Raceverslag: Run Forest Run

Het begon allemaal op 23 september. Of nee, eigenlijk al op 17 september. Ik zou met Dagmar de Dam tot Damloop gaan lopen, maar ik stapte uit na 5 kilometer. Het ging niet. Energielevel: te laag. Terug naar 23 september. Ik werd die dag 28 jaar. Over de post kreeg ik een envelop met daarin allemaal energieverhogende hardloopproducten en mijn verjaardagscadeautje: de revanche op de Dam tot Damloop: een inschrijving voor een trailrun in december. En gisteren: gisteren was het eindelijk zover.

Omdat Dagmar niet helemaal had gekeken hoe ver Ommen nu précies rijden was, kwamen we er afgelopen week pas achter dat dit toch echt anderhalf uur rijden ging zijn. Daarom kwam ze vrijdagavond maar vast bij me slapen. We deden nog een poging tot het kijken van een film; maar om 23.30u hebben we die maar gestaakt. We waren te moe.

Zaterdagochtend om 7.45u ging de wekker. We begonnen de dag lekker rustig met een kop thee en een bakje havermout. En opeens. Opeens was het 8.30u en hadden we nog een kwartier tot we moesten vertrekken. Hááááást. Vervolgens moesten we ook nog krabben, besloeg de auto én moesten we ook nog tanken. En wilde Dagmar een krentenbol. Na benzinestation 2 zijn we maar gestopt met die zoektocht, en  hebben we het met een Betweenreepje moeten doen. Maar goed: op naar Ommen.

Hier aangekomen volgde een route over een vakantiepark – we hadden geen idee waar we moesten zijn – en met een kwartier tot de start hadden we eigenlijk wel wat haast. Snel aanmelden, inschrijfnummer halen en op naar de start. Elke afstand startte op hetzelfde moment. Er was geen startschot; ons startnummer werd gewoon gescand en we mochten gaan. En daar begon onze belevenis: echte asfaltlopers die hun trailontgroening hadden. Daarnaast bleek al snel dat we echte Randstadmeisjes zijn: elke boom en elk heuveltje leek speciaal en fotowaardig 😉 Al snel besloten we dat de tijd er niet toe deed (als echte trailers hahaha), en hebben we de 10km al fotograferend afgelegd.

Mooie bospaadjes, oranje lintjes, modderige paadjes, een mooie zandvlakte, een zonnetje wat vrolijk scheen, wegversperringen door takken en omgewaaide bomen, mannen van de 21km die ons na 6km al inhaalde, heuveltjes, prachtige meertjes: we hebben het allemaal in ons opgenomen. Ervan genoten. Er láng over gelopen. Menig trailer zal ons wat vreemd hebben aangekeken, als wij weer een foto stonden te maken.

En het meest bizarre: de drankpost. Waar je bij een regulier hardloopevenement bekertjes water en soms wat isodrink vindt – en je het luxe vindt als ze bananen uitdelen, was dit echt een overdaad. Er stond cola. Er was bouillon en aanmaaklimonade. En dan het eten. Er was véél eten: naturel chips, ontbijtkoek, harkelijntjes, winegums, pure chocolade, tucjes, suikerbrood en pure chocolade: op menig kinderfeestje wordt minder geserveerd 🙂

Voor Dagmar werd de belevenis helemaal compleet toen ze nog even de modder ging knuffelen. Het eerste waar ze zich druk om maakte: m’n nieuwe jasje. Is m’n nieuwe jasje nog schoon? Nou, niet helemaal, maar gelachen hebben we wel 😉

Oke, dit was dus mijn eerste trail. Maar zeker niet mijn laatste. Wat was het mooi. Wat was het anders. Lopen zonder haast, lopen en genieten. Lieve Dagmar: thanks voor dit toffe verjaardagscadeautje. Wanneer gaan we weer? 🙂

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.