Ladiesrun Rotterdam

Last minute was ik nog aan een startbewijs gekomen voor de 10km bij de Ladiesrun in Rotterdam. 2x een 10km wedstrijd in 8 dagen tijd leek me prima te doen (vorige week liep ik de IJsselsteinloop), mits ik ze beide niet voluit zou gaan lopen. Ik wist van te voren toch wel dat ik niet fit genoeg was voor het lopen van een PR, dus dat maakt het wel iets makkelijker om gewoon ‘lekker’ te gaan lopen, in plaats van voluit gas te geven!

We waren mooi op tijd richting Rotterdam vertrokken. Uiteraard ging Björn mee als trouwe supporter. En als fotograaf. Maar daarover later meer 😉 Aangekomen in Rotterdam zat de sfeer er al goed in. Er klonk veel gezellige muziek en de mensenmassa was een grote, roze wolk! Wat leuk! Het mooie aan Ladiesruns vind ik altijd dat vrouwen die normaal misschien niet mee doen aan loopjes, het hier, tussen alle andere vrouwen, wél durven! Zo krijg je een mooi, gemailleerd gezelfschap van allemaal vrouwen met 1 doel: de finishlijn halen. De een misschien in een PR, de ander in een tijd die wat tegenvalt. De een misschien voor de 10e keer, waar een ander voor het eerst over de finishlijn gaat! Maar allemaal winnaars.

We hebben eerst even mijn Garmin Goodiebag opgehaalt (thanks Garmin voor de spulletjes & het shirt!) en zijn daarna bij de finish van de 7,5km gaan kijken. Tof om iedereen te zien finishen. Ik had zelf niet zo’n zin om te gaan lopen eigenlijk. Want: véél te warm. En: moe. Want: nachtdienst gehad. Maar door het enthousiasme en de sfeer bij de finish kreeg ik wel zin in zo’n leuk finishmoment. Al wist ik heel goed dat ik daarvoor toch eerst 10km moest gaan afleggen.

Om 14u konden wij het startvak in. Inmiddels was het een graadje of 28. Maar, zo zei ik heel optimistisch tegen Björn: ‘Er staat een lekker windje, wat fijn!’. Die wind heb ik helaas tijdens het lopen nergens meer gevoeld, maar dat terzijde. Om 14.15u mochten we vertrekken. Ik had me echt voorgenomen rustig te starten, maar dit bleek wat lastig voor mij te zijn. Mijn eerste 2 kilometer gingen in een gemiddelde pace van 5’40. Veel te snel. In deze pace liep ik vorige week dan wel de IJsselsteinloop, maar toen was het een graadje of 10 minder warm én het was toen 10u ’s morgens. Best een verschil. Ik besloot mijn tempo wat te laten zakken en dat lukte me best goed.

Bij kilometer 3 kreeg ik het toch al zwaar. Het woord uitstappen is 1x door mijn hoofd gegaan, maar ik heb nog nooit een DNF achter mijn naam gehad, en dat wilde ik nu eigenlijk ook niet laten gebeuren. Ik ging even snel een plasje doen bij de Dixi (wat stonden er veel onderweg, wat fijn! En ze waren schoon! En er was voldoende toiletpapier!) en vervolgde mijn weg. Ik ben bij kilometer 4 voor het eerst gaan wandelen, mijn benen leken wel van lood. Ik zag Björn ondertussen een keer langs de lijn staan, maar die zag mij wat te laat om een mooie actiefoto te schieten (best lastig natuurlijk, herken jij je vriendin in roze shirt maar eens, als iedereen in een roze shirt loopt!).

Gelukkig kwam kilometer 5 nog vrij vlot in zicht en het feit dat ik toen over de helft was, heeft me mentaal aardig geholpen. Even rustig water gedronken bij kilometer 6,5 en weer door. Ik heb bij kilometer 7 nog even gewandeld. Björn weer gezien, die mij wederom wat laat zag, weer geen foto ;), en maar weer door gelopen. Jeetje, wat had ik een last van de temperatuur. Dit was echt afzien. Kilometer 8 was een mentale overwinning: nog maar 2 kilometer te gaan. Door mijn stukjes wandelen was mijn gemiddelde pace inmiddels gezakt naar 6’18, wat ik helemaal prima vond. Ik zag dat ik over de laatste 2 kilometer nog 15 minuten mocht doen, als ik rond de 1.05 wilde finishen. Dát zou me wel gaan lukken.

En toen ik eindelijk in een lekker ritme richting de finish zat, werd ik verrast door – ja ja – een losse veter. Ik leer het echt nooit volgens mij ;). Veter gestrikt, 3 keer diep adem gehaald en toen ik 1 rechte lijn richting Ahoy. Richting de finish. Richting Björn, die daar stond te wachten. En die mij wederom niet op tijd zag. We houden het er maar op dat ik zo snel sprintte, dat ik voor het blote oog niet waar te nemen was 😉

Uiteindelijk ben ik gefinisht in 1:02:43. Gezien de omstandigheden echt een prima tijd. Ik ben zelden zo moe geweest na een loopje. Ik vergeleek het in de auto terug zelfs met mijn laatste kilometers van de marathon. De Ladiesrun in Rotterdam is een heel toffe run om te lopen; hij blijft zeker op mijn ‘wil ik vaker doen’ lijstje staan. Maar: ik snap niet dat er niet is besloten om de starttijden te vervroegen. Ik denk dat ik, en vele anderen met mij, dan nog meer van deze loop hadden kunnen genieten!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *