Recap: IJsselsteinloop ’19

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover: de IJsselsteinloop! Voor het vierde jaar stond ik aan de start, maar voor het eerst stond ik als inwoner van IJsselstein aan de start! Al vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, hoopte ik nog dat ik de IJsselsteinloop zou kunnen lopen. Om de lat niet té hoog te leggen, schreef ik me in voor de 5 kilometer. Dat zou me toch met 20 weken zwangerschap nog wel moeten lukken?

Het beloofde helaas geen zomerse dag te worden. Mijn vriend was al dágen het weerbericht aan het checken; hij zou namelijk ’s morgens de halve marathon lopen en was vastbesloten zijn PR aan te gaan vallen. Helaas leek dit met windkracht 6 onbegonnen werk.

Nadat ik Bjorn bij de start van de halve marathon had afgeleverd, besloot ik mijn startnummer voor de 5km af te halen en even een kopje thee te gaan drinken om warm te blijven. Na 5 kwartier ging ik richting de finish, waar ik precies de eerste man zag finishen. Langzamerhand druppelden de lopers binnen, tot ik wel een heel bekend iemand aan zag komen: tot mijn grote verbazing kwam Bjorn al om de hoek en stevende hij af op een dik PR. En dat met dit weer: trotse girlfriend!

Daarna ben ik me heel snel gaan omkleden, zodat ik op tijd was om de huldiging van Bjorn te zien. Hij was namelijk 2e IJsselsteinse loper op de halve marathon geworden, en dat leverde hem een leuke beker op! 🙂 Daarnaast was zijn halve marathon team ook nog eens 1e bij de bedrijventeams geworden, dus het was zeker een goede dag geweest!

Inmiddels was het flink hard gaan plenzen, en moest ik richting de start van de 5km. Het was niet echt fijn om in de stromende regen te moeten wachten, maar toen we eenmaal weg mochten, bleek de regen zo vervelend nog niet: veel zuurstof in de lucht en hierdoor kreeg ik het niet te warm. Ik had in mijn hoofd om niet te snel te beginnen; ik had geen idee wat ik nog verwachten kon van mezelf en ik wilde het ‘moeten wandelen’ zo lang mogelijk uit stellen… De eerste kilometer ging in 6’37, waarvan ik dacht dat ik dat niet zou gaan volhouden. In kilometer 2 kwam ook nog een flink stuk tegenwind, dus ik besloot lekker wat gas terug te nemen.

Ik kwam niet helemaal lekker in mijn tempo; kilometer 2 was dan wel iets langzamer (6’48), maar ik merkte in kilometer 3 dat ik het langzamere lopen helemaal niet prettig vond. Het lukte vrij makkelijk om weer richting mijn oude tempo te gaan. Het bleef zachtjes regenen, maar hier had ik totaal geen last meer van 🙂

De route liep lekker door en ik merkte dat ik kon versnellen; mensen inhalen ging vrij makkelijk en het motiveerde me om door te zetten. Ik was al ruim over de helft; had totaal geen behoefte om te gaan wandelen en ik kon versnellen: ik kreeg met de stap meer vleugels. Ook het idee dat de finish steeds dichterbij kwam, was erg fijn. Kilometer 4 ging ik een verbazende 6’11 🙂 De laatste kilometer was echt aftellen; ik ken het gebied, dus ik wist wat er nog ging komen en waar ik nog zou gaan lopen. Ik zag hier en daar nog wat bekenden, die me flink aanmoedigden. Paardenlaantje door, bocht naar rechts en daar zag ik de finish al aankomen. Mijn horloge liep iets voor; dus ik wist dat ik iets verder dan 5 kilometer zou gaan lopen voordat ik er was. Ik kon nog steeds versnellen, en deed mijn 5e kilometer in 5’55. Bizar snel; dat haal ik momenteel niet eens als ik een intervaltraining doe!

Ik kwam met een enorme smile over de finish en ik was zo euforisch, dat ik niet wist of ik moest huilen of lachen. Ik knuffelde mijn vriend – die heel lief bloemen voor me had gescoord – en kreeg een nog bredere lach toen ik mijn eindtijd zag: 32:44. Dit was zelfs nog sneller dan toen ik 8 weken geleden de 5km bij de Halve van de Haar liep. Bizar en zó niet verwacht!

Het is echt heerlijk om te merken dat mijn lichaam een 5km nog (bijna) fluitend aan kan… Nu begint er wel een stemmetje in m’n hoofd die zegt: dit was het einde nog niet. Ik riep namelijk dat het na de IJsselsteinloop prima zou gaan zijn met hardloopevents, maar ja, als het zo makkelijk nog gaat? Ik ga het voor nu even aankijken, de komende weken kijken of ik de lol in het hardlopen blijf behouden en dan zie ik wel of er misschien nog een leuk loopje op mijn pad komt en of dat lichamelijk dan nog een goed plan is.

Tevreden: absoluut. Meest blije finishfoto ever? Check hem hieronder, daar mag jij over oordelen 😉

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.