Het leukste Sinterklaascadeautje

The word is out! Op 16 november deelde ik in mijn blog dat ik me ingeschreven had voor de Marathon van Berlijn. Nadat ik eerder dit jaar riep dat ik nóóóóit meer een marathon zou gaan lopen, begon het toch te kriebelen. Ik maakte wat plannen, maar plande niets. Totdat vriendin Dagmar me alert maakte op het feit dat de inschrijving voor de loting van de Marathon van Berlijn de dag erna zou sluiten, en dat zij hem wilde gaan lopen. Ik heb geen moment getwijfeld: en gezegd dat ik wel mee zou gaan.

Gelukkig hoef je na de inschrijving niet heel lang te wachten op de daadwerkelijke loting. Binnen een maand ligt de uitslag in de mail. Tussen 30 november en 2 december (ja, daar zit veel ruimte tussen haha) krijg je een mailtje. En daarin staat dan hopelijk: ‘Congratulations: You made it!’

En toen was het donderdag 30 november. Ik begon om 8 uur aan mijn werkdag en wist dat ik vandaag net wat vaker mijn mail zou checken dan dat ik normaal zou doen. Het werd 12.00u. Geen mail. Het werd 13.00u. Geen mail. Het werd 14.00u. Nog geen mail. Het werd 14.30u. De eerste berichten verschenen op Facebook: ‘Ik ben ingeloot!’. Ik vond het leuk voor hen, maar waarom had ik nog geen mail??! Het werd 15.00u. Geen mail. Mijn collega’s zijn hoogstwaarschijnlijk gek geworden van het feit dat ik iedere 5 minuten mijn mail aan het checken was. Maar ze leefden mee en waren lief. Vonden het niet erg dat mijn productiviteit tot ver onder het nulpunt gezakt was…

Ik ging weg van mijn werk, richting vriendin Dagmar, met wie ik daar de Stox Fitmas Borrel zou gaan. Ook Dagmar had nog steeds geen mail. We konden samen dus nog wat doorstressen. Bij de Fitmas Borrel troffen we Violet en haar vriend Mark. Ook zij waren ingeschreven voor de loting, maar ook zij hadden nog niets gehoord. Samen de stress delen is prettig, kan ik je vertellen.

Na de meeting door naar het station. Drankje gehaald bij de AHtoGo en naar mijn eigen perron. Ik stond net lekker een muziekje te luisteren toen Dagmar me belde. Er was mail. Er was een positieve mail. We waren ingeloot! Ik heb het halve perron bij elkaar staan gillen! Sorry mensen op perron 5b. Sorry voor de geluidsoverlast. Sorry meneer in de trein, dat ik met een big smile iedereen zat te appen. Het duurde een halfuur voordat ik mijn vriend kon inlichten; heerlijk ironisch, maar hij had looptraining op dat moment en was niet te bereiken. Heel vervelend, als je héél graag iets delen wilt!

Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder en is m’n stuiterige enthousiasme gezakt tot een normaal niveau. Het duurt nog even voordat ik in Berlijn loop. Nog 9 en halve maand om flink te trainen. Me klaar te stomen voor mijn 2e poging om 4:30u te lopen. Of het gaat lukken? Ik kan niks beloven. Maar mijn best ga ik zeker doen!

Ik ben wel blij dat ik al weet hoe het gaat zijn. Dat de trainingsfase pittig gaat zijn, dat ik veel moet gaan plannen, en dat m’n benen tijdens de marathon pijn zullen gaan doen. Maar ik weet ook dat die euforie bij de finish niet te evenaren is; dat het zo tof is om te ervaren waar je lichaam allemaal toe in staat is. Zal dat dan zijn wat maakt dat ik tóch nog een marathon lopen wil? Ik denk het wel.

Voor nu was dit in ieder geval het beste sinterklaascadeautje!

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *