Weightlossjourney

Ik geloof dat ik altijd al een mollig meisje ben geweest. Of was. Vroeger. Op foto’s van mij zie je altijd een wat chubby meisje, die met een onzekere lach naar de camera kijkt. Na mijn middelbare school ging het snel met de kilo’s. In plaats van 26 km fietsen iedere dag, ging ik nu met de bus naar de Hogeschool. Mams smeerde geen broodjes meer, maar er was een kantine, waar alles te verkrijgen was. Ik geloof dat broodjes mexicano mijn favoriet waren… Het werkte ook al niet mee dat ik een bijbaantje had in een restaurant, waar niet direct gezond eten werd geserveerd. En dat ik niet over mijn emoties praatte, maar liever een zak snoep haalde, dat was ook niet echt handig.

Bij elkaar opgeteld was ik op een gegeven moment 22 jaar oud, en woog ik 120 kg. En dat met mijn 1.68m. Volgens mijn BMI (en nu vind ik BMI niet heilig) had ik morbide obesitas! Achteraf gezien vind ik dat echt superheftig. Toen kwam het niet echt bij mij binnen. Toen mensen om mij heen gingen afvallen, en succesverhalen kweekten, dacht ik: ‘als zij het kunnen, dan kan ik het ook!’. En zo ging ik van véééél, vet en ongezond eten, naar (te) weinig, vetarm en, in mijn optiek, gezond eten. Met als gevolg dat ik in korte tijd zo’n 20 kg afviel, maar in diezelfde periode ook galstenen kreeg. Het vetarme leven begon zijn tol te eisen. Je lichaam heeft uiteindelijk gewoon vetten nodig. Niet die van de frituur, maar wel die uit olijfolie, noten, vette vis en avocado. De goede vetten.

Ik heb een operatie gehad waarbij mijn galblaas verwijderd is. Ik herstelde snel en had me inmiddels in geschreven bij de sportschool, waar ik actief aan het werk ging. Dit werkte goed en ik viel in totaal af tot zo’n 75 kg. Ik was de koning te rijk!

Door problemen, en hallo Petra die dan gaat eten, woog ik een halfjaar later weer 90 kg. Balans vinden bleek voor mij erg lastig te zijn. Een dieet volgen is niet zo mijn ding, ik hou teveel van eten. Ik ging mij meer verdiepen in gezondere voeding; voeding met meer voedingsstoffen. Ik begon mezelf meer te waarderen, en wilde beter voor mijzelf gaan zorgen. Omdat ik balans hebben wat lastig vind, ben ik ook hierin doorgeschoten. Het 80/20 principe was mij op dat moment niet zo bekend, dus ik ging voor de volle 100%, perfectie werd mijn ding. In combinatie met hardlopen gingen de kilo’s er weer snel vanaf en kwam ik op een gewicht rond de 70 kg uit.

En dan denk je, dan ben je er. Maar nee. Ik was aan het trainen voor de Marathon van Amsterdam, mijn grote doel, en ik raakte geblesseerd. Minder sporten en uit frustratie meer eten; en er zaten weer 10 kilo bij. Dat was het moment om echt te gaan kijken naar een manier die ik de rest van mijn leven ga volhouden. Heb ik die nu gevonden? Ja, ik denk het wel. Ik ben al een poosje stabiel op mijn huidige gewicht. Ik ben meer krachttraining gaan toevoegen (want een sterker lichaam is minder blessuregevoelig, en een sterker lichaam komt ook mijn hardloopprestaties ten goede), ik volg netjes een hardloopschema (want: niets overhaasten), en ik eet waar ik zin in heb. En vaak is dit gewoon gezonde en voedzame voeding. Maar toen ik na mijn Marathon van Rotterdam zin had in een pot Ben&Jerry’s, heb ik deze gewoon gescoord. Want ja, uiteindelijk liep ik die marathon, al was het een halfjaartje later dan gepland. Dit houdt allemaal overigens niet in dat ik álles eet waar ik zin in heb. Ik let vaak op de porties die ik neem; heb inmiddels aardig geleerd wat ik nodig heb en wanneer dit is. Al ben je natuurlijk nooit uitgeleerd.

En die pot Ben&Jerry’s? Die ging niet eens leeg. De helft staat nog steeds in de vriezer… 🙂