The ugly truth about eetbuien

Na de Linschotenloop besloten Björn, Dagmar en ik eten te bestellen bij de Griek. Björn kon niet kiezen en besloot gewoon voor 2 menu’s en voor een toetje te gaan. Na het opeten van 1,5 menu én dat toetje, lag hij als een aangespoelde walvis puffend op de bank. Dagmar en ik begonnen al grappend dat hij toen eindelijk wist hoe het voelde om eetbuien te hebben. Dat dit het moment was dat je toch nog besloot een pot Ben & Jerry’s leeg te lepelen en dat daarna het moment komt, dat je jezelf beloofd dat je dit nóóit meer gaat doen… Herkenbaar anyone?

Het bovenstaande stukje is misschien wat grappend, maar ergens wel hoe het is. Dagmar en ik zijn beide bekend met eetbuien, en voeren deze strijd al jaren. Björn is gewoon een gezonde jongen, die een zak chips open trekt omdat hij daar zin in heeft, niet omdat hij zijn emoties geen plek kan geven. En ik merk al een hele poos dat eetbuien niet begrepen worden, door mensen die er zelf geen last van hebben. Logisch ook. Ik tref het gelukkig met Björn, die een en al begrip is, en me nooit veroordeeld op mijn eetbuien.

En toch, toch heb ik er moeite mee om het aan hem te vertellen als ik weer een eetbui gehad heb. Ik praat hier makkelijker over met mensen die hier ook last van hebben, omdat zij toch op een dieper niveau begrip kunnen tonen. Is dit gek? Ik weet het niet. Ik vind het soms gewoon lastig om aan ‘andere mensen’ uit te leggen, wat er precies in me omgaat als ik een eetbui heb. Hoe er opeens een sterke drang kan ontstaan (vaak vanuit opstapelende stress) om alles te eten wat los en vast zit.

Alles te eten? Ja hoor. Mijn eetbuien uiten zich niet in het opeten van 1 reep chocola. I wish. Nee, bij een echt goede eetbui kan ik zo’n 3000 à 4000 kcal weg werken. No kidding. Een reep chocola, een bak ijs, een zak chips, een pak koekjes, een zak snoepjes, croissantjes. You name it. De supermarkt ingaan en je mandje alleen maar vullen met ‘eetbui materiaal’. En je dan bij de kassa afvragen wat het meisje achter de kassa wel niet van je moet denken. Laat staan wat eetbuien eigenlijk kosten. Want gratis is het natuurlijk niet. Maar daar staat ‘eetbui Petra’ niet zo goed bij stil. ‘Eetbui Petra’ wil gewoon graag zo snel mogelijk dit voedsel allemaal wegwerken. Of het lekker is? Geen idee eigenlijk.

En daarna? Daarna is mijn hoofd misschien rustiger, maar mijn lichaam compleet onrustig. Een eetbui is namelijk een gigantische aanslag op je lichaam. Je lichaam weet niet wat het aanmoet met zoveel calorieen in één keer. En ik maak het mijn lichaam misschien nog wel iets zwaarder, omdat ik geen galblaas meer heb. Succes met het verwerken van al die vetten, lief lichaam. De eerste uren heb ik een vol en opgeblazen gevoel, vervolgens worden mijn darmen erg actief en als klap op de vuurpijl kan ik niet zo goed slapen, omdat mijn lichaam nog te druk is en omdat ik een sugarrush heb.

Laat staan hoe ik me vóel. Hoe klote ik me kan voelen. Hoe door en door ik kan balen van mezelf. Hoe uitzichtloos het soms kan lijken. Hoe slecht het is voor mijn zelfvertrouwen, en voor mijn zelfbeeld. Hoe alleen ik me op die momenten voel.

Helaas kan ik nog steeds niet zeggen dat ik van mijn eetbuien af ben. Ik heb periodes dat het erg goed gaat, en ik niet eens de drang heb. Maar ik heb ook periodes dat het minder goed gaat, en ik wekelijks – of meerdere malen per week – een eetbui heb. Momenteel probeer ik vooral om te accepteren dat het is zoals het is. Dat ik vecht tegen de eetbuien, maar dat het ook wel eens mis gaat. Dat het ook wel eens mis mág gaan. Ik faal dan niet.

Ik ben geen mislukkeling als ik af en toe een eetbui heb.

Ik ben geen mislukkeling omdat ik de verleidingen niet altijd kan weerstaan.

Ik ben geen mislukkeling als het een keer mis gaat.

Ik ben ik. Ik ben Petra. Ik heb soms last van eetbuien. Maar ik ben sterk. Ik ga misschien 7 keer onderuit, maar ik zál 8 keer opstaan.

De strijd tegen de eetbuien kan soms echt heel eenzaam voelen. Ik hoop dat jij, als je hier ook last van hebt, iemand hebt tegen wie je hierover praten kan. Ik weet hoe lastig het is om er met iemand over te praten die er geen last van heeft, die het niet lijkt te snappen. Hoe lief en geweldig mijn vriend ook is, ik durf het gesprek ook niet altijd met hem te voeren. Maar mocht je niemand hebben om mee te praten, je mag me altijd een berichtje sturen. Doe het. Want praten erover kan écht helpen!

4 comments

  1. Heel herkenbaar. Op zo’n moment dat ik die drang heb, geef ik er ook vaak genoeg aan toe. Ik heb dan het idee dat het niet anders kan. In mijn geval is m’n thuissituatie (bij m’n ouders) daarin niet bepaald bevorderend. M’n vriend oordeelt er ook niet over, maar ik denk niet dat hij me begrijpt. Soms kan in zo’n bui nog veel meer eten dan hij denkt maar dan durf ik het niet, bang voor wat hij ervan denkt.

  2. Wat een mooi verhaal Petra. Ik heb er zelf ook last van. Vroeger veel meer dan nu maar zo af en toen komt het weer te voorschijn. Ik haal zo min mogelijk in huis maar soms kan je hele rare combinaties maken en daardoor weet ik ook dat het niet gaat om wat je eet, als je maar iets eet. Ik heb het dus wel meer onder controle en dat geeft toch ook wel wat rust maar als ik gestrest of emotioneel ben dan is het wel moeilijker. Fijn dat je dit bespreekbaar maakt want ik denk dat er heel veel mensen, mannen en vrouwen, last van hebben en het is zo moeilijk om er met iemand over te praten omdat het vaak niet begrepen wordt.

  3. Zooooo herkenbaar! En wat grappig, ik heb ook geen galblaas meer. En inderdaad die hoeveelheid calorieën per bui haal ik ook makkelijk. En als ik een slechte week heb zelfs dagelijks zo’n bui. Zoet afwisselend met hartig en net zolang doorgaan tot je inderdaad rust hebt….Ik ga regelmatig naar een diëtiste die me heeft geholpen 30 kilo af te vallen. Dat is al heel wat, maar nu het vasthouden nog… Voorlopig blijf ik naar haar toe gaan want die eetbuien zijn heel hardnekkig….. Succes met het strijden tegen de buien en inderdaad is acceptatie een deel er van….. Groetjes Melanie

  4. ‘ Ik ga misschien 7 keer onderuit, maar ik zál 8 keer opstaan.’ Jeetje die kwam binnen! Ook ik worstel, maar ik kom ook steeds weer boven. Bedankt voor je openhartige en duidelijke blogs! En veel sterkte.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.