Hardloopverhalen #9: Evelyn

Evelyn mailde mij haar verhaal, met daarbij de tekst: ‘Ik heb wat getwijfeld of ik dit zou sturen, want het is nog geen enorm succesverhaal, maar het verhaal van iemand die aan het begin van haar traject staat!’ Wat mij betreft is het beginnen aan je traject al een succesverhaal, en dat geldt zeker ook voor jou lieve Evelyn! Ik heb in ieder geval diep respect voor je!

Ik ben geen topmodel met een fantastische conditie, dat weet ik zelf heel erg goed. Om te gaan hardlopen moest ik dan ook geen drempel over maar een mentale Mount Everest. Om mezelf te motiveren schreef ik me gewoon in voor een run van 7,5 kilometer. Dat is pas een stok achter de deur! Ik wilde met een start to run groep meedoen maar de trainingsavond was op de enige avond in de week gepland waarop ik wat anders had.

Niet getreurd dan maar zelf proberen,toch? Ik kocht op aanraden van een trainer de app van de atletiekunie en ging los, drie keer in de week rustig opbouwen. Bij de speciaalzaak goed advies ingewonnen en juiste runningschoenen aangeschaft. In het begin ging het boven verwachting goed, lekker in het bijna donkere landschap rondom het dorp steeds een stukje verder hardlopen, elke keer een beetje trotser op mezelf.

De dagen werden langer, dus na het werk een rondje lopen in het licht..heerlijk zou je denken.  Met het mooiere weer kwam ik op mijn rondje ook steeds meer mensen tegen, dat was niet altijd even positief. Hoewel ik oortjes in heb om mijn programma te kunnen volgen hoor ik alles om me heen, het volume staat zacht vanwege de verkeersveiligheid. Na een paar keer ronduit uitgelachen te zijn en van wandelaars nare opmerkingen omtrent mijn postuur te horen kreeg verdween de zin een beetje . De klad kwam in en de drie keer in de week werden er al vlot maar één of niet.

Diep van was ik toch gekwetst door die mensen die ik niet eens ken, terwijl ik zelf meestal de eerste ben die geintjes maakt over mijn hardloopavontuur. Ik raakte gedemotiveerd en de voorbereiding zakte naar een nulpunt.

Maar een afspraak met mezelf niet nakomen, dát zat er niet in…dus alle moed bij elkaar geraapt en het trainingsprogramma weer volgen. Met de muziek iets luider deze keer om mezelf dan maar een beetje af te zonderen. Motivatie kreeg ik van familie en een fanatieke hardlopende collega stimuleerde me zodanig dat ik zelfs een gekleurde hardloopbroek kocht. Diegene die mij kent weet dat dat al een overwinning op zich is.

En toen was het zover…de StartEiland Run in Sneek. Ik, die nog nooit 7.5 kilometer aan een stuk hardgelopen had, ging er voor! Ik wist door mijn voorbereiding heel goed dat ik het niet compleet rennend zou volbrengen en af en toe zou moeten lopen.

In startvak, op van de zenuwen stond ik tussen allemaal mensen met hetzelfde doel. De drukte vlak na het startschot greep me bij de keel en ik verloor even mijn zelfvertrouwen. Maar ik deed het immers voor mezelf, dus ik besloot om me niets aan te trekken van de massa die te snel liep en mijn eigen wedstrijd tegen mezelf te lopen.

Ik heb het gehaald ,als een van de laatsten over de finish maar toch! Verrassend genoeg was de support onderweg was juist motiverend. Dat was ik niet gewend en het deed me best goed. Op deze manier kon ik toch een beetje mijn tong uitsteken naar diegenen die menen om te moeten veroordelen….ook al zien mensen er soms wat minder sportief uit…het wil niet zeggen dat het lopende doelwitten zijn om narigheid tegen af te schieten. Je moet ergens beginnen, nietwaar?

En iedereen die ook loopt en er nog niet zo afgetraind uit ziet:…dikke pluim en grenzeloos respect voor jullie, ik weet wat t is!

Vind jij het ook leuk om je verhaal hier te delen? Stuur dan even een mailtje naar petraruns@outlook.com, en wie weet staat jouw verhaal binnenkort ook hier!

3 comments

  1. Wow! Wat goed dat je toch weer doorgegaan bent! En wat belachelijk dat er mensen zijn die zo raar reageren op iemand die zo haar best doet…. Je moet ergens beginnen toch…En vooral doorgaan, je haalt het vanzelf om te blijven lopen. Groetjes Melanie

  2. Evelyn,
    Je mag supertrots zijn op je prestatie!!! En vind het vooral super dat je het niet heb opgegeven maar toch door ben gegaan>
    Voor sommige mensen is het erg makkelijk om commentaar te geven, ik vraag mezelf altijd af bij dat soort commentaar wat doet de persoon in kwestie zelf aan sport of sportieve activiteiten?
    Groet, Anne

  3. Wat een verhaal zeg, wat een lomperiken heb je toch op de wereld.
    Ik vind het super dat je toch doorgegaan bent.
    Super prestatie hoor, gefeliciteerd 👏👏👏👏en vooral doorgaan 💪💪💪💪

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.