Raceverslag: Damloop weekend

Afgelopen weekend was het dan zover: voor mij toch wel dé start van het najaarsseizoen, met het Damloop weekend. Ik was eerst van plan om alleen de Damloop by Night te lopen, maar kon ook nog een startnummer bemachtigen voor de Dam tot Damloop, dus ik ben bij beide van start gegaan. Van start gegaan ja, want er kwam een dikke DNF bij de Dam tot Damloop achter mijn naam. Hoe dit ging en hoe de rest van het weekend mijn bevallen is? Lees maar mee!

Zaterdagavond deden wij, Björn, Christine en ik, mee aan de Damloop by Night. Björn en ik deden voor de 2e keer mee, Christine was Damloop by Night rookie. Omdat ze een startnummer overgenomen had, moest ze eigenlijk in een ander startvak starten. Gelukkig mocht ze toch ons startvak in, zodat we gezellig samen konden lopen. Björn hebben we vanaf de start al niet meer gezien; hij ging voor een toptijd en wij konden hem toch niet volgen!

Nog even snel een startvak selfie voordat we van start gingen. De eerste kilometers gingen niet bepaald soepel; mijn kuiten wilden niet helemaal meewerken. Bij de waterpost op kilometer 4 heb ik even de tijd genomen om te stretchen; hierna ben ik weer naar Christine toe gelopen en zijn we samen verder gegaan. Wat een feestje was het in Zaandam zeg! Mooi versierd, zoveel mensen langs de weg en zoveel lampjes. Echt tof. Om kippenvel van te krijgen. Ik ben dan ook niet voor de tijd gegaan, maar voor de beleving. Genieten en lekker lopen, dat was het doel. Na het stretchen heb ik gelukkig geen last meer gehad van mijn kuiten, waardoor ik de laatste 500m nog even een sprintje heb gedaan naar de finish. Uiteindelijk kwam ik na 47:14 over de finish, Christine volgde een paar seconde later. Björn liep overigens 31:50, waarmee hij 8e werd bij de recreanten. Trotse girlfriend hierzo!

Medaille te pakken en snel naar huis – want Björn en ik moesten er zondag weer vroeg uit, om 11u startte de Dam tot Damloop, die we beiden zouden gaan lopen!

Om 8.15u stapten we de deur alweer uit, op weg naar het station. Met het weer zat het wel goed – het beloofde in de ochtend een goed hardloopweertje te zijn. Met de minuut kreeg ik meer energie en kreeg ik er ook meer zin in. Na het ophalen van Björn zijn startnummer, zijn we naar de verzamelplaats op Amsterdam CS gegaan, waar ik had afgesproken met vriendinnetje Dagmar, omdat we het idee hadden om samen te gaan lopen. We raakten elkaar onderweg naar het startvak nog kwijt, maar gelukkig vond ik haar in de laatste minuut voor de start weer. Jeeej! Björn startte bewust 1 startvak naar achter; zodat hij op mij kon gaan jagen, en dan met mij mee kon gaan lopen naar de finish. Ieder zijn doelen 🙂

Dagmar startte lekker voortvarend, op tempootje 5’45. Ik voelde al dat dit hem voor mij niet ging worden, ik had overduidelijk de kilometers van de Damloop by Night nog in mijn benen en mijn hartslag zat veel te snel veel te hoog. Na 2km heb ik haar ook uitgezwaaid, zodat zij op jacht kon naar een goede tijd (en dat deed ze uiteindelijk ook, want ze liep meer dan 30min van haar Damloop PR af!). Bij kilometer 3 heb ik even staan stretchen (hallo pijnlijke kuiten) en werd ik nog even toegejuicht door volger Ellen (hoi hoi!). Ik ben op een iets lager tempo gaan lopen – standje genieten zou het gaan worden!

Helaas duurde het genieten niet heel lang. Ik werd rond kilometer 4 erg duizelig. Heb even wat gedronken, ben een stukje gaan wandelen, maar de duizeligheid bleef. Bij kilometer 5 heb ik me bij de vrijwilligers van het Rode Kruis gemeld en besloten om uit te stappen. Duizelig nog 11 kilometer gaan lopen, leek mij geen goed idee. Ik kreeg een dextro en een warmtedekentje en ben even bijgekomen. Gelukkig zag ik Björn langslopen en is hij bij me gebleven. En zo kwam het dat mijn eerste DNF ooit achter mijn naam kwam te staan. Ik baal er nog steeds van – maar ik wéét dat ik de goede keuze heb gemaakt. M’n lichaam moet nog langer mee, ik wil nog veel leuke loopjes doen. Zoals iemand mij zei: ‘Uitstappen is ook doorgaan!’. Het was nogal een gedoe om uiteindelijk in Zaandam te komen. Ik was zo dom om geen ov-chipkaart en geld bij me te hebben tijdens de race. En ik was niet geblesseerd genoeg om mee te mogen met de bezemwagen naar Zaandam. Daar sta je dan, in Amsterdam. Met het goede advies van de vrijwilliger van het Rode Kruis: ‘als je echt niets kan regelen, kan je altijd nog gaan lopen…’. Ik weet nog steeds niet zo goed of ik de lol moet inzien van die opmerking…

Gelukkig reed er 1,5 kilometer verderop een bus naar Zaandam en hebben we het er maar op gewaagd om daar heen te gaan. Gelukkig was de buschauffeur zo lief om ons mee te nemen, ook al konden we niet betalen voor de rit. En zo eindigde mijn Damloopweekend op een niet geplande manier. Dus zat er niets anders op dan relaxen en herstellen. En dat hebben Dagmar en ik ook maar gedaan. In foute broeken, met snacks, thee en Netflix. Met dat herstel zit het wel goed 🙂

Hopelijk is jullie Damloopweekend succesvoller geweest! Hoe is het bij jou gegaan?

 

2 comments

  1. Ik ben nog STEEDS pissig op die organisatie dat ze je niet konden meenemen. Echt, wtf!?
    Geen OV meenemen tijdens een hardloopwedstrijd is echt niet dom, dat is gewoon logisch. Het zou niet eens in mijn broekvakje passen :/ Maar voortaan doe ik er misschien toch een briefje van 10 in ofzo… Jeetje zeg!

    wel superlief dat Bjorn ook uitstapte en jullie samen iets konden regelen… en lieve buschauffeur, het bestaat dus nog!
    En gelukkig ging de Damloop by Night wel super!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.