Hardloopverhalen 10: Marcel

Hardloopverhaal nummer 10 alweer! En vandaag eindelijk een verhaal van een man! Marcel, alias (op instagram) Runningkippie, deelt zijn hardloopstory met ons! Hoe hij begonnen is met hardlopen, welke struggles hij ervaren heeft én wat zijn ultieme doel is!

Na 22 jaar lang gebadmintond te hebben besloot ik na 2 slechte seizoenen met veel blessures, pijntjes en 2 jaar op rij degradatie, de handdoek in de ring te gooien en mijn lidmaatschap op te zeggen. De motivatie was helemaal weg. Daarnaast ben ik in februari 2015 vader geworden en begon ik de verplichtingen zat te worden (vaste trainingstijden, wedstrijdplanning waar je geen invloed op hebt etc.). Het was klaar.

Omdat ik mij een leven zonder sporten niet voor kan stellen, ben ik vanaf januari 2016 gaan hardlopen. Mijn conditie was best prima na 22 jaar badmintonnen. Dacht ik… Helaas bleek hardlopen toch een hele andere discipline. De eerste paar keer verliepen moeizaam. Mijn conditie wilde wel, maar mijn benen dachten er heel anders over. En waar je in badminton ongestraft elke training tot het gaatje kan gaan, is dat bij hardlopen heel anders. Iets waar ik tot anderhalve maand geleden mee heb geworsteld. Te snel, te ver, te hard willen trainen. Elke training was bij mij een lange tempoloop. Keer op keer! Ik moest het gevoel hebben dat ik hard had getraind. Zo heb ik anderhalf jaar lang van blessure naar blessure gelopen. Maar goed, het idee van deze verhalenreeks is dat ze motiverend moeten zijn, dus laat ik even vertellen waarom hardlopen zo tof is!

Hoe lekker is het om volledig vrij te zijn in de sport die je doet. Lopen wanneer het jou uitkomt, niet lopen wanneer je geen zin hebt. Wedstrijden uitkiezen die in je planning passen. Afstanden lopen die je aankan. Trainingen invullen op een manier waar jij je goed bij voelt. Zo anders dan een sport waar je op dat soort zaken geen invloed hebt. Vrijheid! Heerlijk!

Ik heb een aantal jaren 3e divisie landelijk mogen spelen. Beter dan dat zou het niet meer worden. Ook de motivatie om beter te worden was er niet meer. Inmiddels ben ik 30 jaar. Ik ben nog altijd superfanatiek en erg competitief ingesteld. Met hardlopen heb ik weer iets waarin ik mezelf kan verbeteren, sneller kan worden, afstanden uit kan bouwen. Dit werkt voor mij supermotiverend. Het voelt als een 2e sportcarrière. Eentje waarin ik mezelf nog vele jaren kan ontwikkelen.

Wedstrijden dan. Of hardloopevenementen, hoe je het wilt noemen. Voor mij zijn het wedstrijden. Het liefst loop ik namelijk elke wedstrijd een PR. Hoe anders zijn hardloopwedstrijden vergeleken met badmintonwedstrijden. Geen tegenstander tegenover je, maar alleen de klok en jezelf waartegen je loopt. Geen tegenstanders die naast je lopen, maar lotgenoten. Het gevoel van eensgezindheid als je het zwaar hebt in de laatste kilometers, maar je iedereen om je heen ook zwaar hoort ademen, het moeilijk ziet hebben. Een totaal andere beleving. Mijn mooiste tot nu toe was de Bruggenloop in Rotterdam afgelopen najaar. Daar zat ik van begin tot eind 15 kilometer lang helemaal in de flow. Daar liep ik ook mijn scherpste PR; 1:07:36. Een tijd waar ik nu even niet meer aan kom.

Nu ben ik weer een aantal weken blessure- en pijnvrij. Weer hard (maar niet té hard) aan het opbouwen zodat ik in het najaar PR’s kan gaan aanvallen. Zo staat in september de Vredesloop in Den Haag op de planning en wil ik in het najaar eigenlijk weer de Zevenheuvelenloop en de Bruggenloop lopen. In maart hoop ik revanche te nemen op een totaal mislukte eerste halve marathon bij de CPC in Den Haag. Die liep na anderhalve maand niet getraind te hebben. Mijn ultieme doel zou zijn om ooit een marathon onder de 3 uur te lopen, maar dat is nog heel ver weg!

Ik heb me onlangs wel laten overhalen om weer te gaan badmintonnen (het bloed gaat waar het niet kruipen kan). Zij het op een niveau wat niet heel spannend zou moeten worden. Hardlopen blijft de sport waar ik de meeste tijd en energie in wil stoppen. Badminton ga ik er voor de lol bij doen. Hopelijk kan ik in deze 2 sporten een goede balans vinden, maar hier heb ik alle vertrouwen in!

Vind jij het ook leuk om je verhaal hier te delen? Stuur dan even een mailtje naar petraruns@outlook.com, en wie weet staat jouw verhaal binnenkort ook hier!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *