Raceverslag: Hoge VeluweLoop

Een paar maanden geleden besloot mijn vriendinnetje Mirjam dat ze ervoor wilde gaan: ze wilde gaan trainen voor de halve marathon. Ik hielp haar aan en schema en beloofde haar dat ik met haar mee zou lopen. Zo begon zij met veel trainingskilometers in Finland – en hield ze haar schema tot het einde vol. En zo stonden wij samen aan de start van de halve marathon bij de Hoge Veluweloop. En last minute besloot Bjorn zich ook nog in te schrijven, om de 21.1km lekker rustig aan te lopen, als duurloopje. Hoe het met ons ging? Lees je mee?

Natuurlijk moesten we even een selfie maken voor de start. Het was de hele week slecht weer, maar afgelopen zondag scheen de zon. En flink ook. Ik kreeg al snel door, dat mijn shirtje met hemdje eronder eigenlijk te warm waren. Maar er was geen tijd meer om er iets aan te doen – ik kwam hier namelijk achter toen ik in het startvak stond. Helaas. Ik moest het er maar mee doen. Bjorn startte ergens wat meer naar voren, Mirjam en ik begonnen wat meer in de achterhoede. Het idee was namelijk om op een stabiel tempo te kunnen lopen. Uiteraard startten we te snel, 6’13 lag bijna een halve minuut boven plan. Gelukkig liepen we na kilometer 2 erg stabiel.

Net voor kilometer 4 stond waterpost 1 al: geen probleem, het was warm en voldoende drinken was belangrijk. Bij kilometer 6 maakten we een flinke klim, waarna we op de prachtige hei terecht kwamen. Op dat moment bedacht ik me dat het eigenlijk niet meer uitmaakte hoe snel of langzaam we zouden lopen: we liepen door een prachtig stukje natuur – dát was om van te genieten. En dat hebben we ook gedaan. Op een stabiel tempo gingen de kilometers voorbij. Helaas reageerde mijn lichaam niet goed op de gelsnoepjes, en was op kilometer 12 de dixie mijn grote vriend. Mirjam liep lekker, en besloot om op hetzelfde tempo door te lopen – ik zou haar dan wel inhalen. Na mijn sanitaire stop voelde ik me als herboren en ging ik op heerlijk tempo richting Mirjam. Ik had haar ergens tussen kilometer 15 en 16 weer te pakken, en ging toen weer met haar verder.

Helaas had mijn inhaalrace me teveel energie gekost. Dat in combinatie met mijn darmen die daardoor weer gingen protesteren, zorgden ervoor dat ik besloot om Mirjam door te laten lopen, en zelf nog wat gas terug te nemen. Liever zonder kleerscheuren de finish halen, dan teveel last van mijn lichaam krijgen. Ik besloot ondertussen Bjorn even te appen, door te geven dat Mirjam straks alleen bij de finish zou verschijnen. Zijn lieve appjes hielpen mij door de laatste kilometers heen, en zo arriveerde ik zo’n 5 minuten na Mirjam bij de finish!

Trots op die lieve Mir; die gewoon haar eerste halve marathon uitgelopen heeft. Ik vraag me stiekem af wanneer ze haar volgende grens wil gaan opzoeken (hihi). Toen ik aan Bjorn vroeg hoe het bij hem gegaan was (z’n doel was 1:50), antwoordde hij dat het erg lekker was gegaan. En toen ik naar zijn tijd vroeg, bleek hij in 1:38 over de finish te zijn gekomen. Zonder moeite. Zonder spoortje van vermoeidheid op zijn gezicht. Soms is het leven oneerlijk 😉

Nog even poseren met mijn medaille. Ja, na een hardloopwedstrijd een medaille met een fiets. De bekende witte fiets van de Hoge Veluwe. En toch had ik het logischer gevonden als er een hardloper op zou staan, maar dat terzijde. De Hoge Veluweloop is een loopje die ik zeker nogmaals zou willen doen: wat een mooi parcours, wat een mooie omgeving en wat goed georganiseerd. Enige minpuntje: de waterposten stonden wat raar verspreid, niet op vaste afstand van elkaar. Dit was, in combinatie met de temperatuur en de dorst die ik daardoor had, niet helemaal ideaal. Maar dat is dan ook het enige minpuntje!

Dus mocht je deze loop volgend jaar overwegen: ik zou het doen!

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.