Zelfliefde

Op het moment dat ik de titel hierboven schreef, klapte ik eigenlijk al dicht. Zelfliefde. Ik vind dat zo’n rotthema. Dat stukje van jezelf houden. Ik blijf het lastig vinden. Ik denk dat veel mensen dit wel herkennen. Ik wilde eerst ‘veel vrouwen’ typen, maar ik denk dat mannen dit juist ook wel zullen herkennen. In de spiegel kijken, en niet tevreden zijn met jezelf. Zien wat je kan, en dit niet voldoende vinden. Ik ben er ook zo eentje. Ik ben niet snel tevreden met mezelf. Ik wil het graag altijd goed doen. En ik vergelijk mezelf met anderen. En toch. Stukje bij beetje leer ik mezelf meer waarderen…

De afgelopen jaren is er nogal veel verandert aan mijn uiterlijk. 50 kilo afvallen doet veel voor je spiegelbeeld, kan ik je vertellen. Al duurt het best lang, voordat je aan dit spiegelbeeld gewend bent. Ik zag mezelf nog steeds als ‘te dik’, als ik in de spiegel keek. En toen het ‘te dikke’ er eenmaal vanaf was, zag ik andere dingen aan mezelf die ik niet mooi vond. Mijn buik bijvoorbeeld, die nooit een zichtbare sixpack zal gaan hebben. Mijn armen, die soms wat zwabberende kipfiletjes hebben.

Maar ik heb geleerd om mezelf meer te gaan waarderen. Ik heb nagedacht over een buikwandcorrectie, maar ik kwam eigenlijk tot de conclusie, dat ik niet gelukkiger ga zijn als al mijn overtollige huid weg is (het kan best zijn, dat ik hier ooit nog anders over ga denken hoor). Daarnaast vind ik het de herstelperiode niet waard op dit moment. Ook ben ik mijn buik meer met trots gaan dragen. Ik vind het prima als mensen naar mij kijken als ik in bikini loop. Toen ik 2 jaar geleden ging snorkelen op Gili, vroegen 2 meiden mij of ik veel afgevallen was. Niet vanuit veroordeling, maar vanuit interesse, en vanuit respect. Juist dit soort reacties doen mij goed.

Nog een stap in mijn lichaam leren waarderen en accepteren, was het lopen van een marathon. Jeetje, dat mijn lichaam daartoe in staat was. Na alles waar ik mijn lichaam doorheen gesleept had: van altijd al mollig zijn – naar een BMI die in de categorie ‘morbide obesitas’ viel – een crashdieet volgen en snél afvallen – met als gevolg dat mijn galblaas eruit moest en ik moest herstellen van een operatie – en daarna langzamerhand iets beter voor mezelf ging zorgen. Dat lichaam liet mij niet in de steek. Nou ja, in eerste instantie wel. In de voorbereiding van mijn eerst geplande marathon kreeg ik een blessure. Er zat niets anders op dan herstellen en het nog een keer proberen. Maar een halfjaar later was het zo ver. Dat sterke lichaam van mij – want sterk mag je het na dit hele verhaal zeker noemen – liep een marathon.

Een marathon. Ik. Dat meisje die vroeger 120 kilo woog. Dat meisje die soms met moeite in de spiegel kijkt. Bij wie de zelfliefde soms ver te zoeken is. Ik.

Natuurlijk is een marathon lopen geen wondermiddel. Maar het maakt me wel trots. Trots op wie ik ben. Trots op waar ik toe in staat ben. En dat soort gedachten helpen mij om ietsje meer zelfliefde te ontwikkelen. Stapje voor stapje kom ik er wel. Ik weet dat deze stapjes soms zo ver weg kunnen lijken. Misschien zijn er dagen waarop jij jezelf niet kan aankijken in de spiegel. Ik ken die dagen. Als ik niet lekker in mijn vel zit, of als ik een terugval heb, en bijvoorbeeld een eetbui heb gehad, dan wil ik mezelf niet aankijken in de spiegel. Dan wil ik de teleurstelling in mijn eigen ogen niet zien.

Gelukkig is er iemand die mij iedere dag wil benoemen hoe mooi hij mij vindt. Gelukkig is er een persoon die mij knuffelt, als ik niet lekker in mijn vel zit. Gelukkig wil hij me keer op keer een spiegel voorhouden, en vertellen wat hij ziet. En dat is iets wat mij helpt. En misschien heb jij geen lieve partner, en denk je nu: ‘ja, leuk voor jou, maar ik…’. Maar ik weet zeker dat je vrienden, familie of collega’s hebt, die jou kunnen benoemen wat er zo leuk is aan jou. Durf eens aan iemand te vragen, wat hij of zij leuk aan jou vindt. En durf die dingen ook echt te voelen. Zelfliefde kan namelijk ook groeien, doordat je de liefde van anderen ervaart, en zij jou kunnen laten zien wat zij zien. Als jouw eigen ogen even verblind zijn, laat anderen dan jouw ogen zijn.

Probeer morgen als je opstaat, jezelf eens in de spiegel aan te kijken, en één ding te benoemen wat je mooi vindt aan jezelf. Zeg iets liefs tegen jezelf. Zelfliefde is er niet van de één op andere dag, maar een beetje positiviteit iedere dag, kan jou helpen om dit te ontwikkelen!

One comment

  1. Confronterend… er zijn dagen dat die zelfliefde en dat trots op mezelf zijn al wat beter lukt dan andere dagen. Dat vergelijken met anderen doet er inderdaad geen goed aan. Evenmin die onzekerheid die toch blijft hangen na jaren van veel te veel kilo’s.
    Maar je hebt gelijk: wat meer zelfliefde kan geen kwaad, ik ga er nog eens aan werken. Want uiteindelijk ben ik toch wel een beetje trots op wat ik zomaar zelf bereikt heb… al staat bij mij die marathon nog op het programma, maar toch… dat ik er al naartoe kan werken is al heel wat! Dank voor je mooie post!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.