Recap: Marathon Berlijn

Gek eigenlijk, hoe langzaam en snel tijd tegelijkertijd kan gaan. In december hoorde ik dat ik ingeloot was voor de marathon van Berlijn, en had ik nog 9 maanden om me voor te bereiden. In juni begon mijn marathonschema alweer, en in 3 maanden volgden de trainingen zich rap op. Afgelopen donderdag vloog ik naar Berlijn, en opeens was het alweer zondag, en stond ik aan de start van hét hardloopevenement van dit jaar. Over mijn voorbereiding mag ik niet klagen. Enthousiaste volgers van mijn site en/of Instagram (@petraruns.nl) weten dat ik positief was. Ik wist dat ik fit genoeg was om een PR te lopen. Maar anderzijds wist ik ook wel dat ik dat ‘niet even’ zou gaan doen. Het is en blijft natuurlijk een marathon…

De wekker ging al vroeg zondag, om 5.30u. Ik had besloten ruim de tijd te nemen om te ontbijten en mijn lichaam even te laten wennen aan de hoeveelheid carbs die er naar binnen gingen. Bjorn en ik deden de laatste voorbereidingen en pakten Bjorns tas in; we hadden afgesproken dat hij op zijn fietsje van hot naar her zou gaan rijden om mij op zoveel mogelijk punten te zien en extra drinken en gelletjes te kunnen geven. Dat was nog wel even een organisatie; we pinden 6 punten in Google Maps, en ik schreef ze op mijn hand. Duidelijk benoemd waar ik wat wilde hebben, dus dat zou wel goed gaan komen. Ondanks de vele waterposten wist ik dat ik het extra vocht nodig zou gaan hebben, ik ga niet zo goed op warm weer en het beloofde een warme en zonnige dag te worden. Ik kon er niets aan veranderen, dus dan is de enige optie om zo voorbereid mogelijk te zijn.

Tegen 8 uur stapten we op onze fietsjes richting de start. Al snel was duidelijk dat Bjorn zeker niet mee kon die kant op, dus moesten we al vroeg afscheid nemen. Ik ging richting het startvak en Bjorn ging richting ons eerste meetingpoint, kilometer 7. In het startvak deed ik rustig aan, beantwoordde ik nog wat appjes en genoot ik van de sfeer. Het belangrijkste ding vandaag was om ervan te gaan genieten, dus ik wilde alles goed in me opnemen. Ik kreeg véél berichtjes binnen, superlief. Om 9 uur besloot ik dat ik er even niet meer op ging reageren; de focus lag nu op mezelf. Ik genoot van de beelden die op de schermen te zien waren; hoe de wheelers vertrokken, de handbikers en vervolgens de toppers. Wát een sfeer. Ik ging heen en weer tussen een big smile en tranen in mijn ogen. Wat een geluk dat ik daar ook mocht staan vandaag.

Vriendin Dagmar vond me nog net op tijd, en zo konden we de laatste tijd samen doden in het startvak, ik appte Bjorn nog snel dat ik rond 10 uur dacht te vertrekken en maakte me klaar voor de start; mijn zorgvuldig gekozen afspeellijst stond aan en ik had er zin in! We hoorden net voor de start nog dat Kipchoge voorlag op zijn wereldrecord. Het beloofde een bijzondere dag te worden….

0 – 5 km
Mensen die mij de afgelopen tijd gevolgd hebben, weten dat mijn doel was om 4:30u te gaan lopen. Het oorspronkelijke plan was dus ook om de pacers te gaan volgen, maar ik besloot op de dag zelf om dit niet te gaan doen. Dinsdag had ik met mijn looptrainer nog even besproken wat slim was, omdat het zo warm zou gaan worden. Zijn tip was om mijn eigen race te gaan lopen en niet te snel weg te gaan. Ik zou zelfs het beste mijn horloge lekker thuis kunnen laten. Ja, daar heb ik natuurlijk hard om moeten lachen, want die zou ik sowieso om doen. Iets na 10 uur volgde mijn start en ik wilde niet te snel weg. Nu is de eerste kilometer redelijk op adrenaline, dus die ging wat snel. Ik besloot wat gas terug te nemen en lekker om me heen te gaan kijken. De zon brandde al aardig, dus het plan was om rustig te lopen en bij iedere waterpost goed de tijd te nemen om voldoende vocht binnen te krijgen. Dan maar wat tijd verliezen daar, dat was echt minder belangrijk op dat moment… Ik passeerde de 5km met een gemiddeld tempo van 6’34. Ik genoot van alles om me heen en liep met een big smile. Berlijn is geweldig!

6 – 10 km
Ik was me er best bewust van dat mensen die mij volgden (en te lezen aan jullie berichtjes waren dat er best wel wat!) net mijn 5km tijd door hadden gekregen. Alsof je zelf even een berichtje stuurt en laat weten dat het best lekker gaat 😉 Ik wist dat ik Bjorn bijna zou gaan zien, dus dat gaf me voldoende motivatie om lekker te blijven lopen en de kilometers gingen best snel. Ik zag Bjorn al snel staan op het afgesproken plek (voordeel van een vriend hebben die 1.93m lang is haha) en pakte mijn flesje drinken aan. Ik stak een duim omhoog en riep dat het lekker ging. Op naar kilometer 10. Bij kilometer 9 was de tweede waterpost alweer, en ik kwam er al snel achter dat waterposten een gevaarlijk terrein waren; mensen stopten opeens met lopen, staken de weg over en gingen stilstaan. Daarnaast was de weg inmiddels spekglad van het water en lagen er tientallen meters lang platgetrapte plastic bekertjes; oppassen geblazen dus als je niet onderuit wilde gaan. Ik passeerde het 10km punt in hetzelfde tempo. Het ging dus lekker. Ik had alleen sinds de start eigenlijk 1 probleem; druk op mijn blaas, ik moest plassen 😉

11 – 15 km
Ik ging lekker, liep stabiel en wist dat ik Bjorn bij kilometer 13 weer zou gaan zien. We passeerden de Alexanderplatz en er stonden zóveel mensen langs het parcours. Bandjes, spandoeken, verklede mensen, highfivende kindjes, ik kon er allemaal van genieten! Ik heb ook een vrij gangbare naam voor Duitsers, dus ik kreeg enorm veel aanmoediging. Superleuk! Ondertussen vertelde de heren van U2 me dat het a beautiful day was vandaag. En ik kon ze niets anders dan gelijk geven. Een onwijs warme, maar zeker beautiful, day. Bjorn zou ik bij kilometer 13 weer zien, met drinken en een gelletje. Jeej! Daar aangekomen riep Bjorn me na dat Kipchoge een wereldrecord had gelopen. Kippenvel all over. En ik dacht: ‘als Eliud een PR kan lopen vandaag, dan ik ook!’. Ik riep Bjorn nog even terug dat hij niet moest schrikken van een ingezakte doorkomsttijd straks; maar dat ik even een dixistop zou gaan maken om te plassen. Ik kwam bij het kilometer 15 punt nog steeds door in 6’34 gemiddeld. Geen idee sinds wanneer ik zo’n stabiele loper ben – mensen die mij kennen weten dat ik alles behalve een stabiele loper ben – maar het ging gewoon lekker

16 – 20 km
Bij kilometer 17 was daar eindelijk het punt waar ik naar uitkeek: een dixi! Het was druk en ik moest even wachten, maar goed, daarna zou ik lekkerder kunnen doorlopen, dus ik nam het maar voor lief. Na 2 minuten kon ik weer verder en voelde me meteen opgelucht; dit voelde een stuk beter en hier zou ik geen last meer van hebben vandaag. Deze kilometers waren erg warm. Ik probeerde me te focussen op de blauwe lijn – want dan zou ik het snelst weer bij de finish zijn, of op de plaatsen waar schaduw was – want daar liep ik graag een paar meters voor om. Ik gebruikte de waterposten nog braaf om even wat te drinken, maar inmiddels ook om een beker water over me heen te gooien, want dat gaf voor 5 minuten even wat verfrissing. Ik voelde inmiddels ook een blaar op mijn rechtervoet, maar probeerde dat te negeren, ik kon er nu toch niets mee en ik moest nog 24 kilometer… Mijn doorkomsttijd bij kilometer 20 was, door mijn dixistop, wat lager dan gemiddeld, maar ik liep nog  steeds lekker. En het besef kwam langzaam: als ik dit kan volhouden, wordt het een dik PR. Geen 4:30, maar alsnog: een dik PR.

21 – 25 km
Ik zag Bjorn weer net na het halve marathonpunt, waar ik wederom kon zeggen dat het nog steeds lekker ging, maar dat het echt ‘niet normaal’ warm was. Bij de waterpost van kilometer 23 zag ik 1 plastic bekertje op de grond niet en ik voelde mezelf glijden, maar wist te blijven staan. Naast dat het glad was, lag er inmiddels ook overal sportdrank, dus de eerste 500 meter na een waterpost, waren mijn schoenen onwijs sticky en dat liep behoorlijk irritant. Langs de kant stonden ook brandweerspuiten, waar je onderdoor kon lopen ter verfrissing. Ik vond het een aantrekkelijk idee, maar zag ook dat er enorme waterplassen lagen, en ik stelde me zo voor dat natte schoenen en voeten alleen maar voor ergere blaren zouden gaan zorgen, dus ik vermeed deze punten. Dan maar een beker water over me heen bij de waterpost. Ik passeerde kilometer 25 en kon mijn kilometers nog steeds tussen de 6’40 en 6’45 houden. Still going strong!

26 – 30 km
Dit werden mentaal wat zwaardere kilometers; het moment dat je weet dat je over de helft bent, maar dat het echt nog wel een roteind is. Gelukkig kon ik ze mentaal redelijk indelen; ik zou Bjorn bij kilometer 27 zien, dus dat was nog maar 2 kilometer lopen, en daarna was het nog maar 3 kilometer tot het 30 kilometer punt. Ik stopte even bij Bjorn om fatsoenlijk te kunnen drinken; vochtinname boven tijdsverlies. Ik gaf aan dat het zwaar was, maar dat het lichamelijk en conditioneel nog goed te doen was, en vertrok naar het 30 kilometerpunt. Er stonden nog steeds veel toeschouwers en mijn naam werd redelijk vaak geroepen. Dit blijft echt energie geven, heerlijk! Mijn afspeellijst bevatte nog wat nummers die ik afgelopen voorjaar veel luisterde; zoals Whatever it takes van Imagine Dragons. Het nummer wat in mijn hoofd verbonden blijft aan de Olympische Spelen en de 2 gouden medailles van Kjeld Nuis. En als hij  na zo lang doorzetten dat kon bereiken, kon ik nog wel even doorlopen toch? Al met al was het mentaal een opsteker om kilometer 30 gepasseerd te zijn…

31 – 35 km
Ik wist heus wel dat dit niet mijn favoriete kilometers zouden gaan worden, maar gelukkig zou ik Bjorn alweer zien bij kilometer 32. Ik had mijn horloge op rondetijd staan, dus ik zag wel continu mijn kilometertijden voorbij komen, maar had geen idee op welk schema ik ongeveer liep. Dit had ik bewust gedaan, anders zou ik mezelf suf gaan rekenen tijdens het lopen. Bij kilometer 31 besloot ik toch even te gaan kijken en zag dat ik véél speling had. Ik riep Bjorn redelijk euforisch toe bij kilometer 32: ‘Ik ga een dik PR lopen!’ Wonder boven wonder voelde ik me best oke nog en bleef ik gemiddelde kilometers tussen de 6’35 en 6’45 lopen. De kilometer dat ik Bjorn zou zien liep ik zelfs nog 6’26. Jup, fans langs de kant motiveren enorm…

36 – 40 km
Kippenvelmomentje op de Kurfursterdamm; Nike had zijn reclames al aangepast op de actualiteit en ik zag de beelden van Eliud Kipchoge, met daarbij de tekst: ‘Yesterday 2:01:39 seemed impossible. It’s only crazy until you do it!’. Wat een held. Met die tijd ben ik op de halve marathon echt al dik tevreden 😉 Ik zou Bjorn nog zien bij kilometer 37, maar ik had het zwaar. Mijn lichaam deed aan alle kanten inmiddels pijn en die stomme blaar zat er ook nog steeds. Kilometer voor kilometer zette ik door. Ik besloot bij Bjorn even te stoppen voor een knuffel. Hij zei dat het nog maar 5 kilometer was en dat ik het sowieso zou gaan halen. Dat laatste wist ik ook wel, maar het voelde niet meer als ‘nog maar 5 kilometer’. Kilometer voor kilometer het maar bekijken dan. Ik nam op kilometer 38 een kleine wandelpauze, maar omdat mijn ledematen daar niet minder pijn door gingen doen, besloot ik dat joggen een beter idee was. 6’40 ging niet meer, maar kilometertijden rond de 7’20 waren ook prima. Als het niet meer gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat toch? Het lukte me niet meer om leuk te doen voor alle fotocamera’s onderweg; mijn armen in de lucht steken kostte  veel te veel energie. Ook keek ik amper meer om me heen; ik wilde gewoon naar de finish

41 – finish!
Bij kilometer 40 was de laatste waterpost. Ik nam mijn laatste beker water, wandelde 50 meter om deze naar binnen te werken en jogde verder. Ik zag een Nederlander lopen, en ik riep naar hem dat het nog maar een klein stukje was; wat hem motiveerde om te stoppen met wandelen. De laatste 2 kilometer waren zwaar, maar ik wist zowaar weer te versnellen naar 6’26. Sia schalde door mijn headset en vertelde me dat ik ‘Unstoppable’ was vandaag. Daar was ik het wel mee eens eigenlijk. Ik wist zelfs nog onder de Brandenburger Tor door te versnellen en klokte de laatste meters nog in 5’56. Maar oh, wat was ik blij dat ik er was. Ik kreeg mijn medaille en mijn finisherspakket en met een smile van oor tot oor pakte ik mijn telefoon. Toen ik die aan deed ontplofte die. Zoveel berichtjes; mensen die hadden meegekeken in de app. Ik ging op zoek naar Bjorn, die buiten het finishersgebied stond te wachten. Ik vond hem al snel en vloog hem om zijn nek. Ik was zó blij! Mijn officiele eindtijd was namelijk 4.47.41, waarmee ik dus 14 minuten van mijn PR afgelopen heb! Bizar!

Ik nam even de tijd om me om te kleden. Hoi enorme blaren op mijn voeten – geen wonder dat ik zo’n last van jullie had. Wat was het fijn om slippers aan te hebben zeg. We moesten nog een stukje terugwandelen naar onze fietsen. Met een euforische smile op mijn gezicht en mijn medaille om mijn nek liep ik gelukkig nog vrij soepel; het viel me alles mee. Ja, mijn benen voelden stijf, maar in beweging blijven was goed te doen. Fietsen was helemaal heerlijk haha!

Teruggekomen in het hotel was het tijd om te douchen (heeeerlijk), mijn blaren even te behandelen en vooral even iedereen proberen te beantwoorden. Mocht ik jou per ongeluk vergeten zijn: ik heb je berichtje zeker gelezen, maar ik ben er gewoon niet aan toe gekomen om alles te  beantwoorden. Sorry hiervoor. Het is wel echt tof om te weten dat zoveel mensen met je meeleven en me gesteund hebben.

En, lieve Bjorn, thanks. Thanks voor jouw heldendaad door door het drukke Berlijn heen te fietsen met een strakke tijdsplanning. Ik heb het al eerder gezegd; maar die medaille is minimaal voor de helft van jou!

Yesterday, 4:47:41 seemed impossible. It’s only crazy until you do it!

5 comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.