Lieve Dotan

Lieve Dotan, 

Wat ben jij iets moois teweeg aan het brengen in Nederland. Ik zag in mei je oproep al, de foto die je postte met de #insidemybones. Ik had deze blog toen net een paar weken, en ik postte toen een artikel over mijn eetbuien. Dit was de eerste keer dat ik er echt voor uit durfde te komen, hier, op mijn site. Waar iedereen, vriend, vijand, familielid, collega, volger of onbekende het kon lezen: ik heb last van eetbuien.

En weet je, lieve Dotan, ik schaam me er niet meer voor. Jouw actie heeft ervoor gezorgd dat ik me er niet meer voor schaam tegenover anderen. Jouw ongecensureerde foto in mei, zorgde ervoor dat ik figuurlijk uit de kleren durfde, me bloot durfde te geven op het internet. Dat ik tegen iedereen durfde te zeggen waar mijn struggles liggen. En als ik zeg liggen, dan bedoel ik ook liggen. Ik héb nog steeds last van eetbuien, zo nu en dan.

Ik baal hiervan, ja, dat zeker. Maar ik schaam me er niet meer voor. Ik hoop dat er ooit een tijd komt, dat ik kan zeggen dat de periode van eetbuien achter me ligt. Voor nu kan ik zeggen dat ik ermee kan leven, dat het geen wekelijkse struggle meer is. Ja, het komt terug, zo nu en dan. Ik heb dit geaccepteerd. Ik heb hiermee de regie over mijn leven teruggepakt. De eetbuien controleren mijn leven niet meer, ook al heb ik soms geen controle over de eetbuien zelf. En toch, toch ben ik in charge. 

Lieve Dotan, doordat jij mij het zetje gegeven hebt om over mijn eigen drempel heen te gaan, heb ik mijn artikel hier kunnen posten. Heb ik anderen durven vertellen over mijn struggles, maar heb ik ook mensen kunnen laten zien dat eetbuien niet het einde zijn, dat het niet uitzichtsloos is. Ik heb berichtjes gekregen van vrouwen en meiden die hier ook mee lopen, die het soms ook niet tegen mensen durven vertellen. Zoals jij mij een zetje gaf, heb ik hen weer een zetje kunnen geven.

Zo zetten we met elkaar een beweging in touw: een steentje die in het water valt en steeds grotere kringen achterlaat, die steeds meer mensen bereikt. Ik heb gezien hoeveel mensen je al bereikt hebt. En weet je Dotan, ik hoop echt dat je nog zoveel meer mensen gaat bereiken met jouw inspirerende boodschap.

En ik vind het tof dat, door jouw inspiratie, ik weer andere mensen mag inspireren. En misschien inspireren zij weer andere mensen. En gaan we zo door. Want er is niets mis met jezelf kwetsbaar opstellen. Die eetbuien die mij af en toe plagen, zijn geen teken van falen, ze zijn een teken van mijn gevecht. En van mijn kracht. En door mezelf kwetsbaar op te stellen, komt mijn kracht steeds meer naar boven.

Ik sluit mijn brief graag af met een songtekst die jou vast bekend is – en die voor mij erg waardevol is.

But there’s a hope that’s waiting for you in the dark – you should know you’re beautiful just the way you are – and you don’t have to change a thing – the word could change it’s heart – No scars to your beautiful – We’re stars and we’re beautiful!

Liefs, Petra

 

One comment

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.