Hardloopverhalen #6: Ruby

Vandaag het verhaal van Ruby, over de meest bijzondere hardloopwedstrijd die ze gelopen heeft: De Damloop by Night. Ik vond dit zelf tof om te lezen, want de Damloop by Night was mijn eerste loopje in mijn hardloopcarrière en dus heeft deze loop voor mij ook bijzondere herinneringen!

De meest bijzondere hardloopwedstrijd die ik gelopen heb, weet ik nog goed: de Dam tot Damloop by Night. Maar niet alleen de loop zelf was onvergetelijk…

Zoveel lichtjes

Het mooiste aan zo een loop in de avond, zijn de vele lichtjes. Overal langs de route stonden mensen met glowsticks, feestlampjes en noem het allemaal maar op. In de rustigere buurten werd je verwarmt door de vuurkorven in de tuinen langs de route. Ik had totaal niet getraind en na de eerste kilometer was ik al buiten adem.

Wat zo speciaal is aan de hardloopgemeenschap is dat je eigenlijk nooit echt alleen loopt. Mensen die mij voorbijkwamen en zagen dat ik het zwaar had, moedigde mij aan en motiveerde mij om door te zetten. Ook de vele mensen langs de kant moedigde iedereen aan en doordat jouw naam op je shirt gespeld is, roept iedereen ineens jouw naam. Magisch.

Entertainment en doorzetten

Langs de route werd muziek gespeeld, traden artiesten op en was er allerlei entertainment te zien. Zelf zag ik het vooral terug op de foto’s, achteraf. Ik was me vooral aan het focussen op de muziek die ik door mijn oortjes hoorde afspelen en buffelde door. Zolang ik me focuste, voelde ik niet de verzuring in mijn benen.

En eindelijk kwam het einde in zicht. Ik zag het bordje ‘1 kilometer te gaan’, zette mijn verstand op nul en begon als een idioot te rennen. Na 500 meter en de laatste bocht in zicht zag ik echter een bordje dat zei ‘nog 800 meter’. Het zweet brak me uit en ik gaf nog net niet op. 800? Hoe dan?! Ik zuchtte en rende door. Mijn benen voelde nog nooit zo onwijs zwaar!

Onvergetelijk en pijnlijk

Niet alleen de ervaring was onvergetelijk, maar de volgende dag kan ik me ook nog goed herinneren. Ik moest met de trein naar Amsterdam voor school en ik weet nog goed toen ik op moest staan na twee uur en de trein uit moest. Ik was zo stijf dat ik nauwelijks uit mijn stoel kon komen. Ik zette me met mijn armen af en schoot zo uit mijn stoel. Ik schoof vervolgens over de vloer als een halfbevroren pinguïn en heb zo de hele dag rondgelopen. Het was voor mij een duidelijk signaal dat ik maar weer meer moest gaan trainen.

Zelf ben ik ervan overtuigd dat hardlopen, en eigenlijk elke vorm van sport, bijdraagt aan een goede mentale gezondheid. En het buiten sporten, samen met zoveel mensen, heeft mij ook echt gemotiveerd en gaf mij een geweldig gevoel. Door het hardlopen en nu het fitnessen, voel ik me mentaal sterker en ga ik elke keer weer er 100 procent tegenaan!

Mocht Ruby’s verhaal jou motiveren? Gun haar site dan ook even een kijkje: http://rubyvanderkuil.com. Vind jij het ook leuk om je verhaal hier te delen? Stuur dan even een mailtje naar petraruns@outlook.com, en wie weet staat jouw verhaal binnenkort ook hier!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *