Wat ik heb geleerd van kijken bij de NYC marathon!

De afgelopen weken had ik vakantie. Tijdens deze vakantie was ik, onder andere, in New York. Toen wij in mei onze vakantie boekten, planden we al dat we tijdens de New York City marathon in New York zouden zijn. We wilden namelijk allebei eens de marathon vanaf de zijkant beleven. En waar kan dit beter, dan in New York? Inmiddels is dit alweer een ruime week geleden, en ben ik redelijk bijgekomen van deze onwijs toffe ervaring. Want niet alleen een marathon lopen is leerzaam, ook kijken bij een marathon leert je onwijs veel. Wat ik geleerd heb? Lees maar mee!

Lopers zijn je dankbaar
Ik heb vanaf ’s morgens 9.30u langs de kant gestaan, en ik heb niets anders gezien dan dankbare lopers. Lopers (en ook handbikers trouwens) die ‘thank you‘ mimen, die je een grote lach geven of bij wie je een lach op hun gezicht kan toveren. Lopers zijn je dankbaar dat jij langs de kant staat, dat jij er staat om hen te supporten.

Respect…
Ik heb diep respect gekregen voor iedere loper. Of je nu Michel Butter heet en vooraan loopt bij kilometer 26 (jaja, daar stond ik. Tóf dat dit was om te zien! Ik heb me suf gegild) of dat je misschien een stukje moet wandelen, it doens’t matter. Ik heb respect gekregen voor iedere hardloper. Voor iedereen die aan de start is verschenen. Die is gestart aan die 42.195m richting Central Park!

Bananen uitdelen is tof
Op een straathoek naast mijn hotel kocht ik voor 2 dollar 10 bananen. Bij mijn 2e stop, rond kilometer 40, heb ik deze staan uitdelen. Vond ik leuk. Het leverde me enkele dankbare, en soms ook onverwachte, reacties op van hardlopers. Of die banaan nu echt fysiek helpt voor die laatste 2 kilometer? ik weet het niet. Maar misschien heeft het voor deze 10 mensen wel mentaal het verschil gemaakt. En het verschil voor iemand kunnen maken: dat is tof. Dan voel je je dankbaar!

Sport is emotie
Wat heb ik véél emoties gezien die dag. Toen ik zelf een marathon liep, was ik me daar helemaal niet zo bewust van. Ik was toen voornamelijk bezig met mezelf. Maar in New York kon ik veel emotie zien. Lopers die allerlei emoties tonen. Die bekenden zien. Die knuffelen. Hun geliefde zoenen. Die huilen. Er even doorheen zitten. Die beseffen dat ze in New York lopen, en die smile niet meer van hun gezicht kunnen krijgen. Die moe zijn, denken dat ze niet meer kunnen, en toch de energie vinden. Lopers voor wie iedere stap een overwinning op zichzelf is. Ik ben me er zelden zo bewust van geweest, dat iedere loper zijn eigen verhaal heeft, zijn eigen race loopt, zijn eigen strijd voert. Dat iedere loper emoties heeft. Dat dit hardlopen zo’n mooie sport maakt.

Hardlopen verenigt mensen
Als ik met mensen die niet lopen over hardlopen praat, snappen ze soms niet wat voor spirit er onder hardlopers bestaat. Ze zien hardlopen vaak als saaie sport, die je in je eentje doet en waarbij je op jezelf aangewezen bent. Ik kan die mensen maar één ding aanraden: ga kijken bij een marathon. Die hele zee van mensen, die delen één passie. Die doen aan één sport, die hen met elkaar verenigt. Iedereen bij de finish is een winnaar, niet alleen de persoon die de lijn het eerste passeert.

Politie is je beste vriend
Het was een paar dagen na de aanslag in Manhattan, en de beveiliging bij de marathon was erg hoog. Mijn tas is gecontroleerd langs het parcours, overal stonden hekken en vrachtwagens en elke 50 meter was wel een politieagent te zien. Bij kilometer 40 heb ik 10 minuten staan kletsen met 3 agenten. Zij stonden er een feestje van te maken langs de kant, motiveerde lopers én zorgden voor de veiligheid. Ik merkte dat veel lopers zich hier ook van bewust waren: minstens de helft van de passanten bedankte de politie voor hun aanwezigheid. Zo kan het dus ook….

Een stukje meelopen is een kleine moeite…
Vanaf kilometer 40 heb ik ongeveer 500m meegelopen met vriendin Dagmar, die zich door haar laatste kilometers aan het heen worstelen was. Het ging niet snel meer, en ze kon wel wat afleiding gebruiken. Het viel me mee dat ik niet direct van het parcours afgetrokken werd, en het lukte me om 500m mee te lopen, tegen Dagmar te kletsen en haar even af te leiden. Voor mij een kleine moeite, voor haar erg prettig!

Het is aanstekelijk…
Ik had veel bedacht in New York te zien en doen. Maar er stond niet op mijn lijstje dat ik me zou inschrijven voor een marathon. it happened. Een dag kijken naar een marathon, doet een marathon lopen, blijkbaar. Ik heb me namelijk ingeschreven voor de loting voor de marathon van Berlijn. En nu afwachten maar, tot eind deze maand. Duimen jullie mee?

 

 

One comment

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *