Niet perfect

Als iemand mij vraagt of ik iets aan mezelf zou willen veranderen, zou het me nog geen seconde duren om die vraag te beantwoorden. Ik kan zo wel een paar punten op mijn lichaam aanwijzen, waarvan ik vind dat ze best wat verbetering gebruiken kunnen. Maar stel dat al die punten veranderd zouden worden, zou ik dan tevreden zijn met mezelf? Of zou ik dan weer punten vinden die dan weer beter of anders kunnen?

Ik herinner me een commercial van ‘Always’, van enkele jaren geleden. #linkagirl, een erg sterke campagne (voor wie hem heeft gemist: HIER!). Hierin wordt pijnlijk duidelijk wanneer meiden onzeker worden: in de pubertijd. Vraag namelijk maar eens aan een meisje van 8 wat ze aan zichzelf zou willen veranderen: waarschijnlijk vertelt ze je dat ze haaientanden wil. Of konijnenoortjes. Ze zal niet vragen om dunnere billen, een gespierdere buik of een kleinere schoenmaat. Want, daar maakt een kind zich nog helemaal niet druk om.

Ik kan me ook niet herinneren dat ik me als kind onzeker voelde omdat ik iets steviger was dan andere meisjes. Dit kwam volgens mij pas rond de tijd dat ik naar de middelbare school ging. Ik kan me herinneren dat ik me toen veel meer ging vergelijken met anderen. Dat ik heel veel punten vond bij mij die niet mooi waren. Dat ik heel veel punten vond die bij een ander mooier waren. En dit maakte mij erg onzeker. Maar, dit liet mij ook geloven dat ik minder mooi was dan iemand anders. En dit vormde zich tot mijn waarheid. En dus wilde ik geen haaientanden meer, maar wilde ik een dunnere buik. En juist de strijd daartegen, en tegen mijn stijgende onzekerheid, zorgde ervoor dat ik precies de andere kant op ging: ik kreeg een dikkere buik.

En het feit dat ik nu juist een dunnere buik heb dan ik ooit gehad heb (niet in vergelijking met de 8-jarige me, maar you get the deal). is nu juist weer het punt. Want op mijn buik heeft zich een losse velletjes verzameling genesteld. Zou ik het graag willen veranderen: ach, als iemand een toverstafje heeft en mijn lossere vel weg kan toveren, zal ik er geen nee op zeggen, want soms zitten ze me wel wat in de weg. Maar: ik weet niet of ik er gelukkiger van zou worden, want ik ben niet onzeker over mijn buik. Mijn buik is mijn trots: mijn buik laat zien van hoe ver ik gekomen ben, mijn buik vertelt mijn verhaal. Dat het niet aan het schoonheidsideaal voldoet? Dan maar niet perfect….

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *