Wedstrijdverslag: Oliebollenloop

Om mijn totaal aantal loopjes van dit jaar op een leuk rond getal te brengen, besloot ik op Oudjaarsdag de Oliebollenloop in Schoonhoven te doen. Een nieuwe loop voor mij, al ben ik in de omgeving wel bekend. Veel mensen van mijn loopgroep liepen er ook, dus leuk om eens in Schoonhoven te gaan kijken! Na de dag te zijn begonnen met toepasselijke koolhydraten (homemade kwarkbollen met appel en rozijnen, net oliebollen haha), vertrok ik richting Schoonhoven. Niet wetende wat voor waterballet me te wachten ging staan…

Aangekomen in Schoonhoven meldde ik me bij het secretariaat om mijn startnummer op te halen. Naast een startnummer kreeg je ook een chip, voor de tijdswaarneming. Deze mocht aan je schoen vastgebonden worden. Nadat ik gechipt was, moest ik nog bedenken welke kleding ik uiteindelijk aan ging doen. Ging ik voor longsleeve of voor regenjasje? Ik besloot voor het eerste te gaan. Het was namelijk droog. Was het daar maar gebleven…

Samen met mede-loopgroeper Patrick vertrok ik naar de start. Hier waren we maar net op tijd, omdat we zo lang mogelijk warm binnen hadden gestaan. Patrick wilde voor een tijd onder het uur gaan. Dit leek mij wel een goed doel, dus besloot ik achter Patrick aan te gaan. Hij deed zijn eerste kilometer in 5’10. Ik had al snel door dat dit voor mij iets te snel ging zijn, dus liet ik Patrick gaan.

De eerste twee kilometer gingen goed. Ik liet in kilometer 2 het tempo iets zakken, en liep lekker door de polder van Schoonhoven. Bij kilometer 3 liepen we in het open veld, tussen de weilanden. En vingen we vólle wind. Echt heel veel wind. Op dat punt heb ik dan geluk dat ik nog wat aan gewicht meedraag, ik ben in ieder geval niet weggewaaid ;). Wat was ik blij dat er na kilometer 3 een bochtje kwam. Zijwind. Mijn voeten waaiden alle kanten op, maar ik hoefde in ieder geval niet meer tegen die verschikkelijke wind in te boksen.

Maar toen. Ik had denk ik echt liever wind gehad. Het begon te regenen. En niet een lief, verfrissend miezertje Nee. Het begon te storten. En toen moest ik nog een kilometer of 6. Ik geloof serieus niet dat ik ooit in zoveel regen gelopen had. Ik probeerde me op mijn muziekje te focussen, liep net achter een andere loopster die een erg fijn tempo had, en dacht niet aan hoe nat en koud ik inmiddels was. Of althans, dat probeerde ik. Probeer het maar eens te negeren, als het meer een zwemfeestje is dan een hardloopwedstrijd.

Daarnaast was ik bang voor de laatste kilometers. Van lopers van een eerdere afstand hoorde ik dat daar de ergste wind zou staan. Erger dan bij kilometer 3? Hoe dan? Terwijl de meters langzaam voorbij kropen, de regen met bakken uit de hemel bleef komen en ik me afvroeg wat ik hier in vredesnaam deed, merkte ik dat ik mijn tempo stabiel kon houden, zonder dat het me al te veel moeite kostte. Rond kilometer 7 begon ik mensen langzaam in te halen. De gevreesde wind bleef uit. Of in ieder geval, het was geen volledige tegenwind. Het was te doen. Het was vol te houden. Ik liep de laatste kilometers met een andere loopster samen, wat erg fijn is. En in de buurt van de finish wist ze me nog op te zwepen naar een lekker eindsprintje. En zo voltooide ik dit zwemfeestje in de tijd van 59:12. Onder het uur. En Patrick stond bij de finish op me te wachten. In de regen. De held!

Samen naar binnen gelopen, waar we alle andere lopers weer troffen. Met nog wat drankjes en de nodige oliebollen, hebben we het loopjaar afgesloten. Op naar een top 2018. Met veel gezellige trainingen, loopjes en een hoop PR’s!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.