Den Haag Strandmarathon

Afgelopen zondag ben ik met Björn, Nicky, Mirjam en onze fan Leonie naar Den Haag gegaan voor de Den Haag Strandmarathon. De Den Haag Strandmarathon is een marathon die bijna geheel over het strand gaat (vandaar de naam). Het parcours loopt van Scheveningen naar Noordwijk (en dan weer terug). Er was de mogelijkheid om deze marathon als estafette te lopen. Aangezien 42.2 km over het strand wel wat veel van het goede is, besloten wij hem met z’n vieren te lopen. Ieder 10.5 km (ongeveer). De Den Haag Strandmarathon wordt 2x per jaar georganiseerd. Er deden dit jaar maar erg weinig lopers mee. Zonde, want het was echt genieten! Dus: aanrader. Schrijf je in voor de editie van januari 2018!

We verzamelden bij de ‘Den Haag Roadrunners’. Vanaf hier gingen we wandelend naar de start, die op ongeveer 500 meter lag. Van te voren hadden wij al afgesproken wie welke shift zou lopen. Ik zelf zou beginnen met de eerste shift, van Scheveningen naar Wassenaar. De eerste shift bestond uit 3km verhard, door de duinen, richting het strand. Aangekomen bij Scheveningen liep je daar, door de hele mensenmassa heen, het strand op. Dit viel nog niet mee, aangezien het een warme zomerdag was, en er dus veel mensen op het strand waren. Het lopen op het strand viel me niet mee, vooral aan het begin was er veel mul zand. Daarnaast waren er nog erg veel mensen op het strand, dus was het soms zigzaggen tussen rennende honden, zandkasteelbouwende vaders en spelende peuters door. Na een klein stukje strand viel mij op dat ik wat weinig zwembroeken en bikini’s meer zag. Na een paar honderd meter besefte ik me dat ik veel natuur zag: hallo naaktstrand 🙂

Ik was een van de langzamere lopers en werd, vooral aan het begin, veel ingehaald. Toen ik eenmaal een lekker tempo te pakken had, ging het goed. Ik merkte wel dat mijn kuiten het lopen over het zand heel vervelend vonden, ik heb af en toe een stukje gewandeld om de druk van mijn kuiten af te halen. Ook was het af en toe oppassen geblazen, om niet op kwallen te stappen. Maar wat was het genieten. Op een gegeven moment was het echt de zee, het strand, de zon op mijn rug en ik. Meer niet. Lopen in de rust, in de mooie omgeving, met heel weinig om mij heen. Genieten. Ik genoot zo, dat ik de drankpost heb gemist. Ach, ik red het wel 10km zonder water, dus dat kwam wel goed. Na 9 km zag ik Leonie lopen, die mij tegemoet was gekomen en de laatste kilometer met mij mee ging rennen. Dit deed ze erg goed, voor een 12-jarige die amper hardloopervaring heeft. Talentje in de dop! Bij kilometer 10 stond een enthousiast zwaaiende Mirjam, die het figuurlijke stokje van mij ging overnemen, en de shift naar Noordwijk zou gaan lopen. Het was trouwens maar goed dat zij er vol enthousiasme stond, want de drankpost was slecht zichtbaar. Ik heb 1:12:54 over mijn shift gedaan en daar was ik dik tevreden mee.

Mirjam vertrok richting Noordwijk. Ik heb nog even een flesje water gedronken en toen zijn wij de auto ingestapt, ook op weg naar Noordwijk. Daar aangekomen appte Mirjam dat ze halverwege was. Dit gaf ons de tijd om even lekker op het strand te zitten, te kletsen met de meneer bij de drankpost en andere lopers toe te juichen. Voor hen was dit vaak het keerpunt; de meeste lopers deden een hele marathon. De heenweg viel de meeste zwaarder: tegenwind. Leonie is Mirjam tegemoet gegaan en samen kwamen ze op ons af rennen. Mirjam had het onwijs naar haar zin gehad en kwam met veel enthousiasme binnen: lekker aanstekelijk voor Nicky en Björn, die nog moesten lopen. Mirjam had soms geen zin gehad om om te lopen, dus is 2x tot haar middel toe door het water heen gegaan. Dit kon prima, het was warm genoeg. Zwemmen hoort een beetje bij een strandloop toch?

Met Mirjam weer binnen, begon Nicky aan shift 3, weer terug naar Wassenaar. En zo vertrokken wij ook weer met de auto naar Wassenaar, waar we Björn de auto uit zouden mikken, zodat hij shift 4 kon lopen. Wachtend in Wassenaar duurde het lang voordat er uberhaupt lopers langskwamen. Het lopersveld was redelijk uit elkaar getrokken inmiddels. Nicky arriveerde na ongeveer een uurtje. Vooraf had ze al gezegd dat ze misschien wel door zou lopen, als het lekker ging. Björn vertrok toen Nicky gearriveerd was, Nicky dronk een flesje water en ging toen door, om gewoon een halve marathon te lopen! Respect hoor 🙂

Björn had weinig lopers voor zich, en de lopers die hij voor zich had, zaten op ruime afstand. Hier baalde hij wat van, want nu had hij weinig te jagen, en zou hij waarschijnlijk alleen lopen. Mirjam, Leonie en ik hebben hen in Den Haag weer opgewacht. Björn kwam al vrij snel, bleek toch 1 loper ingehaald te hebben, en had op een haar na ook nog een 2e loper te pakken. Maar dit lukte net niet. Hij had de laatste 10,5 km in een pace van 4’20 gedaan. Pfff! Het duurde wat langer voor dat Nicky arriveerde: we hoorden toen ze gefinisht was, dat ze een bordje had gemist en verdwaald was. Ze heeft uiteindelijk 22 km gelopen. Met de laatste 200m onder begeleiding van Leonie 🙂

Wij hebben met z’n vieren 4u25 gedaan over onze marathon. Niet verkeerd 😉 Allemaal een medaille, een shirt en een toffe ervaring rijker, gingen wij laat in de avond weer naar huis. We wilden nog een hapje eten bij café Runners in Den Haag, maar daar was de keuken helaas al dicht….

 

 

 

2 comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.