Road to Berlin: 3 weeks to go!

Als ik dit schrijf, zitten de écht zware trainingen erop. Het zwaarste werk is gedaan, de meeste kilometers zijn gemaakt. Berlijn wacht niet meer, Berlijn is er al heel snel. Nog 3 weken en dan hoop ik die mooie medaille om m’n nek te hebben! Zoals ik al eerder schreef, mag ik zeker niet klagen over mijn trainingsperiode. Afgelopen week had ik de zwaarste week; de meeste kilometers en de langste duurloop. Om het leuk te maken, had ik ook nog eens even nachtdiensten op mijn werk. En als je dan weet, dat ik daar zelf de roosteraar ben, vraag je je toch af waar het mis gaat he? Ach, ik hou gewoon van een extra uitdaging, laten we het daar maar op houden 😉

Maandag had ik lekker een rustdagje, dat mocht ook wel, na de lange duurloop van de zondag ervoor. Ik had een vroege dienst op mijn werk en bracht in de avond een bezoekje aan Rob, die mijn benen even onder handen ging nemen. Ze voelden goed, en er stond niet extreem veel spanning op mijn spieren, na alle kilometers van de afgelopen periode. Ik ging tevreden naar huis en plande nog even een afspraak in voordat ik naar Berlijn vlieg. Alles om goed en fit aan de start te staan!

Dinsdagavond had ik baantraining; de langste wisseltempo training stond op het programma. Na een korte warming up (korter dan normaal, ik sneed een stukje af richting de baan!) stond er 7000/5000 wisseltempo op het programma. Dit houdt in dat ik series doe waarin ik 1000 meter in zone 3 loop en daarna 1000 meter herstel in zone 2. In de eerste serie doe ik dit in totaal 7000 meter en na 5 minuten rust doe ik dan serie 2, waarin ik dit 5000 meter doe. Omdat dit een erg lange training is, en ik al niet de snelste ben van de loopgroep, was iedereen al klaar voordat ik klaar was met de 7000 meter 😉 Gelukkig hadden vriendlief en meneer de trainer veel met elkaar te bespreken, dus liep ik rustig door, terwijl langzamerhand iedereen naar huis ging en het donkerder werd. Na nog een korte cooling down, had ik 13,5 kilometer gemaakt en zat mijn training erop!

Woensdag meldde ik me weer bij crossfit! Lekker even geknald en voornamelijk mijn bovenlichaam getraind. Na een rustig dagje ging ik vervolgens de nachtdienst in.

Ik sliep erg kort (4,5u) na mijn nachtdienst, dus dook ik donderdagmiddag nog even mijn bed in voor een powernapje. Dit zorgde ervoor dat ik wel wat uitgeruster was, maar dat ik geen besef had van hoe laat het nu was. Het was dus ook wat gek om in de avond weer naar looptraining te gaan. Alsof looptraining tijdens mijn nachtdiensten niet pittig genoeg is, stond er ook nog bruggentraining op het programma. 5x heen en weer; omhoog in zone 3 en naar beneden in zone 1. Ik voelde me verbazingwekkend wakker en energiek en had niet heel veel moeite met de brug. Uiteraard genoot ik het langst van de training, maar de laatste sessie liep Marsel nog even met me mee, en pacete hij me in 5’00 de brug op. Lekker! Hierna volgde nachtdienst 2 en pakte ik de volgende dag gelukkig wat meer slaap!

Zaterdag was het tijd voor mijn langste duurloop. Op het programma stond 35 kilometer, maar Marsel had al benoemd dat 30 kilometer ook prima was, dat de laatste 5 vooral mentaal waren. Ik had al 2x 30 kilometer gehad, dus ik besloot dat ik 32 kilometer een mooi uitgangspunt vond. Ik ging vroeg uit bed, eigenlijk iets te vroeg, zo na mijn nachtdiensten, maar ik voelde me gelukkig niet moe. De eerste kilometers gingen echt ruk! Mijn belt zat niet lekker, mijn veter ging een keer los. Ik besloot na 4 kilometer even te stoppen, alles goed in orde te maken en toen verder te gaan. En toen, toen ging het lekker. De kilometers vlogen voorbij. Bij kilometer 15 begon het wat te regenen, kilometer 16 besloot ik toch even te schuilen, want de regen werd een stortbui en van soppende schoenen wordt niemand gelukkig. Ik kon vrij vlot mijn route weer vervolgen en het ging best makkelijk. Bij kilometer 22 kwam er even een mentaal dipje, maar ik kon mezelf er kilometer voor kilometer doorheen praten, en voordat ik het wist zat ik alweer op kilometer 29. Even ging het kriebelen om door te lopen tot 35. Maar hey: het hoefde niet. En weten dat het me zeker wel gelukt was, geeft net zoveel zelfvertrouwen!

Na 32 kilometer was ik thuis. Nam ik een douche en… lag ik niet uitgeteld op de bank. Energie genoeg om nog van alles in huis te doen, amper pijnlijke benen. Ik had gewoon echt een goede duurloop gehad en ik merk dat ik lichamelijk echt fit ben. Omdat het ook mentaal wel goed zit, krijg ik echt steeds meer zin in die marathon. Zin om te knallen en te zien waar ik toe in staat ben. Dat mijn PR eraan gaat, dat kan volgens mij niet anders (of er moeten echt gekke dingen gebeuren). De vraag is alleen hoeveel minuten er af gaan 🙂

Zondag fietste ik mee met Dagmar, die haar 30 kilometer duurloop ging doen. Op langzaam kilometer even rustig uitgefietst, met benen die prima voelden! Top! De aankomende weken gaan in het teken staan van kilometers minderen en meer rust pakken. MIjn lichaam de kans geven om door middel van rust juist sterker te worden, waardoor ik ga pieken in Berlijn! 🙂

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.