Road to Berlin: 19 weeks to go

Over 19 weken is het zo ver: dan hoop ik vandaag ‘Medal Monday’ te kunnen vieren, met een prachtige medaille om mijn nek. De medaille van mijn 2e marathon, die ik op 16 september ga lopen in Berlijn. In de ‘Road to Berlin’ blogs neem ik jullie mee in mijn aanloop richting deze marathon… Trainen, eten, werken, slapen, blessures…. it’s all part of this story!

Het klinkt nogal ver weg: 19 weken. Ik heb ook nog geen trainingsschema, deze zal in juni ergens gaan starten. Ik vertrouw erop dat meneer de looptrainer deze op tijd klaar heeft liggen 😉 Voor nu is het advies: zo fit mogelijk zijn en de afstand tot de halve marathon goed beheersen. Mooi, want dat komt in mijn eigen planning prima uit. Op 19 mei loop ik namelijk de halve marathon bij de IJsselsteinloop, dus dat zit wel goed…

… Ja, dat dacht ik ook. Tot ik afgelopen week toch maar eens naar de fysio ging met een pijntje, waar ik al een maand in fases last van heb. De behandeling was erg pijnlijk. Mijn bilspier vertoont wat irritaties en de fysio wist deze erg goed te vinden en heeft deze flink aangepakt. Aangezien er nog geen sprake van een blessure is (en dat wil ik graag zo houden!), mocht ik wel in beweging blijven, maar niet te veel en zeker niet te intensief. Het advies voor afgelopen week was: iedere dag een rij stretchoefeningen doen, niet verder lopen dan 10 kilometer, geen intervallen maar alleen op rustig tempo en geen sprongen en extra belasting voor mijn bilspier…

En daar ging mijn planning voor de hele week. Geen crossfit, geen lekker lange duurloop als laatste test richting de IJsselsteinloop. Nee, de focus moest verschuiven naar de irritatie wegkrijgen en er geen blessure van maken. Het was een knopje wat even om moest. Op dinsdagavond ging ik wel naar looptraining, maar deed ik niet mee met de 10x 400m interval. Terwijl iedereen loopscholing kreeg, stond ik mijn stretchoefeningen te doen, en toen iedereen op hoog tempo over de baan heen knalde, dribbelde ik rustig wat rondjes. Mijn been voelde beurs na de fysiobehandeling, maar mijn bilspier gaf geen extra irritatie aan. So far, so good….

Ik sloeg crossfit deze week maar over. Alle explosieve oefeningen daar, leken me niet heel handig voor de belasting van mijn bilspier. In plaats daarvan ben ik zelf wat extra core oefeningen gaan doen. Dit was ik al sinds jaar en dag van plan, maar ergens komt het er nooit van. Terwijl mijn core sterker krijgen, me zeker ook gaat helpen om te knallen in Berlijn. Dus ik hoop dat ik dit ook blijf volhouden. Ik móet dit gewoon volhouden…

Vrijdag liep ik 4 kilometer op rustig tempo, wederom zonder pijntjes. Zaterdag had ik een duurloop van 18 kilometer op het programma staan, maar deze sloeg ik over. Soms is verstandig zijn niet leuk, maar het was even niet anders. Bjorn deed wel zijn duurloop, dus besloot ik op de fiets mee te gaan. Zo fietste ik 18 kilometer in het zonnetje, en was dit toch wel even lekker.

Zondag deden we mee aan de Urban Trail in Rotterdam. Deze zou 10 kilometer zijn, dus hij paste in het programma van de fysio. Little did I know… De Urban Trail was namelijk ruim 12 kilometer, en er moesten heeeeeeel veel trappen op geklommen worden. Ik heb ergens gelezen dat het om bijna 600 traptreden ging. Het lopen ging moeizaam. Ik was te gefocust op mijn bil (‘zou ik wat gaan voelen?’) en het continu moeten stoppen op locaties hielp voor het stabiel in tempo blijven ook al niet mee. Maar… ik kwam pijnvrij over de streep, dus de laatste bonuskilometers zijn gelukkig niet té killing geweest.

Morgen maar eens even kijken wat de fysio ervan zegt en of ik zondag een iets langere duurloop mag lopen. Ik wil namelijk de 19e toch graag de halve marathon lopen, maar dit moet wel verantwoord zijn. Ik weet dat dit op duurlooptempo gaat zijn, en dat ik even geen PR aanval kan gaan doen. Het is gewoon niet slim, en zeker niet met mijn lange termijn doel voor Berlijn.

Qua voeding was het niet mijn beste week, maar ook niet mijn slechtste. Ik wil graag nog wat kilo’s kwijt voor Berlijn. Dit gaat me zeker lukken, maar deze week was niet optimaal. Ik ben inmiddels ruim 7 weken eetbuivrij (en dat is lang niet voor gekomen), maar ik heb deze week meer gesnoept en buiten de deur etentjes gehad, dan eigenlijk de bedoeling zou zijn. Natuurlijk heb ik hiervan genoten; ik had een gezellig dagje met vriendin Dagmar in Amsterdam, waarbij we taartjes aten bij de Drie Graefjes en nog lekker uit eten gingen voordat we de bios in doken (met snacks), en zondag at ik lekker op het terras bij Alan & Pims een goede herstelmaaltijd na de Urban Trail…. Allemaal genietmomentjes, maar niet handig om dit wekelijks te doen. Deze week me even iets meer focussen op gezond 🙂

Naast mijn voeding ben ik trouwens ook weer gaan letten op mijn magnesiuminname. De meningen hierover zijn wat verdeeld, maar richting de marathon van Rotterdam heeft het me in ieder geval niet tegengewerkt. Wel ben ik me wat meer gaan verdiepen in magnesium, en kwam ik erachter dat de meeste vormen van magnesium, niet (goed) door je lichaam opgenomen worden. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat je lichaam magnesium het beste opneemt via de huid. Ook om mijn bilspierherstel wat te ondersteunen, ben ik inmiddels druk in de weer met deze sportgel van Zechsall (geen sponsor – gewoon enthousiast over dit product), en heb ik magnesiumtabletjes besteld die een opneembare vorm van magnesium hebben… Ik zal hier later nog eens op terugkomen, om mijn mening hierover te delen 🙂

Voor nu hoop ik dat de fysio morgen groen licht heeft om weer lekker verder te gaan trainen… Duim je mee?

 

One comment

  1. Mooi verhaal. Ik wens je heel veel succes met je trainingen en hou het heel. Berlijn is mooi om te doen. Ik heb hem een keer gelopen in een tijd van 3:30 uur. Je wordt door het publiek gedragen en gemotiveerd door de mensen die langs de kant staan is de 42km zo voorbij.

    Succes
    Groet
    Hugo

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *