Hellas Zomeravondcup

Al een tijdje wist ik dat Bjorn (die leukerd op links) op 9 mei de zomeravondcup zou gaan lopen. Ik had zelf bedacht dat het voor mij iets te snel zou gaan. Precies een maand geleden liep ik de marathon en ik was pas weer 2 weken echt aan het lopen. En dat ging tot nu toe niet bepaald vanzelf (te hoge hartslag, snel steken krijgen in mijn zij  en me erg energieloos voelen). Maandagavond appte ik Bjorn om te zeggen dat ik toch de 5km ging lopen. In de trant van: ‘het is een 5km, dat kan ik prima lopen, tempo maakt niet uit.’ Last minute dus besloten om mee te doen en ik heb er nu, dagje later, totaal geen spijt van.

Gisteravond zijn we met enkele loopmaatjes van Bjorn naar Utrecht gereden. In de auto beredeneerde ik nogmaals waarom een tijd rond de 30 minuten prima zou zijn. Aangekomen bij Hellas vulde ik mijn inschrijvingsformulier in, liep ik nog een rondje over de baan, trok ik een kort sprintje, stond ik wat te rekken en strekken en poseerde ik nog even voor wat foto’s. Ik wist dat ik niet op dat blok met ‘nummer 1’ erop zou komen, dus deed ik van te voren mijn juichmomentje maar vast. Ik vond mezelf al een held omdat ik mee deed 😉

Na de start van de 10 km mochten wij richting het startvak. Nu is startvak een wat ruim woord. De mat voor de tijdmeting werd 2 minuten voor de start neergelegd en een wit/rood stuk afzetlint gaf de startlijn aan 🙂 Ik stond nog met iemand te kletsen toen Bjorn mij seinde dat we snel van start zouden gaan. Nog geen 2 seconden later klonk het startschot; ik had nog net tijd om mijn oordopjes met muziek in mijn oren te doen en te gaan. Ik ging uiteraard (want dit doe ik altijd) te snel van start. Ik zag een pace van 4.38 voorbij komen. Nou, dat is voor mij echt veel te snel.

Ik nam iets vaart af en kwam uit op een pace van 5.12. Prima voor de eerste kilometer, ik ging er niet vanuit dat ik dit vol ging houden, maar ik had inmiddels besloten dat ik wel zou zien waar het schip zou stranden. Na 2 kilometer liep ik alleen. Ergens wel lekker, anderzijds jammer dat er niemand was om aan op te trekken. Het mentale spelletje begon, want het tempo kostte me wel redelijk wat energie. Maar, ik kon op die 5.12 blijven. Ik ging lantaarnpalen tellen (mijn mentale spelletje) en liep eigenlijk wel lekker. En ergens in mijn achterhoofd begon het stemmetje: ‘Als je dit tempo doorloopt, kom je erg in de buurt van je PR…’

En dit lukte! Na 4,5e kilometer zag ik Bjorn zitten, die snel naar binnen moest sprinten om zijn telefoon te halen (iets met een verplichting om finishfoto’s van me te maken haha). Ik moest nog een rondje om de baan en die leek echt eeuwig te duren. Ik wist er nog iets van een sprintje uit te trekken en mijn horloge gaf een tijd van 25.54 aan! Wow. Wow. Wow. Ik had nog nooit onder de 26 minuten gelopen en ik zat 7 seconden onder mijn huidige PR! Die PR heb ik trouwens gelopen dankzij mijn laatste kilometer, die ik in een pace van 5.00 heb gelopen. Een stabiele race, met een snellere laatste kilometer. Niks verkeerd voor een loopje die ik eigenlijk niet in de planning had.

Bjorn liep trouwens een minuut van zijn PR af, en liep 19.12! 🙂 Succesvolle avond voor ons tweetjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *