Het gevoel dat je aan de zijlijn staat….

Om er maar mee te beginnen: deze blog is niet bedoeld als klaagzang of iets. Meer om even van me af te schrijven wat er in mijn hoofd speelt zo nu en dan. Omdat mijn leven nu even anders is door mijn zwangerschap, merk ik dat er dingen veranderen. Zo vroeg iemand me een tijd geleden of mijn blog wel ‘Petra Runs’ zou blijven, nu mijn leven zo verandert en ik misschien minder of niet hardloop… Ik ben ‘Petra Runs’ ooit begonnen omdat ik het leuk vond om mijn hobbies te delen; het hardlopen en het maken van lekkere receptjes… Dat deel is niet verandert, ook al sta ik in de hardloopwereld momenteel wat aan de zijlijn….

Mijn hardloopschoenen staan inmiddels al 3 weken in de kast, en ik gebruik ze momenteel ook niet om kilometers op te maken. Ik mis dit. Ik mis het trainen; het gaan voor doelen; het meedoen aan evenementen; de gezellige trainingen; samen lopen met loopmaatjes; genieten van een opkomende zon op een warme ochtend; zelfs het klagen over trainingen die ruk gingen. Ik mis het allemaal.

Ik merk ook dat er dingen veranderen nu mijn blog met mij mee verandert. Er komen hier minder hardloopverhalen; ik heb er simpelweg ook niet heel veel over te vertellen momenteel. Hardlopers op Instagram ontvolgen me, omdat ik nu niet hardloop. Wat prima is, want ik post dingen over mijn leven, en als mijn leven nu niet interessant is, so be it, ik ben er namelijk wél heel gelukkig mee. Maar het voelt ook naar om even niets te vertellen te hebben. Ik heb het gevoel aan de zijlijn te staan, in een wereldje waar ik juist zo gek op ben.

Ik hardloop niet omdat ik snel ben, of omdat ik goed ben. Ik hardloop omdat ik er gelukkig van word. En die persoon ben ik nog steeds; ook al moet ik nu even mijn heil zoeken in wandelen, fietsen en zwemmen. Dit zijn niet mijn hobbies, maar het is voor nu fijn om zo fit mogelijk te kunnen blijven. Voor mijn bevalling straks, maar ook om daarna het hardlopen weer op te kunnen pakken.

Want… ik ga wel weer terug komen! En ik besef me dat ik waarschijnlijk met een rustig opbouwschema voor 5 kilometer moet gaan beginnen. Wat me totaal niet boeit; zo ben ik namelijk ook ooit begonnen! En ik zou heel gelukkig zijn als ik 6 à 8 weken na mijn bevalling weer mag gaan lopen. Als dit kan uiteraard; maar die what if, daar denk ik liever nog niet over na. Ik ben nog steeds Petra Runs; deze blog groeit met mij en mijn leven mee. En hopelijk kan ik jullie eind dit jaar weer vermoeien met hardloopselfies; verhalen over trainingen die ruk gingen; het geluk van de eerste keer weer een kilometer aan één stuk kunnen lopen.

Of ik een doel heb? Ik zou liegen als ik ‘nee’ zeg. Er zit alleen geen tijd aan vast, omdat ik simpelweg niet weet wanneer ik weer in staat ben om lekker te kunnen lopen en of ik er uberhaupt de tijd voor ga vinden, in mijn ‘mom life’. Maar waar ik nu het meest naar uit kijk, is mijn eerste (waarschijnlijk 5 kilometer) wedstrijd met vriendlief en ons kleine mannetje aan de zijlijn. Dan kan ik mooi mijn plekje bij de zijlijn inruilen voor een run over de finish en weer meedoen met #medalmonday! Uiteindelijk zou ik graag weer willen opbouwen tot een halve marathon, maar daar ga ik helemaal geen tijdsplanning aan vast hangen. Het komt zoals het komt en tot die tijd zal mijn Instagram lekker vol staan met al het andere in mijn leven en alle zaken die mij gelukkig maken 🙂

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.