‘Dan eet je toch gewoon minder?’

Voor mensen die mij kennen, zal het niet als een verrassing komen. Voor anderen misschien wel. Maar om er voor eens en altijd open en eerlijk over te zijn: ik heb last van eetbuien. Ik heb. Dus niet ik had, helaas. Ik heb er erg last van gehad (m’n overgewicht kwam uiteraard niet uit de lucht vallen) en ik ben er grotendeels wel klaar mee. Maar… in momenten van stress of onzekerheid, zal eten het eerste zijn waar ik op terug val. En nee, geen plakjes komkommer, of desnoods een fijn gegrild biefstukje. Nee, zakken chips, zakken snoep en repen chocolade. In grote hoeveelheden. Zonder rem. En ik voel ook niet dat ik vol zit. Ik kan dan echt heel lang dooreten. 

En als ik dit aan mensen vertel, wil dit nog wel eens leiden tot een hoop onbegrip. Want, waarom zou je eten als je geen trek hebt? Waarom zou je zóveel eten? Als je er zo van baalt, waarom doe je het dan. Als je niet zoveel wilt eten, waarom eet je dan niet wat minder? Als je wilt afvallen, of op gewicht wilt blijven, dan snoep je toch gewoon even niet? Dat is hoe simpel de wiskunde werkt. Als je wilt afvallen, eet je minder dan je verbruikt.

En dat is nu net de tip, waar ik (en velen anderen met mij) niets aan heb. Want, hey, ik weet hoe simpel het werkt. Ik weet dat ik aankom als ik teveel eet. Maar, ik weet ook hoe ik me kan voelen als ik een eetbui krijg. Hoe ik voor het snoepvak kan staan in de supermarkt, om te bedenken wáár ik daadwerkelijk zin in heb. Al weet ik niet of ik van ‘zin hebben in’ kan spreken. Want tijdens een eetbui eet ik eigenlijk alles wat voor handen is.

Toen ik 120 kg woog, vroegen mensen zich vast af hoe ik het zover kon laten komen. Ik denk dat ze zich dat afvroegen, want ik heb de vraag eigenlijk nooit gehad. Maar, om het antwoord te geven: eten gaf mij rust. Eten verdoofde mij. En dat heb ik mijzelf aangeleerd. Dus nu, nu ik heel veel kilo’s kwijt ben, worstel ik nog steeds met het gedrag dat ik mezelf heb aangeleerd. En dus werkt het niet zo simpel als ‘dan eet je toch gewoon wat minder?’.

Eten gaf mij op die momenten rust, verdoving, voldoening. Ik koppelde eten aan een gevoel. Ik heb mezelf later pas aangeleerd om eten ook te koppelen mezelf voeden. Aan mezelf goed voelen. Aan een gezond gewicht. Maar nog steeds heb ik ook de koppeling met mijn gevoel en aangeleerde vluchtgedrag. En die koppelingen worstelen wel eens met elkaar. Voeding is voor mij meer dan alleen iets wat ik nodig heb om te kunnen (over)leven. Als ik me rot voel, ga ik in de korte termijn denken: dan wil ik die rust, verdoving en voldoening. Dan sta ik er echt niet bij stil, dat ik mijn eigen doelen uitstel, door meer te eten dan ik nodig heb. Dan boeit het me echt even niet, dat ik aankom door m’n hele snaaivoorraad op te eten…

Dus nee. Mij (of iemand anders) adviseren om minder te eten, dat heeft op de korte termijn geen zin. Zo simpel ligt het nu eenmaal niet. Het helpt mij om me bewust te zijn van mezelf. Van mijn gevoel en mijn gedrag. Door daar stappen in te nemen, leer ik dat eten niet de oplossing is. Op dit moment speelt eten niet continu de hoofdrol meer in mijn hoofd, omdat ik heb geleerd om op een andere manier mijn emoties te verwerken. En daardoor léér ik, dat ik ook emoties kan verwerken, door minder te eten.

Maar een ander, die het mij even klakkeloos adviseert? Thanks. Maar met dat goedbedoelde advies? Daar kan ik dus helemaal niets mee!

 

Ik had dit artikel al klaar liggen, toen ik besefte dat dit stukje nog miste, iets wat ik jullie toch wil meegeven: mocht je jezelf herkennen in mijn artikel en er iets mee willen: praat erover. Zoek iemand bij wie je je verhaal kwijt kan. Je staat er echt niet alleen voor. Ik wéét hoe alleen je je kan voelen, maar echt, je bent niet alleen.

Je mag mij uiteraard ook een berichtje sturen (dat kan zonder dat anderen het lezen, via het contactformulier op mijn site).

4 comments

  1. Echt zo herkenbaar…en niemand die het snapt. En de dag erna voel ik mij zo…..je weet wel. Eigenlijk ongelukkig….hoe ben je er dan grotendeels vanaf gekomen? Eigenlijk wil ik dit niet delen met bekenden….schaamte! Thuis hebben ze het soms door..maaaaaammmm heb je gisteravond die hele zak met spekjes opgegeten…!?!? Ja (zoon)en je moest eens weten wat nog meer denk ik dan. Hoe heb jij dit ook er wonnen? En val je niet terug in die gewoontes…

  2. Dit is zooooo herkenbaar. Gelukkig kan ik ze tegenwoordig aardig doorbreken, maar heeeeel soms is er een periode. En dan daarna voel ik mij zo klote erover. Maar goed…. we zijn sterk en kunnen ook zonder die troep en na een hele zak m&m’s met nootjes heb ik toch ook wel last van mijn kaken hahaha.
    Goed bezig meis!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.