Raceverslag Linschotenloop

Gisteren was het zover: de Linschotenloop. Een loop die ik eigenlijk al maanden in mijn agenda had staan, omdat #breaking2 hier mijn grote doel ging worden. Enkele weken geleden besloot ik echter dat #breaking2 er niet in ging zitten; ik ben momenteel niet fit genoeg en heb te weinig lange afstanden gemaakt. Ik besloot mijn plannen te wijzigen. Ik zou geen halve marathon gaan lopen, maar gewoon lekker aan de kwart meedoen. Toen ik hoorde dat Elfsteden estafette teamie Els hem ook ging lopen, had ik mijn plan snel klaar: ik zou hem lekker met Els gaan lopen en haar naar een mooie tijd pacen!

Zaterdagochtend begonnen we uiteraard met pannenkoeken. Mijn standaard prerace maaltijdje. Mijn vriend zou de halve gaan lopen, dus hij kon ook wel een goede bodem gebruiken. Toen vriendin Dagmar gearriveerd was, vertrokken we naar het station van Woerden, waar de pendelbussen al klaar stonden om naar Linschoten te rijden. Aangekomen in Linschoten moest ik nog even langs het secretariaat, waar ik mijn startnummer van de halve naar de kwart liet omzetten. Dit was gelukkig snel gelukt.

Door naar de korfbalvereniging, wat de verzamelplaats was voor de leden van mijn hardloopgroep Bodyrun met elkaar verzamelden. Vooraf was het er al een gezellige drukte, met hier en daar wat zenuwen, want: zouden er PR’s in zitten vandaag? Ik had in ieder geval geen last van de spanning, omdat ik wist wat mijn doel vandaag ging worden, Els er doorheen helpen.

Zo rond 13.15u vertrok ik richting het startvak, waar ik Els al snel ontmoette. Leuk om elkaar, na veel geapp, eindelijk te zien en te spreken. We spraken het raceplan nog eens door, voordat we van start gingen. Omdat de route voor mij een erg bekende route is, wist ik waar de zware punten zouden liggen, zodat ik haar er doorheen kon helpen. We besloten tempo 7’00 te pakken en daarop weg te gaan. Ik had Els voorspeld dat ik altijd ietsje te snel begin, maar dat dit later wel goedkomt. Dit bleek ook, de eerste kilometer ging namelijk in 6’32.

Op naar de Cattenbroekerweg, die ons naar het viaduct zou brengen, waar we richting de recreatieplas van Woerden zouden lopen. Mijn wat trouwere volgers weten dat ‘het rondje om de plas’ een van mijn favoriete looprondjes is, dus ik vond het leuk dat we die nu zouden gaan lopen! Els kon rustig blijven kletsen, dus ik besloot het tempo niet te ver te laten zakken, waardoor we op 6’40 bleven hangen. Voor Els was dit goed vol te houden, en aangezien dit haar eerste wedstrijdje ooit was, leek het mij leuk als ze zichzelf kon verrassen met een leuke eindtijd. Al kletsend hielden we het tempo stabiel op 6’40 en gingen de kilometers erg snel voorbij.

Rond kilometer 4 waren we bij de plas. Ik miste de vrolijk gekleurde bloemen, die hier in de zomer altijd staan. Maar dat maakte het rondje er niet minder op. Gaandeweg sloot er nog een andere loper bij ons aan, die ons gezellige geklets aanstekelijk vond, en vroeg of ze mee mocht lopen. Maar natuurlijk! Met z’n drieen vervolgden we onze weg, en gingen we al vlot weer op weg naar het viaduct, en weer op naar Linschoten. Onderweg pikten we nog 2 lopers op, en zo liepen we uiteindelijk met z’n vijven richting Linschoten! Wil niemand mij ooit meer beweren dat hardlopen een individuele sport is???

En, echt, hulde voor Els. In je eerste loopje ooit op een hoger tempo lopen, dit al kletsend volhouden, en niet klagen toen ik richting de finish het tempo nog iets omhoog gooide! Waar Els vooraf had gezegd de 10.5km in 1:15u te willen lopen, kwamen we in 1:09 en een beetje over de finish! Hier waren helaas de medailles al op, dus maakten wij een selfie met onze medaillebriefjes. Het mocht de pret niet drukken!

Ik heb hierna nog bij de finish van de halve staan kijken, waar veel Bodyrun teamies PR’s liepen. Wat tof om iedereen binnen te kunnen halen en soms even te kunnen ondersteunen 😉 Daarna nog even een drankje gedaan in de kantine, even een medaille geleend om een finishsselfie te kunnen maken en toen op naar huis.

Jeetje, Linschoten, wat was je weer tof! Ik heb genoten. Dat er te weinig medailles waren: het is je vergeven. HIj komt vanzelf wel met de post. En wat was het leuk om Els naar de finish te mogen helpen! Dus mocht iemand ooit een haas nodig hebben (ik ben geen hele snelle, maar wel een hele sociale hahaha), stuur me een berichtje: lijkt me leuk!

One comment

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.