Marathon Rotterdam

Is dit serieus alweer 1 maand geleden? Wat gaat de tijd toch snel zeg!

Vorig jaar bedacht ik mezelf dat ik graag een marathon wilde lopen. Al lopend verleg je je grenzen best snel, en na een aantal halve marathons, wilde ik toch graag verder kijken. Toen ik via een winactie werd uitgekozen om de Marathon van Amsterdam te lopen, was de keuze snel gemaakt. Leuk: mijn vriend had ook in de planning om te gaan lopen 🙂 Wat een ervaring zou dat gaat worden. Helaas. Ik raakt geblesseerd en moest afhaken. Frustratie en teleurstelling voerden de boventoon. Maar, na de finish van mijn vriend (3:34:44, topper!) wist ik 1 ding zeker: dit moest en zal ik ook een keer doen!

En zo gebeurde het dat ik me inschreef voor de Marathon van Rotterdam. 9 april werd de datum in mijn agenda weer ik niet meer omheen kon. Trainingsschema’s werden aangepast, voeding op de schop gegooid en er werd serieus getraind. Ik ademde marathon 🙂 Mijn beoogde eindtijd was 4:30 en gezien de trainingen, zat dat er zeker in. Mijn generale repetitie liep ik bij de CPC Loop, tijdens de halve marathon. Halverwege liep ik op flink PR schema (1:57), maar helaas gooide mijn rommelende darmen en de lentehitte die dag dit flink in de war. Had ik toen maar geweten dat het in Rotterdam nog véél warmer zou zijn… Ik finishte uiteindelijk in 2:03 

Op zaterdag 8 april ging ik met mijn vriend naar de Expo, om mijn startnummer op te halen!
Tof om Rotterdam al helemaal in de sfeer te zien! Die dag een parkeerplek vlak bij de start geregeld en een fiets voor mijn vriend gehuurd, die op die manier op verschillende plaatsen in Rotterdam zou kunnen komen om mij te supporten! Vroeg naar bed maar die avond!

9 april ging de wekker zo tegen 6 uur. Witbrood met jam op, banaan mee, tassen gecheckt en gaan. In Rotterdam was het nog relatief rustig. De zenuwen bleven maar stijgen. Rond 9.30u afscheid genomen van mijn vriend en het startvak in gegaan. Handig geregeld in Rotterdam; de pacers voor 4:30 stonden in startvak 4, waar ik (met beoogde eindtijd 4:30) was ingedeeld in startvak 5. Gelukkig wist ik mezelf naar binnen te kletsen 😉

Lee Towers blijft een kippenvelmomentje. De helikopters boven je hoofd maken het nog maar eens duidelijk: dit is het dan. En anderzijds dacht ik: hier heb ik al die tijd voor getraind, en nu ga ik lopen, en straks is het opeens klaar? Ik vond het wat dubbel en gek. Zo tegen 10.30u startte ik. Ik ontmoette mijn vriend voor het eerst bij kilometer 6, waar hij klaar stond met extra flesjes drinken (waar ik, gezien de hitte, nu nog steeds dankbaar voor ben!). Tot kilometer 10 ging alles voorspoedig. Ik versnelde iets, zodat ik tijd had om even te plassen en ik kon toen weer bij de pacers aansluiten. Op kilometer 12 (waar ik mijn vriend voor de 2e keer zag) merkte ik dat ik moeite had met mijn tempo houden in de temperatuur van die dag. Balen, want ik had die pace in duurlopen meerdere malen met gemak gelopen en vol gehouden. Ik heb toen besloten de pacers te laten gaan, en er mijn eigen race van te maken.

En hoewel ik vanaf dat moment meerdere malen gelopen heb, maakte dat de beleving er niet minder tof op. Ik wandelde even bij de waterposten (of als mijn vriend voor waterpost fungeerde) en ging dan weer rustig verder. Ik had maar 1 doel; en opgeven was sowieso geen optie! Maar, jeetje, wat kreeg ik het zwaar. Bij kilometer 26 (Hoi Erasmusbrug, voor de 2e keer) besefte ik dat het best nog wel een eind ging zijn. En dat ik er ook echt nog lang over zou gaan doen. En dat het zo warm was. En had ik al gezegd dat het nog een eind ging zijn?
Bij kilometer 30 haalde ik mijn vriendinnetje in, die de marathon ook aan het lopen was. Ze deed al stretchend een poging om Rotterdam een lantaarnpaal armer te maken 😉 Waar ik altijd van iedereen hoorde dat de Kralingse Plas zo’n saai roteind was, vond ik dat wel meevallen. Ja, het was een roteind en ik was moe, maar saai was het allerminst. Wat stonden er hier nog veel mensen aan de kant. Met gelletjes. Met water. Met bananen. Met zakken winegums. Met spandoeken. En wat stonden ze te schreeuwen!

Tot kilometer 35 ging het eigenlijk best goed. De schermen tussen 34 en 35 kilometer zorgde voor een extra opleving. Ik hoopte zo bekenden te zien (wat helaas niet gebeurde, maar achteraf had ik wel filmpjes van Bjorn, Leonie, Anne-Marie, Mirjam en Irene, zo leuk). En toen dacht ik: ‘nog 7 kilometer, hoe dan??’. Ik zag mijn vriend rond kilometer 37 voor het laatst, en wist dat de laatste 5 kilometer voor mijn eigen rekening waren. Toen kwamen de spelletjes in mijn hoofd: ‘5 kilometer, dat is van daar tot aan daar’, lantaarnpalen tellen en afwisselend joggen en wandelen. Joggen deed minder pijn, wandelen kostte minder kostbare energie. En zo tikten de kilometers zich langzaam weg…

De laatste kilometer was een feestje. Oordopjes uit en genieten van iedereen die stond te juichen aan de kant. Rotterdam, wat hebben jullie dit tot een toffe beleving gemaakt! Kippenvel tot aan de finish. Die ik bereikte in 5:01:36. Net niet onder die 5 uur, maar boeiend! Ik vond mijn vriend snel voor een knuffel, wist niet of ik lachen of huilen moest, dus deed het maar allebei, en ik zag enkele minuten later mijn lieve vriendinnetje ook finishen!

En er was maar 1 gedachte die bij mij op kwam: Dit nooit meer. Ik geloof niet dat ik gemaakt ben voor marathons. Geef mij maar 10 km’s en halve marathons, die vind ik echt stukken
leuker. Dus mijn PR, die zal altijd 5:01:36 blijven. Wetende dat er echt meer ingezeten had, als de zon niet had besloten om er de meest lekkere dag ooit van te gaan maken. Maar niemand neemt mij deze belevenis meer af, en dat is het belangrijkste.

Die marathon, die was een overwinning op mezelf. Van meisje die 120 kg woog, naar vrouw die fit genoeg is om een marathon te kunnen volbrengen. Van mijn vriend kreeg ik een kettinkje met de tekst ‘She believed she could, so she did’. En zo is het maar net!

 

6 comments

  1. hooi.
    ik volg je nog niet zo lang,maar eerst gezegd,wat ben jij een kanjer.💪
    nu ben ik zelf op m.n 50,ste😜 gestart met met hardlopen.echt nog in begin fase.
    ik vroeg me af of je ook,nog,blogs of zo hebt van jou begin met hardlopen..
    zou het erg leuk vinden om deze te lezen.
    fijn weekend.

    1. Hi Rens!

      Er staan zeker wat blogs online over de start van mijn hardloopcarriere. Onder het kopje ‘Petra Writes’ staat het kopje ‘hardlopen’ en daar vind je een en ander!

      Groetjes Petra

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *