‘Unstoppable today!’

Gisteren konden jullie hier mijn verslag van de marathon van Berlijn lezen. Maar het leuke is, dat mijn grootste fan en enthousiaste hulpploeg, ook een blog heeft beschreven over hoe hij de marathon van Berlijn beleefd heeft! Vrijwillig he, hij kwam hier zelf mee 😉 Dus bij deze, geniet van het verhaal van Bjorn 🙂

5.30u. De wekker gaat, maar ik ben al wakker. Vanaf 3 uur zelfs al, toen we allebei moesten plassen. Petra heeft gelukkig nog wel geslapen, maar ik ben daar dan niet zo goed in helaas. En nu helemaal niet, ik heb toch wel wat spanning voor vandaag namelijk. Haar beentjes voelen goed zegt ze, ze heeft al dagen een ”kom maar op gevoel” na al die trainingen. Ik snap dat het dan ook wel zo ver mag zijn als je er eenmaal bent. Er hangt een goede sfeer de afgelopen dagen in de stad en er waren overal al voorbereidingen in de vorm van hekken en vlaggen aan de kant van de weg te zien.

Gisteravond aten we in een restaurant een huge pizza (bij L’Osteria, een aanrader, mocht je eens in Berlijn zijn), niet normaal zo groot en erg lekker, dus we hebben een goede carbload gehad. Voor beide, want ik ga fietsend Petra volgen en we hebben onderweg op 6 punten afgesproken, waar ik afwisselend alleen een flesje water met diksap en wat zout geef of nog een droog zweetbandje en nieuwe gelsnoepjes naast datzelfde flesje.

We lopen naar beneden voor het ontbijt. Er zijn veel andere lopers in het hotel dus het is erg druk om 6 uur. Sommigen zijn er al helemaal klaar voor met hun kleding al aan en startnummer opgespeld. Toch hangt er best een ontspannen sfeer, iedereen kletst wat. 1 ouder echtpaar valt wat op, ze zitten namelijk in gewone kleding, ze kijken rond en vragen zich af waar al die mensen toch vandaan komen zo vroeg. Petra zit ontspannen haar telefoon te checken op berichtjes. Voor we weggaan nemen we wat zout mee voor in de eerder genoemde flesjes (houdt vocht wat beter vast tijdens het lopen). Petra zit vol van al het eten van de afgelopen tijd meldt ze. Logisch ook, de hele dag liep ze met ontbijtkoek te zeulen.

Er komen nog wat succeswensen van familie, vrienden en volgers via social media binnen via haar en mijn telefoon. Ze zegt dat ze inmiddels toch wel wat gezonde spanning heeft. We gaan naar boven, terug naar onze kamer om de spullen in te pakken (met de lift want: niet teveel lopen nu en zeker niet naar 4 hoog!). Mijn rugtas zit echt propvol met spullen voor onderweg, na de finish en voor mezelf. Ook stop ik het cadeau erin wat ik voor haar heb laten maken op internet, een tshirt. Rond 8 uur hoeven we pas weg dus ff niksen. Ik doe nog even een laatste check van alle spullen, ik ben neurotiser daarin als Petra. Ik ga dus onderweg op vaste punten staan die we op Google Maps hebben gepind met de routekaart ernaast. Petra schrijft daarbij op haar hand waar ik sta zodat we elkaar niet kunnen missen. Werkte tijdens haar marathon in Rotterdam ook dus heb ik wel vertrouwen in. Ik maak de tijd vol door filmpjes over de marathon en Eliud Kipchoge te kijken.

De gebruikelijke “ik heb geen zin, we gaan naar huis” kwam in de tussentijd naast me voorbij, maar was niet echt serieus (nam ik aan dan. Niet voor niets zoveel getraind!). De nervositeit neemt bij haar dan toch wel toe zegt ze, haar buik is ook wat onrustig en zorgt daar mede voor. Ik geef haar een klein peptalkje, ze luistert wat motiverende muziek. Met Petra in een poncho en een oude pyjama voor in startvak vertrekken we uiteindelijk. Het is geen gezicht maar dat boeit haar niks. Er staan mensen in de lift en ze wensen haar veel geluk. We gaan fietsend naar de start, een kilometer of 3 denk ik. Aan het einde van de straat moeten we het nu nog verlaten parcours over, ons hotel staat rond km 35. Onderweg komen we veel lopers tegen die zich ook begeven naar de start.

Als we er bijna zijn mogen vanaf een bepaald punt alleen lopers verder dus ben haar daar al kwijt. Een knuffel en een kus en daar gaat mijn, nu al, held. Wel echt balen overigens, het is pas 8.20 uur ofzo, veel te lang voor haar start om 10 uur wat mij betreft. Probeer er nog ergens doorheen te komen maar heeft geen zin en ga vast naar km 7. Aldaar is stop 1 en kan daar nu erg lang gaan wachten. Ik neem me voor om ook goed voor mezelf te zorgen vandaag dus eet een pannenkoek en nog een losse koek. Na een tijdje komen de rolstoelers en handbikers voorbij. Ik maak een filmpje van een loper die voorbij komt. Een man van in de 40 schat ik. Hij strompelt en heeft duidelijk een afwijking aan zijn been. Het gaat echt heel langzaam, maar deze man loopt gewoon een marathon. Wat een held en wat is deze sport toch tof. Iedereen juicht voor deze man en kippenvel staat op mijn armen en tranen in mijn ogen.

Het is bijna tijd voor Petra om te starten inmiddels en ik app haar heel veel succes en dat ze het kan. Ik praat even met een Amerikaanse man die zijn dochter niet kan vinden op de app. Ze is blijkbaar al voorbij, hij baalt. Net dan komen de toppers en dus ook Eliud voorbij, ik klik wat foto’s. Tof, kippenvel! Even later zie ik Petra voorbij komen en ze zit goed in de wedstrijd geeft ze aan. Tik op de billen en door!

Aangekomen bij punt 2 kan ik met een schuin oog op de telefoon van een andere supporter Eliud een WR lopen. Ik stuur Petra een berichtje dat ze meedoet aan een WR-race. Ik weet stiekem toch wel dat ze het niet leest, maar wil het gewoon ff kwijt. Ik geef het zelfs nog door aan 2 dames die vragend richting het publiek duidelijk proberen te maken of er een WR is gelopen. Ik schreeuw ”JA!” en ”2.01.39” en iedereen juicht. Oke dan, had ik mn mond maar gehouden… Al snel zie ik Petra vervolgens en ze vraagt of er een WR is gelopen, natuurlijk had ze mijn appje niet gelezen! Ik ren 10 meter mee en wens haar nogmaals succes en zeg dat ik trots op haar ben. Voor mij taak om weer door te gaan, naar punt 3 halverwege. Hier is ze ook al snel en loopt ze er nog positief bij. Op punt 4 op 27 km is de boodschap kort maar krachtig als ze even stilstaat “alleen een blaar, verder gaat het goed”!!! En ik kan weer door.

Al append, googlemapsend (is dat een woord?), racend door stil Berlijn. Raar te weten dat het aan de andere kant van de gebouwen druk is en hier zo rustig. Echt crossend door rode stoplichten dender ik door om op tijd bij de punten aan te komen. “Sorry mevrouw”, “ja, ik stap af meneer agent” en zo gaat het verder. Ik denk dat er best wat mensen in Berlijn mij vandaag hebben gehaat, maar dat boeit me niet. Het zweet staat op m’n rug, ik weet inmiddels niet meer wat zenuwslopender is, lopen of fietsen! Voel me net als Petra unstoppable today, naar het nummer van Sia wat ze de afgelopen dagen continu gedraaid heeft en waaraan ik nu moet denken.

Ik tref veel juichende mensen aan de kant, er heerst een heel goede sfeer en overal heb ik wel een praatje met mensen. Zo’n dag als deze is erg leuk maar ook best stressvol vanaf deze kant. Toch klaag ik niet want ‘I am a no guy‘ in vergelijking met Petra natuurlijk. Komt ze er al aan? Steeds check ik het op mijn telefoon in de app. Bij km 31 denk ik dat ze ineens langzamer gaat. Zou het de blaar zijn? Niemand boeit het en rent door. Dan ineens is ze er al en klinkt nog verrassend fit en blij: “ik ga zo’n dik PR rennen, het is nog maar 10 km! En ik heb nergens gewandeld! ” Zo trots! Ze zal zich vast kapot voelen, maar dat laat ze niet merken in ieder geval en haar stemming zegt me al dat het goed zit, daar ken ik haar goed genoeg voor. Ze zei bovendien niks over de blaar gelukkig.

Door naar het laatste punt waar we elkaar zien voor de finish! Het duurt nog even voor ze komt zie ik dus ik heb tijd om dit dagboek bij te werken. Kom er ook achter dat ik glad ben vergeten, ondanks m’n voornemen, goed voor mezelf te zorgen, dus gooi er nog een koek en pannenkoek in met wat water uit m’n Dopper. Daar is ze! En 15 seconden daarna gaat ze weer voor het laatste stukje. Had ik al trots gezegd? Natte kus en knuffel, wat positiviteit en door. Alles doet pijn geeft ze aan en die positiviteit had ze wel even nodig denk ik. “Zie je bij de finish” en door!

Het is lastig om bij de finish te komen. Ik moet het parcours ook nog over en maak maar gebruik van een metrostation daarvoor. Gelukkig heb ik al snel gevonden waar Petra’s fiets staat en moet dan te voet verder. Ik wil haar graag zien finishen en ondanks het gebied wat is afgezet heb ik hoop. Ik ren als een achterlijke 3 km lang iedereen voorbij want ben bang te laat te komen. Ik heb fietsende mensen ingehaald (hoe komen die fietsen hier als ik die van mij aan de kant moest zetten bij de tascontrole?) maar kom niet bij finish, echt balen zeg!

Ik zie haar finishen op de app, 4.47.41 wat een supertijd zeg! Bijna een kwartier van haar PR af, wat knap! Wat zal ze blij zijn, echt super! Ben blij voor haar en trots als een pauw maar kan het nergens kwijt nu. Even later via de app dan maar de felicitaties. Ik deel mijn locatie via de app. Wat duurt het lang, waar is ze nu?! Is ze doodop, kan ze lopen, moet ik haar helpen? 10 minuten later pas zie ik haar. Normaal wandelend, stukje langzamer dan normaal, maar opgewekt gelukkig! Er zit nog een hek tussen ons beide maar een stukje verder kan ze er gelukkig door. Eindelijk kan ik haar een knuffel geven en kan ze even gaan zitten. Ik help haar met kleding wisselen en geef haar mijn T-shirt cadeau. Blij maken we wat foto’s met de medaille. Vervolgens zijn we naar de fietsen gelopen (die 3 km helemaal) wat Petra verrassend goed af ging. Trapje op en af was best te doen nog en kletsend en append met thuisfront ging dat sneller dan verwacht.

Fietsen was daarna wel even lekker voor de beentjes en in hotel aangekomen hebben we genoeg tijd om lekker te douchen en bij te komen. Allebei, want pfff wat is marathon supporter zijn zwaar zeg…

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.