Road to Berlin: 8 weeks to go!

We tellen inmiddels hard af: nog 8 weken te gaan. Mijn Garmin herinnert mij dagelijks aan een aflopend getal. Deze week gaan we onder de 50 dagen… En ook al duurt het nog 8 weken, voor mijn gevoel komt het nu écht wel dichtbij. Dit komt natuurlijk ook, omdat ik al sinds december weet dat ik aan deze marathon mee ga doen. Als je 9 maanden ergens naartoe gaat leven, zijn 8 weken niet zoveel meer… Mijn week was pittig, maar eindigde lekker. Kijk je mee?

Inmiddels crossfit ik niet meer op maandag, maar plan ik dit elders in de week in. Het is namelijk wat pittig om na een duurloop op zondag, op maandag meteen weer een uur flink te knallen in de box. Dus besloot ik afgelopen maandag de fiets te pakken, en lekker een rondje te gaan fietsen. Ik heb geen fancy racefiets, maar deed dit op mijn normale fiets. Ik fietste 10 kilometer, en mijn benen voelde goed! Fijn, als je merkt dat het herstel prima gaat!

Dinsdag stond er weer een looptraining op de baan op het programma. Na het inlopen was mijn programma dat ik 5x 1000 meter op mijn beoogde marathontempo zou gaan lopen. René liep gezellig mee, als haas. Nu haasde hij me aardig, want ik liep elk 1000’je iets te snel. Oeps! Wel viel de warmte me wat zwaar, maar gelukkig had ik geen onwijs pittige training en hoefde ik niet vol gas! Lekker gelopen wel!

Donderdag kon ik niet naar looptraining, want ik moest werken in de avond. Dus heb ik in de ochtend zelf de training gedaan. Ik deed een warming up van 1,5 kilometer, en deed vervolgens intervallen van 6 minuten. Van deze 6 minuten liep ik er 3 in zone 2, 2 in zone 3 en de laatste in zone 4. Pittige opbouw. Daarna hield in 2 minuten rust (zone 1). Dit herhaalde ik 6 keer en vervolgens liep ik weer 1,5e kilometer uit. Jeetje, wát een pittige training. Mijn hartslag was all over the place en mijn Garmin schrok: 3 dagen hersteltijd was het advies…

Daar heb ik me hardlopend wel aan gehouden hoor, maar ik ben vrijdag wel naar crossfit gegaan. Daar deden we een pittige fullbody workout, waarbij veel spieren lekker werden getraind. Er stonden onder andere boxjumps op het programma, en hier heb ik een angst voor. Er is 1 box die ik prima durf, maar de ‘grote box’ (5 cm hoger), die ging tussen mijn oren zitten. Ik durfde niet. Maar met hulp van trainer Miklas toch 3x deze sprong gedaan en wankeltjes gehaald. Ik weet dat ik het kán, maar mijn hoofd kan niet zo goed stil blijven als ik echt moet gaan springen… To be continued!

Zondag stond er een lange duurloop op het programma. 27 kilometer was het plan. Nu kon ik me mijn duurloop van vorige week nog goed herinneren, en deze vond ik best pittig in de hitte. Dus: zondag ging om 5 uur de wekker, om te ontbijten en zo tegen 6 uur te gaan hardlopen. Lieve Bjorn liep de eerste 18 kilometer mee. De eerste 10 gingen heerlijk. We genoten van de omgeving. De zon die langzaam op kwam, de mist over de weilanden heen en de rust. Daarna werd het zwaarder, de zon werd feller en we hadden weinig schaduw en geen wind. Op kilometer 18 haakte Bjorn af, en maakte ik thuis even een snelle pitstop, voor wat drinken, een plaspauze en een droog hemdje. De laatste 9  kilometer ging ik daarna nog even doen. Ik had me op pittige kilometers voorbereid, maar de echt pittige kilometers kwamen maar niet. Ik kon richting het einde toe zelfs nog wat snellere kilometers maken, en zo maakte ik op een fijne manier 27 kilometer. Ik kon er niet omheen: ik voel me sterk. En met 8 weken te gaan, heb ik er alle vertrouwen in!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.