De keerzijde van de medaille

Iedereen die mijn blog een beetje volgt, weet dat mijn vriend, Björn, best aardig kan hardlopen. Hier wil ik wel eens over klagen – want het lijkt hem allemaal zo makkelijk af te gaan, maar hij laat mij juist heel vaak inzien dat iedereen op zijn of haar niveau presteert. Aan de finishlijn krijgt iedereen een medaille, of je nu eerste of laatste finisher bent. Iedere finisher is een winnaar, en verdient die medaille. Vorige week liepen wij samen in Egmond, en daar bij de streep besefte Björn dat die medaille een keerzijde heeft. En hier schreef hij een gastblog over 🙂

Na afloop van een hardloopwedstrijd sta ik vaak nog in de buurt van de finishstreep te wachten tot Petra ook aankomt. Ik kijk dan naar de andere lopers die voorbij komen, wat heel leuk is om te doen. Zo ook vorige week bij de kwart marathon van Egmond waar ik net daarvoor mijn medaille in ontvangst had mogen nemen. Voor mijn doen had ik rustig aan gedaan, liep de 10.5 km alsnog in net 48 minuten en was tevreden.

In New York, tijdens de marathon, zagen Petra en ik, voordat de snelle lopers kwamen, de handbikers passeren. Ik herinner me een man die met heel veel moeite het langzaam stijgende parcours aflegde. De man was uitgeput maar het juichende en klappende publiek gaf hem een boost en je zag aan alles aan hem dat hij aan het genieten was. Hij mimede naar iedereen langs de kant “thank you” en vergat zo even zijn eigen pijn. Met tranen in mijn ogen heb ik staan bekijken hoe de man zonder benen langzaam uit het zicht verdween.

In het BNN programma “Over mijn lijk” liep Tom van 23, met een beenprothese en na nieuwe uitzaaiingen in zijn longen, voor Kika de 10 km. Hij deed er ruim 2 uur over geloof ik, maar is dat nog belangrijk?

Terug naar Egmond. Hier zag ik, terwijl ik langs de kant stond, 2 vriendinnen van rond de 25 die juichend hand in hand de streep passeerden. Een andere vriendin die net over de streep aan de andere kant van het hek stond, vloog hen gillend in de armen en was blij voor ze dat ze het hadden gehaald. 2 tellen later zag ik een dame van rond de 50 met flink overgewicht die puffend haar laatste stappen aflegde met een brede glimlach de finish over komen. Vlak daarna een lange man die het laatste stukje in een sprint met open mond nog wat andere lopers passeerde en daarna kapot over een hek aan de kant uit stond te hijgen.

Emotie, dat was bij iedereen af te lezen en dat was mooi om te zien. Respect was wat voor mij naar voren kwam en ik was voor iedereen even blij. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, iets wat je niet altijd ziet en vaak ook niet weet. Zo zal jij ook je verhaal hebben om te komen waar je nu staat. Vast met ups en downs en misschien moest je wel van veel verder komen dan de afstand die je die dag af moest leggen. Veel verder dan dat ik heb gelopen in ieder geval.

Vertwijfeld kijk ik dan ook naar mijn medaille. En al werd ik uiteindelijk, op m’n gemak dus, nog 60e in de einduitslag, is ie waarschijnlijk veel minder waard dan die van al die andere mensen die achter mij finishten.

Sport is emotie en dus hardlopen ook. Hardlopen is soms een teamsport en soms een individuele sport. Een strijd tegen de elementen of tegen jezelf, tegen kilo’s of kilometers. En je ziet het niet aan de medaille die je uiteindelijk krijgt. Want die is voor iedereen gelijk en zo hoort het. Iedereen is gelijk.

One comment

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.