Raceverslag: CPC Halve Marathon 2018

Gisteren was het weer zo ver: het jaarlijkse hardloopfeestje in Den Haag. Vorig jaar had ik hier grootse plannen om een PR te lopen, maar lukte dit niet omdat ik last kreeg van de hitte. Helaas. En ook dit jaar zat een PR-poging er niet in, aangezien ik vorige week plat lag met een griepje, en dat me flink wat energie had gekost. Het doel gisteren werd dus om hem gewoon lekker uit te lopen. Al had ik natuurlijk wel ergens een streeftijd in mijn hoofd, namelijk 2.15u.

Ik begon de dag met pannenkoeken, mijn favoriete pre-race maaltijd. Zeker voor een halve marathon kan ik die koolhydraatjes wel gebruiken. Helaas vielen de pannenkoeken niet lekker, en ging mijn buik al snel in protest. Ik hoopte dat dit nog zou afnemen, omdat het nog vroeg was. Alle spullen gepakt, en op naar de trein, die ons naar Den Haag zou brengen. Toen we hier om 13.30u arriveerden werden we al opgewacht door Dagmar, die eerder die dag de 5 kilometer gelopen had.

Het viel me al snel op dat het warm was, gelukkig was ik hierop ingesteld met mijn t-shirt en korte broek. Toen we net op het terrein waren, kwamen we Violet en Mark tegen, die net de 10 kilometer hadden gelopen. Mark verzekerde mij ervan dat een t-shirt echt een must was, dus ik was erg gelukkig met mijn kledingkeuze. Eerste loopje dit jaar weer in t-shirt en korte broek, heerlijk na al die maanden in thermolagen! Nog even snel een stop bij de dixies, en oh wat was ik gelukkig met mijn toiletpapier in mijn tas, want ja, dat was natuurlijk alweer op. Wat is dat toch met evenementen en nooit voldoende toiletpapier hebben??

Toen we onze tas gingen afgeven, was er nog een klein puntje. Het bagagelabel was namelijk op mijn startnummer, maar Bjorn verwachtte zo’n 3 kwartier eerder te finishen. We hoopten maar dat de mensen bij de tassenafgifte zo lief zouden zijn na de finish om hem toch onze tas mee te geven. Ook ontmoette ik Joanka dan eindelijk. We doen samen mee aan de Elfsteden Estafette in juni, dus het is erg leuk om elkaar dan vast te ontmoeten. De CPC was haar eerste halve marathon. Blijft toch bijzonder dan 🙂

Ik ging rond 14.30u mijn startvak in. Ik zat, tot mijn grote verbazing, in startvak 2. Geen idee op welke eindtijd ik me ooit had ingeschreven, maar de langzaamste pacers in mijn startvak waren van 1:50. En als ik een ding zeker weet, is dat ik me nooit op die tijd heb ingeschreven. Mental note: laat iedereen maar passeren en ga je eigen tempo lopen. Dit vind ik altijd wat lastig, dus dan is in een sneller startvak zitten eigenlijk helemaal niet handig.

Om 14.45u ging het startschot en mocht ik vertrekken. De eerste 5 kilometer gingen lekker, ik liep iets sneller dan gepland, maar was niet ontevreden over hoe het ging. Mijn gemiddelde pace lag rond de 6’08, waar ik had ingezet op 6’23. Maar hey, het was nog maar het begin, en de finish was nog ver weg. Opstekertje van de race was toen iemand me aansprak bij kilometer 5 dat ze m’n blog zo leuk vond 🙂 Superleuk om te horen onderweg!

Na kilometer 8 begon mijn buik op te spelen. Toch die pannenkoeken. Zucht. Er zat maar één ding op, een dixie vinden. En waar ik echt alles bij de CPC goed geregeld vind, vind ik de dixies echt ruk. Geen toiletpapier en…. er staan er echt amper langs het parcours. Ik denk dat ik onderweg 5 verdwaalde dixies heb gezien. En dat voor bijna 10.000 lopers, over een afstand van 21 km? Puntje voor de organisatie. Gelukkig was er bij kilometer 10 een dixie waar geen rij stond, dus snel hierin gedoken. Het kostte me helaas wel wat tijd, maar dat was even niet anders.

Ik kwam niet lekker in mijn tempo, had het warm, en vond het echt even niet leuk meer. Gelukkig kwam ik toen net Sofie tegen, die vanuit Belgie helemaal naar Den Haag was gekomen om de halve marathon te lopen. Het kletsen hielp me door mijn dipje heen, ik kwam weer lekker in mijn tempo, en kilometer 12 diende zich alweer aan. Ik wist dat het vanaf hier nog maar een klein stukje was naar de boulevard van Scheveningen, een stukje wat ik altijd heel mooi vind om te lopen. Ik herpakte me qua tempo, en wist stabiel mijn kilometers tussen de 6’20 en 6’30 te houden. Ik had door mijn eerste snelle kilometers wat speling, en dat kwam me nu goed uit.

Kilometer 14, 15 en 16 vlogen voorbij. En daarna zakte ik in. Ik merkte dat mijn lichaam nog niet al mijn energie had van voor mijn griepje. Mijn lichaam was moe. Ik wilde eigenlijk mijn vriend appen dat ik niet meer wilde, maar ik wist ook dat dat geen handig idee was; ik zou mezelf dan alleen maar zielig gaan vinden, en met zelfmedelijden gingen de laatste kilometers echt niet sneller. Nog eventjes doorbijten dus.

De laatste kilometers waren een marteltocht, en de meters leken voorbij te kruipen, maar ik wist nog wat aan te zetten. Mijn horloge gaf aan dat mijn gemiddelde pace op 6’21 lag, dus ik wist dat ik mijn beoogde tijd ging halen. Ik wist er zelfs nog een eindsprintje uit te persen. Geen idee waar die vandaan kwam, maar er zat nog een versnellinkje in. Ik zwaaide nog even naar Bjorn en Dagmar en toen was daar eindelijk die finish en mijn verdiende medaille. Ik finishte in 2:13:47! Helemaal happy mee 😀

Heb jij de CPC gelopen en hoe is het bij jou gegaan?

 

4 comments

  1. pff wat een martelgang wordt het dan zeg! Ik heb zelf de 10 km gelopen en ging voor een verbetering van mijn tijd van vorig jaar, 1:05;47. Dat heb ik ruimschoots goedgemaakt. Zelfs onder het uur. 57;32 kwam ik binnen.
    Dat het warm was heb je helemaal gelijk in, zelf was ik in het lang. Erg dom. Die dixies heb ik zelf niet opgemerkt onderweg. Dat het papier op is klopt altijd. Erg eigenlijk. Nou ja, gelukkig heb ik altijd zakdoekjes bij!!
    Op naar je volgend loopje, die van mij is in Naaldwijk en dan in Rotterdam!!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *