Ode aan #TeamSlak

Ik volg veel hardlopers op Instagram. Ik vind het leuk om te zien hoe andere lopers trainen, presteren en soms ook lekker rusten. Laatst postte 1 van de meiden die ik volg dat ze moest wennen aan langzame kilometers maken. Met daarbij een run van 17 kilometer op tempo 5″14. Langzame kilometers? Lángzaam? Ik liep mijn 10km PR in dit tempo en moest daarna een uur aan het zuurstof. Lángzaam? Hoe dan?

Ik had mijn telefoon al in mijn hand en had mijn halve reactie onder de foto al getypt. Iets in de trant van: ‘wooow, langzaam? Ik doe mijn duurlopen in….’ en dan een tijd noemen die een minuut per kilometer hoger lag. En dan nog loop ik redelijk door voor een duurloop. En toen vroeg ik me af ‘waarom?’ Waarom zou ik dit onder haar foto posten? Met welk doel? En welk gevoel geeft dit mij?

Ik besefte me dat ik dit soort reacties vaker heb, alsof ik mezelf wil verontschuldigen voor mijn pace. Terwijl jij dit misschien wel leest en denkt: ‘mijn pace ligt rond de 7″00, wil jij jezelf met je 6″15 #teamslak noemen?’ Alsof we onszelf naar beneden willen halen. Alsof je minder goed bent dan een ander als je minder snel loopt.

Ik deed 5 uur (en 1 minuut en 36 seconden) over mijn marathon. Voor lopers als Abdi Nageeye en Michel Butter echt een lachertje. Die doen duurlopen in een tempo wat ik uberhaupt nooit lopen zal. Voor de echte marathonloper is mijn tijd een tijd om je diep voor te schamen. Voor mij maakt die tijd niet uit (al had ik toch graag net onder de 5 uur gelopen, maar dat terzijde), ik liep een marathon. #teamslak of niet, ik heb me suf getraind om dit doel te bereiken. Dat is de prestatie. Niet de tijd en de pace.

Of zoals mijn vriend na mijn marathon heel mooi zei: “Ik deed 3.34 over mijn marathon; ik moet er niet aan denken om 5 uur achter elkaar te moeten rennen. Ik vond 3.34u al lang genoeg.” Thanks lief. Hij leert me soms omdenken. Ik kan namelijk 5 uur achter elkaar hardlopen. Ik loop misschien dan wel een afstand die anderen in 1,5 of 2 uur minder tijd lopen, maar mijn lichaam heeft het anderhalf uur langer volgehouden. Het is maar hoe je het bekijkt.

Weet je, welke pace je ook loopt: boeiend. Of je 1 of 10 km loopt: boeiend. Vind je het leuk? Dat is wat telt! Voel je je er goed bij? Lekker doorlopen. Voel jezelf niet minder om jouw prestaties omdat jij wat langer over dezelfde afstand doet. Als ik mezelf met Susan Krumins vergelijk, ben ik een heuse #teamslak. Als ik mijn tijden naast die van jou leg, ben ik misschien wel een hele snelle. En het maakt niet uit. Ik loop omdat ik het leuk vind. Omdat hardlopen mij zóveel brengt. Omdat ik geniet van iedere kilometer die ik maak. Omdat ik geniet op iedere pace die ik loop (nou ja, niet in intervaltrainingen. Dan vraag ik me af waarom ik uberhaupt sneller wil worden). En dat zou voor iedereen moeten gelden. Schaam je niet voor je tempo. Wees trots op iedere meter, iedere kilometer die je aflegt.

En je moet maar zo denken: langzame renners moeten er ook gewoon zijn. They make fast runners look good 😉 En daarnaast is ‘langzaam’ een heel relatief begrip. Want die slak: die haal jij echt wel in. Het is maar vanuit welk perspectief je tempo bekijkt 🙂

 

3 comments

  1. En zo is het. Ik baal af en toe flink als ik weer als laatste over de finish ook, maar ben er ook trots op dat mijn lichaam zo veel aan kan. Vorig jaar mijn eerste marathon gelopen in 05:26 uur. Dat is toch gewoon gaaf!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.