Wat hardlopen met mijn zelfbeeld deed…

Een jaartje of 3 à 4 geleden begon ik met hardlopen. Ik begon een steeds grotere afkeer te krijgen tegen het verplichte sporten in de sportschool (ik deed veel te veel cardio daar, bleh) en ik wilde mijn horizon verbreden. Dus trok ik mijn groepsles schoentjes aan en ging een stukje rennen. Dat dit niet zo gesmeerd ging, dat spreekt voor zich. Na 2 minuten was ik zó moe! En ik maar denken dat al die uren cardio nut zouden hebben voor mijn conditie. Mijn eerste run was niet heel goed voor mijn zelfvertrouwen. Maar ik besloot niet op te geven en er serieus mee aan de slag te gaan…

Ik begon met een opbouwschema (Start to Run van Evy Gruyaert) en ik ging vlot richting de 5 km. Ik volgde netjes iedere training en ik boekte veel vooruitgang. De eerste keer dat ik 10 minuten aan een stuk kon joggen was een feestje! Hoe verder ik kwam, hoe meer vertrouwen ik in mijn kunnen kreeg. Hoe meer ik ging lopen, hoe leuker het werd en hoe beter mijn zelfvertrouwen werd. Hardlopen leerde mij dat ik tot zoveel meer in staat was dan ik eigenlijk dacht. Ik verlegde mijn grenzen keer op keer. En natuurlijk ging niet iedere training naar behoren, ik had heus wel eens een offday, maar er zat een stijgende lijn in. Ik kon meer kilometers afleggen, ik kon op hoger tempo lopen en ik wist het steeds langer vol te houden.

Het moment dat ik ging twijfelen aan mijn kunnen, was toen ik geblesseerd raakte. Ik was aan het trainen voor de marathon van Amsterdam (de marathon die ik niet liep) en ik kreeg overbelaste kuitspieren. Mijn lichaam liet het afweten en dat gaf mijn zelfvertrouwen een flinke knauw. Het resulteerde met regelmaat in eetbuien; vanuit frustratie, verdriet en een negatiever zelfbeeld. Ik zat in een negatieve spiraal en om daar uit te komen moest ik langzaam het vertrouwen in mezelf weer terug krijgen.

Toen ik ging trainen voor de marathon van Rotterdam (de marathon die ik wél liep), nam ik het zekere voor het onzekere. Ik nam rust bij een beginnend pijntje, ik voegde extra krachttraining toe aan mijn schema en ik ging preventief naar de fysio. Ik ging beter in mijn vel zitten, ik werd sterker en mijn zelfbeeld werd weer een stuk positiever. Ik leefde op schema’s, maar dat gaf me de houvast die ik nodig had. En zo vond ik het plezier in hardlopen en het vertrouwen in mezelf terug.

Die marathon werd uiteindelijk een metafoor. Als ik een marathon uit kan lopen, dan moet ik tot veel meer in staat zijn! Ik haal kracht en zelfvertrouwen uit het feit dat ik tot die prestatie in staat ben. Ik kreeg na de finish van mijn vriend een kettinkje, met een tekst die eigenlijk alles omvatte: ‘She believed she could, so she did!’. Hardlopen geeft mij kracht en zelfvertrouwen. Hardlopen leert mij dat mijn grenzen niet mijn grenzen zijn, maar dat ik méér kan. Als ik het wil. Want ik weet dat ik het kan!

2 comments

  1. Leuk dat ik jouw blog heb ontdekt. Heel toevallig, door een instagram post van jou. Ik ben zelf pas begonnen met ‘hardlopen’. Tussen aanhalingstekens, want het gaat nog maar heel moeizaam. Maar jouw blog is zeker motiverend. Al die succesverhalen van slanke dames met super tijden, daar heb ik (op dit moment nog) niet zoveel aan. Dankjewel.

    1. Hee, wat leuk dat je langskomt en reageert op mijn blog 🙂 En wat leuk dat je zelf net begonnen bent met hardlopen! Hopelijk bevalt het je een beetje. Haha, ik zet mezelf niet in de categorie slanke dame met super tijden, dus ik hoop dat ik je wat motiveren en inspireren kan! 🙂 Door goed bezig te gaan, worden we allemaal vanzelf wat slanker en sneller 😉 Liefs Petra

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *