Raceverslag: Midwintermarathon 2019

Afgelopen zondag was het weer zover. Het jaarlijke hardloopfeestje in Apeldoorn. Als ik Instagram en alle hardloop Facebook pagina’s moest geloven, was bijna iedere hardloper daar wel aanwezig! VOor mij werd dit mijn 3e keer in Apeldoorn. Het eerste jaar liep ik de Asselronde, in voorbereiding op de marathon van Rotterdam, en vorig jaar liep ik de 10EM, waar ik mijn PR met 8 minuten crushte! Voor dit jaar waren de verwachtingen niet al te hoog; vorige week liep ik nog met moeite 10 kilometer, dus ik was uberhaupt benieuwd hoe ik 16 kilometer moest gaan overleven. Maar hey: genieten van de mooie omgeving en desnoods een stukje wandelen? Als het moet, dan moet het maar toch?

Ik merk dat het heel erg bevrijdend voor je hoofd en je hardloopplezier is, als niet ieder loopje een race tegen de klok gaat zijn. Dat je ook gewoon lekker kan lopen en kan genieten, zonder altijd maar te moeten van jezelf! Ik schreef me begin januari in voor de Midwintermarathon en had toen niet verwacht dat mijn narcose nasleep ietsje langer zou kunnen duren. Maar goed, mijn conditie voor de operatie was goed genoeg om een halve marathon goed te kunnen doorstaan, dus dan zou 16km me nu ook wel moeten lukken!

Mijn vriend had zich niet ingeschreven, maar besloot toch te gaan lopen. Via Facebook kon hij het startbewijs van Will overnemen; en zo liep Bjorn afgelopen zondag met ‘I WILL survive’ op zijn buik 🙂 Volgens vriendin Emma was het wel een goed idee om mijn bib dan om te toveren tot ‘first I was afraid, I was PETRAfied’, maar dat heb ik toch maar niet gedaan 😉

Anyway, we vertrokken zo rond 9 uur richting Apeldoorn. Loopmaatje Richard kwam ons ophalen. We waren gelukkig ruim op tijd, want er waren wat kleine navigatieprobleempjes, maar om 10.45u waren we in Orpheus om ons klaar te maken voor de race. Richard wilde lekker lopen, Bjorn zou met Richard mee gaan lopen om er een duurloopje van te maken, en ik, ach, ik zou wel zien hoe ver ik zou komen 😉

We waren lekker op tijd in het startvak en ik had al snel genoeg door dat mijn bodywarmer misschien iets teveel van het goede was; in het startvak staan en het niet koud hebben is een goede indicatie haha. Maar goed, ik kon hem niet meer kwijt, dus aanhouden was de beste optie. Ik zou toch niet voluit gaan lopen…

Na het startschot ging ik vrij soepeltjes weg; de eerste kilometers gingen in een gemiddelde van 6’30, iets wat ik helemaal prima vond. Ik ken de route; ik weet dat het grofweg 8 kilometer omhoog en dan weer 8 kilometer naar beneden is. De bordjes ‘nog 500 meter tot de top’ tussen kilometer 3 en 4 vind ik ieder jaar weer killing; ik wil toch helemaal niet weten dat het nog 500 meter duurt voordat ik boven ben? Vanaf 200 meter zijn dat soort dingen pas te overzien. De top werd bereikt, met klagende kuiten en een hartslag waar je u tegen zegt.

Even goed de tijd genomen om te drinken bij de waterpost, en toen weer door. Ondanks al het klimmen en het vals plat, kon ik mijn kilometer tijden redelijk stabiel houden. Dat mijn hartslag inmiddels dacht dat ik aan een wereldrecordrace bezig was, was wat minder, maar goed, om die te laten zakken moest ik gaan wandelen, en dat wilde ik juist zo lang mogelijk voorkomen…

Het 8 kilometer punt halen ging makkelijker dan ik had verwacht, en toen kwamen de leuke kilometers pas. Natuurlijk is het vanaf kilometer 8 niet alleen maar dalen, maar de ergste klimmeters waren geweest, en dat idee was erg fijn. Ik nam weer even een korte wandelbreak met een beker water in mijn handen bij kilometer 9 en ging toen vol goede moed weer door: ik was over de helft en die finish zou ik wel gaan halen!

En hoe verder ik kwam, hoe meer mensen ik zag wandelen. Verrassend genoeg kon ik mijn kilometertijden stabiel houden (nog steeds rond de 6’30) en had ik geen behoefte aan een wandelpauze. Kilometer 10 en 11 passeerden en ik begon in mijn hoofd aan het laatste deel. Ik had de 16 kilometer in mijn hoofd namelijk opgedeeld in 4x 4 kilometer, om het voor mezelf lekker overzichtelijk te kunnen houden.

De laatste kilometers gingen als een trein; lekker dalen en nog wat tempo maken. Ik kwam richting de Loolaan en de finish was in zicht. Ik gooide er nog een eindsprint uit en wilde even stralend op mijn finishfoto’s komen. Nou: niet gelukt. Mijn eigen foto’s zijn verschrikkelijk mislukt. Wel sta ik onscherp en met een grote lach op de finishfoto van iemand anders. Sorry meneer 😉

Het duurde even voordat ik Bjorn en Richard had gevonden. Lees: ik zag ze niet bij de finish, dacht toen richting Orpheus te lopen, maar liep de verkeerde kant op, liep toen de goede kant op, maar trof de mannen niet in Orpheus aan, en toen bleken ze toch langs het parcours te staan. Tsja.

Ik finishte uiteindelijk onder de 1:45. Vorig jaar was ik ruim 12 minuten sneller, maar deze medaille is misschien nog wel mooier: geen goede voorbereiding, maar mezelf overtreffen en de kilometers gewoon maken. De snelle kilometers gaan wel weer komen, daar twijfel ik niet aan. Voor nu weer lekker opbouwen en rustige kilometers maken! Deze is in ieder geval weer in the pocket!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.