Mijn eerste keer hardlopen…

Momenteel ben ik even niet aan het hardlopen. Met een groeiende baby in mijn buik, leek het mijn fysio een goed idee om rond week 26 het hardlopen even te laten voor wat het was. Iets wat ik jammer vond, maar waar ik inmiddels ook wel rust in heb kunnen vinden. Ja, ik mis het, maar ik weet ook dat het wel weer komen gaat. Ik ben wel heel benieuwd waar ik straks sta. Zal ik weer vanaf nul moeten beginnen, of zou ik echt weer lekker kunnen gaan opbouwen? Er valt weinig over te zeggen; dus we gaan het merken. Wel is het leuk om daarom eens terug te kijken naar mijn eerste keer hardlopen. Toen ik dus echt vanaf nul beginnen moest 😉

Ik woog een kilo of 90 en ik had besloten dat hardlopen mijn ding ging worden. De sportschool vond ik niets, gewoonweg omdat het in zo’n muffe zaal was. Dus dacht ik dat wat beweging buiten me wel goed zou doen. Ik had afgesproken met een vriendin om samen een stukje te gaan lopen. Ik had mijn fitness schoenen aan (waren van Asics, kon prima, toch? 😉 ) en had een leuk setje kleding uit de sportschool. Of ik uberhaupt een fatsoenlijke sportbeha had op dat moment, ik vraag het me af? Wat zal het een charmant gezicht geweest zijn, maar dat terzijde 😛

Maar goed, wij zouden samen wel even een stuk gaan hardlopen. Nu had ik wel wat conditie na al mijn cardio uurtjes in de sportschool, maar dit stond toch niet in verhouding tot hardlopen en wat dit met mijn lichaam deed. Na 2 minuutjes moest ik éven wandelen en op adem komen. Steken in mijn zij dienden zich snel aan en ik vroeg me af waarom ik dit in vredesnaam deed.

Uiteindelijk liepen we samen 1,78 km. Ik heb het even opgezocht. In een minuutje of 17. Het was qua afstand en pace niet echt een direct succes. Maar ik vond het leuk. Het gaf me een fijn gevoel. En dus ging ik door. Ik downloadde de lessen van Evy, waarmee ik ging opbouwen tot een 5 km, in 12 weken. Ik pufte tussen alle heftige intervaltrainingen door. 8x 2 minuten joggen en 1 minuutje wandelen bleek een ramp te zijn. Nu lach ik erom, maar wat vond ik het toen pittig!

De pittige trainingen van toen, zijn misschien een makkie voor nu. Het zijn trainingen die ik nu uit mijn losse pols schudt. Die ik er even bij doe op woensdagochtend. Maar dat komt alleen omdat ik tóen doorgezet heb. Het doorzetten van toen, heeft mij een mooie basis gegeven om nu uit verder te werken. Iedereen begint op niets, of op bijna niets. Je loopt niet direct 5 kilometer (uitzonderingen daar gelaten). Je moet beginnen om verder te kunnen. En alle begin is moeilijk, maar het is het wél waard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *