Hardlopen tijdens mijn zwangerschap

Vanaf de eerste week dat ik wist dat ik zwanger ben, gaat het hardlopen niet meer zoals ik hoop. Dat is balen – zeker als je ook fitmama’s ziet die tot de laatste maand nog fluitend lijken te hardlopen. Daarentegen weet ik ook dat er voldoende mama’s-to-be zijn die al snel moeten stoppen met hardlopen, omdat het lichamelijk niet gaat… Ik weet dat het geen zin heeft om heel erg te gaan vergelijken. Zoals iedere zwangerschap anders verloopt, zo verloopt ook het sporten tijdens iedere zwangerschap anders. En dat is oké 🙂

De eerste weken lukte het me nog goed om aan een stuk te lopen. Ik merkte wel dat mijn hartslag snel de lucht in ging – dat mijn duurlooptempo zo’n 30 à 45 seconden per kilometer zakte – en dat echt intervallen een flinke uitdaging was. Met die reden heb ik helaas ook rond de 3 maanden grens mijn hardloopgroep voorlopig even vaarwel gezegd: het was gewoonweg niet meer te doen.

Ik had me al voor wat loopjes ingeschreven. Eentje (de estafette bij de 60 van Texel) heb ik helaas moeten overslaan – de rest heb ik gewoon gelopen – al heb ik soms mijn afstand omgezet. Zo liep ik bij de IJsseltrail de 5 kilometer in plaats van de 10 kilometer en toen ik kaartjes won voor de Halve van de Haar leek het me slimmer om me in te schrijven voor de 5 kilometer!

Die 5 kilometer – daar verbaasde ik me écht! Ik had de weken ervoor weinig energie, en als ik ging hardlopen, dan was het met wandelpauzes tussendoor. Daarnaast was het die dag 20 graden – en ik ben geen plotseling-warm-weer loper 🙂 Ik hoopte dat het me zou lukken zonder te hoeven stoppen – de tijd zou me dan niet uitmaken. De eerste kilometer ging veel te snel, daarna liep ik verbazend lekker. De laatste kilometer vond ik pittig, maar ik kon nog een eindsprintje doen. Én: zonder te wandelen haalde ik de finish. In een tijd, net onder de 33 minuten. Ik was zóóóó trots, niet normaal! Het voelde echt nog beter dan het lopen van een PR haha!

Ik probeer nog steeds 2 of 3 keer per week te lopen, even afhankelijk van hoe mijn week verder in elkaar zit. Dit is eigenlijk altijd met wandelpauzes tussendoor, gewoon omdat dit lekkerder voelt. In het weekend probeer ik een uurtje te lopen, soms in langere stukken met wat langere wandelpauzes – soms wat kortere stukken met een minuutje pauze. Op die manier maak ik in het weekend altijd nog ongeveer 7 à 8 kilometer. Niet echt meer de duurlopen zoals ik ze eerst deed – en die mis ik echt wel – maar ik geniet van de manier waarop het nog gewoon goed gaat, en zolang dat lukt ben ik een happy runner!

Ik heb voor nu nog de 5 kilometer bij de Marikenloop op het programma staan (traditie met vriendin Christine) en ik wil heel graag de 5 kilometer bij de IJsselsteinloop nog doen op 9 juni. Zoals ik me nu voel en hoe ik kijk hoe het nu gaat, moet ik dat wel gaan redden. Mocht het toch helaas niet gaan lukken, dan is het wat het is, en ga ik die dag gewoon cheeren!

Het loopt zoals het loopt en dat kan ik niet veranderen – dus ik neem het zoals het komt en ik geniet van iedere minuut die ik met mijn hardloopschoenen door kan brengen 🙂

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.