Raceverslag: Midwintermarathon 10 EM

Gisteren was het weer zover. Het jaarlijke hardloopfeestje in Apeldoorn. Als ik Instagram en alle hardloop Facebook pagina’s moest geloven, was bijna iedere hardloper daar wel aanwezig! Zelf liep ik vorig jaar voor het eerst in Apeldoorn. Ik deed toen de Asselronde, de 25 kilometer, in voorbereiding op mijn marathon in Rotterdam. Dit voorjaar geen marathon voor mij, dus had ik me ingeschreven voor de 10 EM. Vooraf zat ik in dubio; ga ik voluit om te kijken hoe mijn conditie momenteel is, of ga ik genieten van de prachtige omgeving en er een duurloopje van maken? Ik besloot de vorm van de dag hierin doorslaggevend te laten zijn!

Samen met mede-Bodyrunners Marsel (a.k.a. meneer de trainer) en Richard en met boyfriend Björn vertrokken we redelijk vroeg richting Apeldoorn. Dit was voor ons nog wel een uurtje rijden. Gelukkig ging de reis vrij vlot en konden we de tweede pendelbus al in. Aangekomen in Orpheus hebben we ons race ready gemaakt; toiletbezoekje, startnummer bevestigen, extra laagje kleding uit en, in mijn geval dan, poncho aan!

Op naar buiten, richting de start. En als je met de looptrainer op pad bent, dan doe je netjes een warming-up. Liep ik daar in m’n poncho. Het heeft er vast heel charmant uitgezien 😉 Toen de mannen aan de sprintjes begonnen, ben ik vooral mijn kuiten goed gaan stretchen. Daarna elkaar weer gevonden en op naar de startvakken. De mannen mochten alle drie naar startvak A, ik mocht naar startvak B. Snelle succeswensen, knuffel voor Björn en ik was op mezelf aangewezen. Ik had een fijne afspeellijst met muziekjes gemaakt en kwam nog een bekende tegen in het startvak, dus de tijd doden was niet zo lastig.

Het startschot kwam redelijk snel en ik mocht van start. Ik dacht; ‘rustig beginnen, lekker in je looppas komen’. Toen ik na 5 minuten mijn horloge checkte, zag ik al welke kant het op ging. Een tempo van 5’45 is voor mij te hoog, dus dit werd geen duurloop. Maar, ik zou 5’45 niet gaan volhouden, dus gas terugnemen werd het motto. En, zo wist ik, er gingen nog veel klimmetjes komen, dus dat gas terugnemen zou vanzelf wel lukken. En dit ging ook zo. De klim bij kilometer 4 was pittig, maar goed te doen. De drankpost sloeg ik over, ik zat lekker in mijn tempo en wilde dit vooral nog even zo laten.

De volgende klim diende zich aan. Mijn kuiten bleven rustig, dus ik kon lekker de klim beginnen. Ik wist dat het de eerste 8 kilometer klimmen ging zijn, en dat het daarna voornamelijk dalen werd. En daar keek ik naar uit. Ik had helaas even gemist dat er rond kilometer 10 nog een venijnig klimmetje ging komen. Mijn tempo zat inmiddels rond de 5’53. Ik pakte de drankpost mee, nam een stukje banaan en ging aan de tweede helft beginnen. Voornamelijk dalen! Ik zat achter een hardlopend duo, die een heerlijk tempo te pakken hadden, en ben hier lekker achter blijven hangen. Het dalen ging lekker, mijn benen deden wat ze moesten doen en kilometer 12 kwam al in zicht. Te zien aan mijn horloge versnelde ik iets…

Het versnellen ging prima, maar een stemmetje in mijn hoofd zei dat ik nog echt 4 kilometer moest. En de vraag was: ga ik dit nog 4 kilometer volhouden? Het werd wel zwaar en mijn benen kregen steeds minder zin om door te lopen. Het werd een discussie in mijn hoofd, maar de snelheid won. Ik kon mentale spelletjes spelen (lantaarnpalen tellen werkt echt goed haha) en hierdoor gingen kilometer 13 en 14 langzamerhand voorbij. Nog maar 2 kilometer te gaan. Een snelle rekensom leerde dat ik rond de 1:34u ging eindigen. Vooraf had ik gezegd dat ik onder de 1:40u wilde lopen, dus dat zou ik wel gaan halen. En soms vervloek ik de trainingen van Marsel, maar die trainingen maken wel dat ik, hoe moe ik ook ben, altijd nog kan versnellen aan het eind. Dit bleek. Mijn snelste 2 kilometers bleken kilometer 15 en 16 te zijn. Op 300m voor de finish stonden Björn, Marsel en Richard hard te gillen, dit gaf me mijn laatste boost om mijn eindsprint nog even door te zetten….

…en zo kwam ik in de mooie tijd van 1:32:24 over de finish. Wat een euforie. De smile met mijn medaille zegt genoeg. Ik heb tot nu toe 2x een 10EM gelopen, en ik dacht echt dat deze afstand mij niet lag. De eerste keer liep ik hem met blessure, de tweede keer stapte ik uit. En nu. Nu liep ik 8 minuten van mijn PR af. Heb ik gemerkt dat de 10EM mij prima ligt. En dat mijn conditie de goede kant op gaat. Ik liep uiteindelijk in een gemiddeld tempo van 5’47. Een positieve verrassing en een leuke afsluiter van een gezellige hardloopdag!

Hebben jullie ook gelopen? En hoe is het gegaan?

2 comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *