Hardloopverhalen #1: Danielle

Eerder deze week deed ik een oproepje op Social Media, met de vraag of er hardlopers zijn die hun verhaal willen delen. Leuk om anderen te motiveren, of om ze gewoonweg mee te vermaken. Ik kreeg enkele leuke reacties, waaronder die van Daniëlle, die vandaag de spits aftrapt met haar verhaal, waarmee ze haar liefde voor hardlopen beschrijft!

In eerste instantie had ik als kind niet zoveel met hardlopen, of, zoals wij het als kind noemden: “rennen”. Ik werd soms gepest door kinderen omdat ik X-benen had als ik ging rennen. Daar kon ik natuurlijk niets aan doen, maar het was wel vervelend. Ik was sowieso niet goed in sporten.

Ik heb tot mijn 26e jaar gekorfbald in een laag elftal en daarna niet zo veel gedaan. Ja, af en toe naar de sportschool met vriendinnen maar we motiveerde elkaar nooit zo. Dan ging het zo: “Ik heb geen zin”, en de ander zei dan: ” ik ook niet”. Nou ja, je raadt het al: we gingen niet sporten. Toen ik ongeveer bijna 30 werd voelde ik mij als een bejaarde die altijd maar moe en gespannen was. Ik dacht bij mezelf dat het wel te maken zou hebben met het ouder worden. Niet dus! Ik had een vitamine B12 gebrek. De gevolgen daarvan zijn best heftig en ik stuitte tegen veel onbegrip.

Maar ik liet mij niet van de wijs brengen. Ik ging voor een leuk leven vechten. Twee jaar geleden, op mijn 33e, ging ik impulsief een rondje hardlopen. Dat rondje duurde ongeveer 500 meter. Ik was daarna kapot. Toch dacht ik: ‘ik ga hier mee door’. Ik weet nog dat ik het aan het begin eng vond: stel je voor dat mensen naar mij kijken. Ik ben vrij lang voor een vrouw (1.85m), nou dan val ik dus helemaal op. Ook durfde ik geen strakke dingen aan te trekken, want dan liep je toch voor gek!

Het duurde een paar maanden voordat ik met mijn runapp de 5 km ging rennen. Wat was dat toen ver zeg. Ik merkte dat ik het super leuk vond en dat jaar daarna wilde ik  een run doen op de 5 km. Het doel werd toen de Ladiesrun. De eerste keer daaraan mee doen was echt te gek! Wat een fantastische sfeer was daar. Ik wilde meer. Ik voelde mij daarnaast ook veel beter, zowel fysiek als mentaal.

Dit jaar is ook weer fantastisch. Ik ben begonnen met de opbouw voor de 10 km voor de Ladiesrun en in juni heb ik die gelopen. Misschien wel ergens achteraan, maar ‘so what?’. Ik had vroeger echt niet gedacht dat ik zover kon lopen.  En dit jaar was nog mooier, want de injecties die ik om de 6 weken kreeg voor mijn vitamine B12 tekort zijn gestopt. Ik heb ze al 6 maanden niet meer gehad en ik voel me echt veel beter. Ik ben een relaxed, maar ook een energieker mens geworden en dat allemaal door het hardlopen.

Ik probeer mensen in mijn omgeving te stimuleren om het ook te doen. Ze worden soms gek van mijn positieve verhalen. En, oh ja, ik ben ook nu degene die gewoon strakke kleding aan trekt. En ach: al kijken mensen mij na of roepen sommige mannen ‘lekker ding’. Lekker belangrijk! Ik moet er gewoon om lachen. Ik heb voor mezelf weer nieuwe doelen gesteld en ik hoop dat ik nog totdat ik oud word kan hardlopen. Ik hou ervan!

Enthousiast door het verhaal van Danielle? Ze is op Instagram te vinden als @danielle_love2run.

Vind jij het ook leuk om je verhaal hier te delen? Stuur dan even een mailtje naar petraruns@outlook.com, en wie weet staat jouw verhaal binnenkort ook hier!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.