Waar gewichtsverlies voor mij écht begon

Tijdschriften staan vol met adviezen om gewicht te verliezen. Je hoeft nog niet eens te googlen om eetlijsten en dieettips te vinden. En toch lukt het veel mensen niet om blijvend gewicht te verliezen. Ik las ooit dat 5% van de mensen die afvalt, het ook daadwerkelijk lukt om op gewicht te blijven. Dat is maar 1 op de 20 mensen. Wat moet het voor die 19 andere mensen heftig zijn. Afvallen, maar het gewicht er niet af kunnen houden. Misschien wel zwaarder worden, dan je ooit was. Het gevoel dat je weer faalt…

Ik ken het. Ik ben ook niet in 1x afgevallen naar het gewicht waar ik nu zit. Ik ben meerdere malen afgevallen, om vervolgens weer aan te komen. Gelukkig ben ik nooit terug geweest op mijn startgewicht, maar van 70kg weer terug gaan naar 90g voelt ook als falen. Ik ben heel blij dat ik nooit terug ben gegaan naar die 120kg. Ik denk dat ik dan nu niet was geweest waar ik nu ben.

Het was denk ik een jaar of 5 geleden, toen ik steeds meer ging ontdekken dat ik niet happy was. Niet happy met wie ik eigenlijk was. Ik kon niet blij zijn als ik in de spiegel keek. Ik zag mijn groengrijze ogen, maar ze bleven dof. Er was geen sparkle in te vinden. Ik woog op dat moment rond de 70kg, maar door omstandigheden werd mijn leven wankel. Ik kwam aan, tot ongeveer 90kg. En ergens toen kwam het moment dat ik besefte dat ik goed voor mezelf moest gaan zorgen. Toen ik bedacht dat het belangrijk was om lief te zijn voor mijn lichaam, voor mezelf.

Ik vond mezelf het niet van de een op de andere waard, dit is een proces geweest. Een proces van vallen en opstaan, van aankomen en afvallen. Ik merkte dat ik dingen goed kon, dat ik niet alleen maar ‘dat dikke mens’ was, die ik vroeger altijd in de spiegel zag. Ik weet nog dat ik mijn eerste 10 kilometer had hard gelopen, met een kopje ‘slaap lekker’ kruidenthee in bed zat en moest huilen. Waarom? Omdat ik het mezelf éindelijk begon te gunnen.

Ik gunde mezelf dat leven waarin ik opties, kansen en mogelijkheden had. Ik ging het steeds meer waard vinden om goed voor mezelf te zorgen. Ik ging gezonder leven, omdat ik merkte dat ik hierdoor lekkerder in mijn vel zat. Mijn lichaam en hoofd waren rustiger. Door mijn manier van eten had ik minder last van eetbuien, waardoor ik beter in mijn vel zat, en doordat het mentaal beter ging, kreeg ik nog minder last van eetbuien. Het was een positieve vicieuze cirkel, en dat voelde goed.

Mijn zelfbeeld was echt bepalend voor mijn gewichtsverlies. Daarom zou ik iedereen die wil afvallen, ook willen aanraden om niet alleen de voeding en het sporten aan te pakken, maar je zeker ook te focussen op het mentale stukje. Probeer iedere dag te kijken naar wat goed gaat, naar wat jij goed kan. Durf jezelf eens een complimentje te geven. Pak iedere dag wat me-time. Durf eens in de spiegel te zoeken naar dingen die jij mooi vindt aan jezelf. Misschien is dat laatste doodeng, maar er komt een dag waarop je dat gaat kunnen en durven! Take care of yourself!

2 comments

  1. Ohw… wat herkenbaar. Het is inderdaad niet alleen zomaar wat gewicht verliezen, dat mentale gedeelte, dat is het lastigste deel. En dat durven, dat ook. Bij mij was het vooral dat durven in de spiegel kijken. Dat durven een complimentje aan mezelf geven. En ook dat complimentje van iemand anders durven aanvaarden, want ook dat was een lastige. Dank voor het delen!

  2. Petra,
    Wat kan jij dit “proces” goed omschrijven .
    Heb het met tranen in mijn ogen zitten lezen, omdat het zo herkenbaar is, dat mentale deel.
    Sluit me ook helemaal aan bij de woorden van jou en Sandra.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *