Raceverslag: Zevenheuvelenloop!

Afgelopen zondag was het eindelijk zover: de Zevenheuvelenloop! De mooie loop, over de fijne heuvelige wegen van Nijmegen en omgeving. Vorig jaar liep ik de Zevenheuvelenloop met mijn vriend, dit jaar liep ik hem met vriendin Christine en ging mijn vriend mee voor de morele support! En ik kan je zeggen: de route was net zo mooi als ik mij herinnerde. Maar het begon natuurlijk al op zondagochtend: gaan jullie mee?

Op racedag is er één ritueel wat altijd terugkomt: pannenkoeken als ontbijt! Doordat het een lange reis zou zijn naar Nijmegen – en we ook nog een bus moesten nemen, omdat de trein niet reed – liep ik ’s morgens wat te stressen en leek ik overal net te weinig tijd voor te hebben. Gelukkig was Bjorn zo lief om mijn pannenkoeken klaar te maken, zodat ik deze in de bus naar Utrecht Centraal op kon eten. Never change a winning team, right?

Op Utrecht Centraal hadden we afgesproken met Christine, die ook zou gaan lopen. Haar eerste keer bij de Zevenheuvelenloop! We hoopten maar dat het droog zou blijven: we zagen onderweg zoveel soorten weer voorbij komen, dat het ons compleet onduidelijk was, waarin we zouden gaan lopen.

Hoewel we ons op dezelfde eindtijd hadden ingeschreven, waren we, gek genoeg, allebei in een ander startvak gezet. Nu wilde Christine graag mijn startvak in, en na wat vriendelijk communiceren bij de ingang van startvak roze, lukte het gelukkig om hier samen te starten. Het wachten op de start duurde lang. Te lang. Het was koud en het begon uiteindelijk ook nog te regenen. Ik was echt heel blij met de poncho doe ik meegenomen had!

10 minuten na de aangegeven starttijd, mochten wij, uit startvak roze, eindelijk van start. Wat stond er veel publiek. Zo gaaf! Naarmate de weg zich vorderde, stond er telkens wat minder publiek. Na 2 à 3 kilometer diende de eerste klim zich al aan. Christine en ik liepen stabiel en rustig; we hadden afgesproken om niet voluit te gaan, maar om gewoon lekker kilometers te maken en te genieten van de omgeving. Dit lukte ons erg goed. Bij kilometer 4 was het schrikken: aan de linkerkant lag een man die gereanimeerd moest worden. Ik hoop nog steeds dat het goed gaat met deze man.

Na 5 kilometer begon het echte werk: klimmen, dalen, klimmen, dalen, klimmen en dalen. De klimmetjes gingen lekker, ons tempo liep niet terug en we konden al kletsend lekker doorlopen. De uitzichten bij de heuvels waren echt geweldig. De natuur liet zich van zijn beste kant zien! De kilometers leken voorbij te vliegen en al snel diende kilometer 11 zich aan. En kilometer 11 is een fijn punt. HIer weet je: ‘vanaf nu komt er nog 1 héél klein klimmetje, en voor de rest gaan we alleen maar dalen’. Dalen, dalen, richting de finish in Nijmegen.

En dalen deden we. We gingen lekker. We zouden rustig blijven lopen, maar onze kilometers gingen telkens een beetje sneller. Om te kijken hoe goed de benen nog waren, besloot ik de laatste 500m er even een sprintje uit te persen: dit is goed terug te zien in mijn kilometertijden haha. Uiteindelijk liep ik de Zevenheuvelenloop in 1:34, een tijd die gelijk is aan mijn tijd van vorig jaar, en waar ik wederom erg tevreden mee ben.

De Zevenheuvelenloop is een loopje die zeker vaker op mijn agenda gaat terugkomen. Ik heb er de lange reis naar Nijmegen wel voor over. Hoe ging het bij jou?

2 comments

  1. Wat grappig! We hebben vlak bij elkaar gelopen! Ik ben ook in roze gestart! En liep hem iets langzamer. Maar wat was het gaaf!!
    Trouwens die meneer hebben ze gered hoor!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.