The word is out….

In april liep ik mijn eerste marathon. Ik finishte na 5 uur, 1 minuut en 35 seconden op de Coolsingel. Na mijn finish wist ik één ding héééél zeker: ‘Dit nooit meer!’. Ik zei tegen mijn vriend dat mijn PR altijd op 5:01:35 zou blijven staan en dat ik hier vrede mee had. En ik was hier echt van overtuigd. Ik heb 4 hele maanden geloofd in het feit dat ik nooit meer een marathon ging lopen. Zo tegen augustus ging het weer kriebelen. Ik schreef hier een blog over (die lees je hier). En daarna. Daarna niks. Ik plande niets en het bleef bij een idee.

Ik had in mijn hoofd dat ik de marathon van Parijs wilde gaan lopen. Waarom? Ik weet het niet zeker. Ik  wilde in ieder geval geen marathon meer lopen in Rotterdam, maar het trainen voor een voorjaarsmarathon beviel me eigenlijk wel prima, lange duurlopen in de winter zijn heerlijk. Maar ik ondernam niets. Het bleef bij een idee. Ik schreef me niet in.

Vorige week was ik in New York, waar ik de marathon zag. En dit was aanstekelijk. Het zien van een marathon, het beleven van een marathon, het ervaren van de sfeer… ik werd er met het uur zekerder van: ik wil nog een keer! Ik had echter in mijn hoofd dat ik die plannen thuis wel zou gaan uitwerken.

Tot Dagmar mij appte. 2 dagen na het finishen van haar marathon in New York (heldin!), twijfelde ze om zichzelf in te schrijven voor de marathon van Berlijn. Nou ja, voor de loting van de marathon van Berlijn. Het idee werkte aanstekelijk, ik begon te twijfelen: waarom niet Berlijn in plaats van Parijs? Waarom geen major lopen, in een stad die nog totaal onbekend voor je is, maar waar een heel snel parcours is? Ik hakte de knoop door, hing een halfuur in een Starbucks in New York (free wifi haha) om Dagmar al mijn gegevens door te appen, zodat we ons als ‘team’ konden inschrijven voor de loting.

En zo was ik, terwijl ik in New York was, totaal onverwacht, weer bezig met marathonplannen. En eerlijk gezegd: ik krijg er steeds meer zin in. Ook als ik word uitgeloot, wil ik mee gaan doen via (bijvoorbeeld) TUI of loopreizen, die kant-en-klare reizen mét startbewijs aanbieden. Een loting gaat mij niet tegenhouden: 16 september sta ik aan de start in Berlijn.

En ergens klinkt 16 september nog zo ver weg. Nog zo lekker veilig. Ik hoef er nog niet aan te denken. Maar ik doe het wel. Ik heb nog 10 maanden. En dan wil ik er staan, fitter dan ever, want ik wil die 4:30u nog steeds lopen. Ik wil een dik halfuur van mn PR af gaan knallen. Stiekem was dit net de motivatie die ik nodig had. Ik schreef enkele weken geleden dat ik in een dipje zat, dat het even niet ging zoals ik wilde. Zowel qua trainingen als qua voeding. Ik moet je zeggen: die marathon, die motiveert me nu al. Ik heb zin om weer lekker te gaan trainen, ik vind het fijn om weer lekkere gezonde maaltijden voor mezelf te maken en ik wil er echt voor gaan.

Nu heb ik nog 10 maanden, dus hoef ik ook niets te overdrijven. Het echte marathonwerk begint een maandje of 3 à 4 van te voren pas. Dan ga ik aan de slag met het schema van de looptrainer, en knallen richting Berlijn. Maar ook tot dan zijn er no excuses meer. Geen redenen om een duurloop over te slaan, weer netjes corestability doen en geen zakken chips meer leeg eten! Nee, let’s do this!

Berlijn: here I come!

2 comments

  1. Is wel in de zomermaanden trainen…En als je niet ingeloot wordt is er dan ogen tijd voor loopreizen #durftevragen. Veel plezier en succes met je voornemens! !! 👊

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.