Hardloopverhalen #13: Marly

Vandaag het verhaal van Marly. Marly is mama van 3 kleine kindjes, en ervaarde na de derde bevalling dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Ze zat niet lekker in haar vel en kwam wat extra kilo’s aan. Hardlopen bleek voor haar een goede manier te zijn om zichzelf weer terug te vinden!

Het is alweer 7 jaar geleden dat ik startte met een start to run programma in de hoop wat kilo’s kwijt te raken voor mijn bruiloft. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit een half uur aan één stuk zou kunnen hardlopen, laat staan langer. Toch merkte ik dat ik het elke week beter kon volhouden en dat ik mezelf steeds meer wilde uitdagen. Ik hield vol en uiteindelijk viel ik ruim 23 kilo af, lukte het me om 16 kilometer te hardlopen en straalde ik op mijn bruiloft. Inmiddels zijn we 7 jaar verder, 3 kindjes rijker, waarvan de laatste geboren in januari dit jaar, en heb ik het punt bereikt dat ik een halve marathon kan lopen. Super trots ben ik daar op. Alleen de afgelopen maanden is het allemaal niet vanzelf gegaan. Ik kom uit een zwart gat en het hardlopen heeft mij geholpen hieruit te komen.

Na mijn bevalling in januari merkte ik dat ik niet lekker in mijn vel zat. Ik gaf de hormonen de schuld en sprak mezelf streng toe dat ik niet moest zeuren, want ik was tot slot van rekening voor de derde keer mama geworden. Echter bleef er een zwarte donderwolk boven mijn hoofd hangen en leek ik hier maar niet uit te komen. Maar ondanks dat bleef ik de hormonen de schuld geven. Ik zat absoluut niet lekker in mijn vel, was niet blij met mijn lichaam (wel met wat mijn lichaam gepresteerd heeft) en vond dat het tijd werd voor verandering. Ik moest het roer omgooien: gezond eten en sporten. Alleen op dat laatste zat een beperking. Ik mocht pas 3 maanden na mijn bevalling starten met sporten, omdat mijn kindje is geboren middels een keizersnede. Dit in combinatie met de donkere wolk boven mijn hoofd zorgde er alleen maar voor dat ik me slechter ging voelen, wat bij mij resulteert in nog slechter eten. Chocolade hier, koekje daar, noem het maar op, ik at het allemaal. Ik ben wat dat betreft een echte emotie-eter.

In april heb ik besloten het roer om te gooien. Dit kon zo niet langer. Als ik zo door zou gaan dan zou ik alleen mezelf ermee hebben. Ik besloot de strijd aan te gaan tegen de kilo’s en als motivatie ben ik gestart met bloggen. Ook mocht ik vanaf dat moment weer gaan hardlopen en ben ik dat rustig gaan opbouwen. Ondanks dat ik werkte aan mezelf bleef die donkere wolk boven mij hangen. Dit was niet goed. Dit was ik niet. Ik kon nergens van genieten, kon om alles huilen, was geen leuke vrouw, laat staan een leuke moeder, ik had nergens zin in, wat was er aan de hand? Ik besloot hulp te zoeken en bleek een postnatale depressie te hebben. Dit verklaarde een hoop. Maar nu nog hieruit zien te komen. Maar hoe?

Ik heb hulp gezocht, want alleen kon ik dit niet. Ik liep namelijk al ruim 3 maanden met dit gevoel rond en het werd alleen maar erger. Het advies: neem tijd voor jezelf, doe dingen waarvan je oplaadt en die je energie geven. Makkelijker gezegd dan gedaan met drie kleine kindjes. Ik voelde me schuldig ten opzichte van mijn kindjes, want ik moest tijd voor mezelf nemen. Toch heb ik dit gedaan. Ik moest de schuldgevoelens van me afschuiven, want op deze manier was ik ook geen leuke mama.

Ik besloot twee dagen in de week voor mezelf te houden en de dag te starten met hardlopen. Want ik merkte als ik ging hardlopen dat ik mijn hoofd kon leegmaken en dat ik me daarna weer wat meer mezelf voelde. Helaas werkte dit vaak maar voor korte duur en kwam de onrust terug. Ik besloot steeds langer en verder te gaan lopen. Ik had het echt even nodig. Omdat ik toch steeds vaker en langer ging lopen besloot ik met een doel te gaan trainen: de Tenmiles in Tilburg en de Halve Marathon in Eindhoven. Dit hielp mij echt. Ik keek elke week weer uit naar de duurlopen die op de planning stonden en ik merkte dat door het hardlopen ik steeds beter mijn hoofd leeg kon maken. Als ik een slechte dag had, dan probeerde ik oppas te regelen voor mijn kindjes, trok ik mijn loopschoenen aan en zette ik mijn verstand op nul en ging ik lopen. Dit voelde zo bevrijdend. Door het hardlopen (en natuurlijk door op te letten op mijn voeding) verloor ik ook steeds meer kilo’s. De kilo’s die er door mijn zwangerschap, maar ook door de afgelopen maanden eraan waren geslopen.

Het heeft me echt een aantal maanden gekost en soms heb ik nog een terugval, maar dankzij het hardlopen ben ik stukje bij stukje weer meer mezelf geworden! Het heeft goed geholpen om mijn hoofd leeg te maken en ook de kilo’s te verliezen. Inmiddels ben ik ruim 13 kilo verloren en gaan we nog vrolijk verder. En het verliezen van de kilo’s zorgde ervoor dat ik lekkerder in mijn vel kwam te zitten, zelfverzekerder werd en weer meer genieten kon van de kleine dingen in het leven. Stukje bij stukje kwam de oude ik weer tevoorschijn en werd ik weer een leuke vrouw, mama en hoefde ik gelukkig ook niet meer om alles te huilen.

Ik kan echt iedereen aanraden om te gaan hardlopen als je niet lekker in je vel zit. Door het hardlopen kun je je hoofd leegmaken, maak je het gelukshormoon aan en als mooie bijkomstigheid verlies je misschien ook wel wat kilo’s .

One comment

  1. Wat een mooi verhaal Marly! Ik kan me wel indenken dat het moeilijk is om even ‘afstand van je kinderen’ te nemen en dan jezelf tijd te geven, dat lijkt misschien wat tegenstrijdig, want je mmoet er toch voor ze zijn?! Heel mooi dat je je beseft dat je JUIST door zelf beter in je vel te zitten, er voor ze bent! Dit is het voorbeeld dat je ze wil geven. Supergoed zeg! Blijf lekker rennen, het is inderdaad heerlijk….!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *