Stress en eetbuien

Zoals ik al eerder schreef, had ik vroeger met grote regelmaat eetbuien. Sinds ik heb geleerd om beter bij mezelf stil te staan, heb ik hier minder last van. Ook weet ik hoe ik met mijn stress kan omgaan, zodat ik het kan reduceren, en het niet tot een eetbui hoeft te komen. Gaat het altijd goed? Nee. Zoals vandaag. Vandaag liep het even anders dan gepland.

Ik had zo’n middag dat alles even tegenzat. Nou ja, het begon goed, maar toen er eenmaal één dingetje mis ging, leek alles wel mis te gaan. Zo liet ik iets vallen, wat ik vanavond nog heb, dus moest ik dat nog een keer maken. Ik had dit gisteren al gemaakt en er had behoorlijk wat tijd in gezeten. Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Snel alle boodschappen gehaald en aan de slag gegaan. Net toen ik lekker bezig was, gingen de mixhaken van mijn keukenmachine kapot, dus moest ik verder met de handmixer. De vaat stapelde zich op, en doordat ik mezelf geen tijd gunde om even op te ruimen tussendoor, werd het een gigantische bende. En onrust in mijn hoofd + onrust om mij heen = het gaat mis.

Ik appte mijn vriend de tekst: ‘ik kan wel huilen’. En achteraf besef ik me dat dat ook was wat ik eigenlijk had moeten doen. Dan had ik namelijk mijn emoties even de ruimte gegeven en had ik mijn stress kunnen reduceren. Maar in volle stress, besloot ik juist om door te gaan. Want het moest af. En toen de stress te hoog werd, toen kreeg ik een eetbui. De enige manier die op dat moment nog werkte om mezelf te verdoven. In plaats van mijn tranen even de ruimte te geven en emoties te voelen, vluchtte ik in de ‘emoties weg eten’ fase.

Vervelend dat dit gebeurde, maar voor nu helaas niets meer aan te veranderen. Ik weet waar en waarom het mis ging, en daar kan ik weer van leren. Ik ben inmiddels een uurtje verder en zit rustig op de bank deze blog te schrijven. Ik heb een ‘bleh’ gevoel en voel me ook wat misselijk (iets met wat botercreme en chocolade ganache wat niet op de taart belandde, maar in mijn mond). Maar dat zakt straks wel weer. Het lukt me om lief te zijn voor mezelf en niet te gaan compenseren. Al was er net best een stemmetje die tegen mij zei: ‘ga anders even hardlopen’. Maar ik weet heel goed hoe hardlopen na een eetbui voelt en dat ga ik mijn lichaam nu even niet aan doen. Gewoon even rustig aan doen, wat fruitwater drinken en straks gewoon mijn avondeten maken. En morgen, morgen is er weer een nieuwe dag!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *